Γιορτάζουμε

10 μικρές σοφίες 42 Μαΐων

Σήμερα κλείνω αισίως τα 42 (ωχ μάνα μου!)

Εντάξει, δεν μπορώ να πω πως ο συγκεκριμένος αριθμός δεν είναι λίγο τρομακτικός, αν και δεν ανήκω στην κατηγορία των γυναικών που αγχώνονται για την ηλικία τους. Τα 40 είναι αναμφισβήτητα ένα ψυχολογικό όριο που όταν το ξεπεράσεις νιώθεις λίγο παράξενα, σαν να συνειδητοποιείς πως μεγάλωσες επιτέλους. Δεν είναι πως αλλάζει κάτι μέσα σου. Εξακολουθείς να νιώθεις το ίδιο νέος με οταν ήσουν 30 αλλά ξέρεις καλά πως 30 δεν είσαι πια…και ίσως αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

Προσωπικά επιλέγω όπως πάντα να δω τα θετικά. Μεγαλώνω σημαίνει μαθαίνω, αποκτώ πείρα που με κάνει λίγο πιο σοφό και αναθεωρώ πολλά και σημαντικά πράγματα για τη ζωή μου. Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας σήμερα 10 μικρές δικές μου σοφίες, τώρα που «μεγάλωσα» πια.

  1. Ξεκινώ από μένα

Θέλει δουλειά, κουράγιο και δύναμη αυτή η διαδικασία. Κανείς μας δεν θέλει να κοιτάξει αληθινά στον καθρέφτη και να αντιμετωπίσει τα ελαττώματά του…όση αυτοπεποίηθηση και αν έχουμε. Όταν δε η αυτοπεποίηθηση δεν είναι και το δυνατό σου σημείο τότε το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Ξεκινάω λοιπόν από μένα. Προσπαθώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και διορθώνω. Δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλες, συνταρακτικές αλλαγές αλλά μικρά βήματα που τελικά θα με κάνουν να νιώσω αγάπη για τον εαυτό μου. Όταν η αγάπη αυτή έρθει κάποια στιγμή τότε αρχίζω να κοιτάζω τον κόσμο διαφορετικά, με περισσότερη αισιοδοξία και λιγότερο άγχος, γιατί πια δεν με απασχολεί ο κόσμος γύρω μου, τα λόγια, οι σκέψεις των άλλων για μένα.

Όσο εγώ αγαπώ αυτό που είμαι τόσο καλύτερη γίνεται η καθημερινότητα.

  1. Ξεκαθαρίζω και απενοχοποιούμαι

Δεν γίνεται να κρατώ στη ζωή μου ανθρώπους που είτε νιώθω πως με επιβαρύνουν είτε μου είναι απλά αδιάφοροι. Ο «κύκλος» μικραίνει όσο μεγαλώνω. Οι άνθρωποι αλλάζουν ή αλλάζει ο τρόπος που τους βλέπω εγώ. Η υπομονή μου για βλακείες μειώνεται όλο και περισσότερο ώσπου έρχονται στιγμές που ξεκαθαρίζω. Παύω να ασχολούμαι με όσα δεν με αφορούν και επικεντρώνομαι σε εκείνους που με κάνουν να νιώθω όμορφα, με ακουν, με στηρίζουν (γιατί στα δύσκολα είναι που φαίνονται οι άνθρωποι που σε αγαπούν), που χαίρονται για μένα (εκεί να δεις πόσο φαίνονται αυτοί που σε αγαπούν).

Γίνομαι λιγότερο ανεκτική σε συμπεριφορές και απόψεις που κάνουν τα σωθηκά μου να καίγονται όταν τις ακούω και τις διαβάζω. Ναι, η αλήθεια είναι πως όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερη ανοχή έχω απέναντι σε απόψεις που με ενοχλούν πραγματικά. Μπορεί αυτό να σημαίνει πως δεν έχω πια τόσο έντονη την αίσθηση της δημοκρατικότητας στη ζωή μου. Επίσης μπορεί να σημαίνει πως πλέον κάποιες κόκκινες γραμμές είναι για μένα τόσο ευδιάκριτες που δεν γίνεται να τις αγνοήσω ακόμα και για να δείξω «καλούς τρόπους».

Όπως και να έχει το στοιχείο της ενοχής, που στο παρελθόν ήταν πολύ πιο έντονο, τώρα πια μοιάζει να εξαφανίζεται (και είμαι ευτυχισμένη γι’αυτό)

  1. Ακούω το σώμα μου και την καρδιά μου

Θέλω να ξεκουραστώ, θέλω να καθίσω στον καναπέ και να κοιτάζω το ταβάνι για 10 λεπτά χωρίς να κάνω τίποτα; Θα το κάνω. Αυτό χρειάζομαι εκείνη τη στιγμή και κανείς δεν θα μου το πάρει. Θέλω να κοιμηθώ ως το μεσημέρι της Κυριακής; Θα πάρω το χρόνο μου και θα το κάνω. Θέλω να γράψω, να πλέξω, να χαζέψω; Θέλω να γυμναστώ, να γελάσω, να κάνω ένα χαλαρωτικό μπάνιο; Θέλω να παίξω με τα παιδιά μου – σταματώντας τη δουλειά για μισή ώρα; Έφυγα!

Μου πήρε καιρό να πάρω απόφαση πως το να ακούω τις ανάγκες μου και να τις ικανοποιώ δεν είναι σημάδι αδυναμίας αλλά δύναμης.

  1. Δεν μπαίνω σε καλούπια

Τι θα πει «καλή μάνα» ή «καλή σύζηγος»; Ποιός τελοσπάντων είναι αυτός που βάζει τέτοιους κανόνες και γιατί πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να τους ακολουθούμε; Το μοναδικό κριτήριο που θέτω πια είναι αν οι σημαντικοί άνθρωποι γύρω μου είναι ευτυχισμένοι και αν εγώ έχω έστω και λίγο συμβάλει σε αυτήν την ευτυχία. Δεν με ενδιαφέρει πλέον τίποτε άλλο.

  1. Οι αποστάσεις βρίσκονται μόνο στο μυαλό μας

Καμιά χιλιομετρική απόσταση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αγάπη που μπορεί να μας ενώνει με εκείνους που αγαπάμε πραγματικά. Ακόμα και όταν λείπει η αγκαλιά (και αυτό πονάει, ναι) όταν ξέρεις πως υπάρχει εκεί έξω ένας άνθρωπος που είναι «αδερφός» σου, που σε καταλαβαίνει απλά ακούγοντας τον ήχο της πρώτης λέξεις που θα ακούσει από το στόμα σου, που είναι εκεί σε όλα, τότε συνειδητοποιείς πόσο χαζό είναι να στενοχωριέσαι, πόσο τυχερός είσαι.

Πες «ευχαριστώ» στη ζωή που έφερε αυτόν τον άνθρωπο στο δρόμο σου και πήγαινε παρακάτω, μαζί!

  1. Σαν την οικογένεια δεν έχει

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό. Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την αγάπη των γονιών σου, της αδερφής σου, των παιδιών σου. Η οικογένειά σου είναι πάντα εκεί για σένα, να σε στηρίξει, να σε αγαπήσει, να σου δώσει ό,τι έχει και δεν έχει. Αγάπησέ την κι εσύ. Στηρίξου. Μίλα. Κράτα επαφή. Μη χάνεσαι.

Τα παιδιά μου είναι το ομορφότερο και μεγαλύτερό μου κατόρθωμα και κάθε μέρα που τα κοιτάζω πρέπει να σταματώ και να λέω «Ευχαριστώ» που είναι εδώ, δίπλα μου, γερά, χαμογελαστά. Είναι εδώ να με κουράζουν, να με ξεκουράζουν, να με παρασύρουν, να με θυμώνουν, να με αγαπούν.

  1. Μιλάω

Μην «κλείνεσαι». Μίλα σε έναν φίλο, μίλα σε ένα ψυχολόγο, μίλα γενικώς για εκείνα που σε ανησυχούν. Σου το λέω εγώ που κλείνομαι μονίμως και ακόμα παλεύω με αυτό. Δεν θέλεις να μιλήσεις; Γράψε τότε. Ό,τι και να κάνεις όμως μην «μαζεύεις» μέσα σου πράγματα που κάποια στιγμή θα εξωτερικευτούν έτσι και αλλιώς, ακόμα και σωματικά. Όταν η ψυχή μας δεν είναι καλά πρέπει κάπως να «ξεδώσει». Είναι προτιμότερο να ξεδώσει μιλώντας ή γράφοντας παρά ξεσπώντας στο σώμα μας.

  1. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται

Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα. Τα περισσότερα από όσα διαβάζεις ή βλέπεις, ειδικά στην εποχή των Social Media, είναι ψεύτικα. Μην αναλώνεσαι σε προσπάθειες να μοιάσεις στον φανταστικό κόσμο που μερικοί προσπαθούν να σεπείσουν ότι έχουν κατακτήσει. Τράβα τον δικό σου δρόμο. Αν στην πορεία θέλεις να τον μοιραστείς κάντο χωρίς να φοβάσαι τι θα πουν οι άλλοι.

Αλλά μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Έμαθα πια πως το «εξώφυλλο» είναι εντελώς διαφορετικό από το «περιεχόμενο». Έτσι δεν γίνεται και με τα βιβλία; Μπορεί να σε εντυπωσιάσει ένα εξώφυλλο και να αγοράσεις ένα βιβλίο…και όταν το ανοίξεις και αρχίσεις να το διαβάζεις να απογοητευτείς από την επιλογή σου. Μπορεί να συμβεί και το αντίθετο…αγόρασε το βιβλίο και ας μην σου αρέσει αρχικά το εξώφυλλο. Το «μέσα» είναι που θα κάνει τη διαφορά.

  1. Το παρελθόν είναι άτιμο πράγμα

Είναι! Είναι άτιμο γιατί το αφήνουμε να ξετρυπώνει εκεί που δεν το περιμένουμε και να μας κρατάει κολλημένους. Δύσκολο είναι, το ξέρω. Οι εμπειρίες μας είναι άλλωστε αυτές που μας έκαναν τους ανθρώπους που είμαστε σήμερα. Δεν το αγαπώ πάντα το παρελθόν μου. Αυτό το «δεν θα άλλαζα τίποτα» δεν με εκφράζει καθόλου. Είναι τόσα τα λάθη…είναι όμως και πολλά τα «έτσι έπρεπε να γίνει για να φτάσω ως εδώ». Εκεί έχω καταλήξει εγώ πως είναι η ουσία. Έπαθες, έμαθες, πάμε παρακάτω.

Θα επανέρχεται το παρελθόν ξανά και ξανά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι κομμάτι του εαυτού μας άλλωστε. Δεν μπορείς να διαγράψεις ολόκληρα κομμάτια του εαυτού σου, όσο και αν προσπαθήσεις. Μήπως όμως υπάρχει κάποιος τρόπος να το αποδεχτείς, να συμβιβαστείς και να πας παρακάτω;

  1. Υπενθύμιση: Να μην μεγαλοποιώ τα πάντα

Το έκανα για πολλά πολλά πολλά χρόνια. Μετά άρχισα να απλοποιώ. Δύσκολο για έναν άνθρωπο που ζορίζεται να κάνει «shut down» στο μυαλό του. Εδώ με βοήθησαν πολύ τα παιδιά μου και υπήρξαν πολλά περιστατικά στη ζωή μου που ακολουθώντας τον δικό τους τρόπο σκέψης πήρα άλλο δρόμο!

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν σκέφτονται πολύ. Τους αγαπώ γιατί έχουν έναν μαγικό τρόπο να κατατάσουν τα πράγματα σε κουτάκια ανάλογα με τη σημασία τους (αντί να προσπαθούν να τα διαχειριστούν όλα μαζί ταυτόχρονα, όπως κάνω συχνά εγώ). Εγώ αυτό ζορίζομαι πολύ να το κάνω και αντιδρώ σπασμωδικά ακόμα και τώρα που «μεγάλωσα». Το παλεύω όμως. Παίρνω βαθιές ανάσες, μετράω ως το 10, το ξανασκέφτομαι…ή αν η βλακεία έχει ήδη γίνει ζητάω συγνώμη, διορθώνω.

Ο αγώνας προς την απλοποίηση συνεχίζεται! Υπενθύμιση λοιπόν για το μέλλον…

42 ε; Ε, εντάξει. Καλά είναι νομίζω.Γερή είμαι, αισιόδοξη είμαι, τρέλα μπόλικη κουβαλάω ακόμα, αγαπώ και αγαπιέμαι…καλά είναι. Λέω να πω ένα ακόμα «Ευχαριστώ» στο σύμπαν για όλα αυτά.

Εσείς έχετε καμια σοφία να μου μεταβιβάσετε;

Fun Fact για τις 26 Οκτωβρίου 1975: Νο1 Τραγούδι στο Αμερικανικό Billboard ήταν το Island Girl του Elton John

e9c3a3335e187c1f4ab94100ca6f3fac
Via http://www.prettydesigns.com

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s