Νεφέλη · Σκόρπιες σκέψεις

Συζητήσεις…

Εχτές το βράδυ, όπως κάθε βράδυ, η Νεφέλη μου ζήτησε να τη βάλω για ύπνο. Είχε όμως όρεξη για κουβέντα. Κάποια βράδια είναι έτσι. Είναι η ώρα που όλα όσα έχει στο μυαλό της, από τα πιο ασήμαντα και αστεία ως τα πιο ουσιαστικά και σοβαρά βγαίνουν από το στόμα της, σαν να έχει ανάγκη να «αδειάσει» το μυαλό της πριν κοιμηθεί. Μου αρέσει αυτό. Το κάνει από πολύ μικρή. Πέρασε ένας χρόνος που σταμάτησε να το κάνει και έπειτα εδώ και ένα χρόνο άρχισε και πάλι να επικοινωνεί, να μοιράζεται.

Οι καθημερινοί μας ρυθμοί είναι – όπως των περισσοτέρων- δύσκολοι. Τα βράδια είμαι συνήθως τόσο κουρασμένη που δεν έχω όρεξη πια για συζητήσεις. Προσπαθώ φυσικά, γιατί δεν θέλω να νιώθει πως την απορρίπτω, πως δεν θέλω την παρέα της. Και κάπου μέσα σε αυτές τις συζητήσεις για απλά και για πιο περίπλοκα βρίσκω την ευκαιρία να της ανοίξω κι εγώ την καρδιά μου.

Είναι οι στιγμές που προσπαθώ να της πω με λόγια πόσο σημαντική είναι για μένα, πόσο την αγαπάω, πόσο υπερήφανη είμαι για εκείνη και πόσο εκπληκτική είναι. Με κοιτάει χαμογελώντας όταν της τα λέω όλα αυτά, αλλά πίσω από το βλέμμα της διακρίνω πάντα μια μικρή αμφιβολία. Είναι σαν να προσπαθεί να καταλάβει αν αυτά που της λέω τα εννοώ πραγματικά και δεν της τα λέω απλά επειδή είναι κόρη μου. Μετά επανέρχεται με κάποια ερώτηση που συνήθως σχετίζεται με τον χαρακτήρα της, με κάτι που κάνει συνήθως και ξέρει πως δεν μου πολυαρέσει, με κάποια διαφωνία που μπορεί να είχαμε. Κι εγώ προσπαθώ πάντα να της εξηγώ πως η αγάπη δεν επηρεάζεται από μικρά, ασήμαντα πράγματα, όπως μια διαφωνία που μπορεί να είχαμε μέσα στην ημέρα. Δεν ξέρω ακόμα αν την έχω πείσει…

Όταν με κοιτάει με αυτό το βλέμμα της αμφιβολίας πρέπει να σταθώ για μια στιγμή και να πάρω ανάσα. Ξέρω καλά πως πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να την πείσω πως εννοώ όσα λέω γιατί έτσι είναι η Νεφέλη…πρέπει να την πείσεις πρώτα, να επιχειρηματολογήσεις, να εξηγήσεις…και μετά να πιστέψει. Μπορεί να σου πει «ναι» αλλά μέσα της σκέφτεται «δεν είμαι και τόσο σίγουρη». Αλλά για να μην σε στενοχωρήσει ή για να μην σε κάνει να νιώσεις άσχημα θα σου πει «ναι», ότι κατάλαβε, ότι την έπεισες.

Αυτές τις μέρες κάθομαι και χαζεύω τα παιδιά μου για κάποιο λόγο. Κάθε τους λέξη και κίνηση μου επιβεβαιώνει πως αλλάζουν καθημερινά, πως τα δύσκολα έρχονται. Περισσότερο από όλα μου επιβεβαιώνουν πως από εδώ και στο εξής θα πρέπει να προσέχω πολύ περισσότερο και τι λέω και τι κάνω γιατί οι «κεραίες» είναι σηκωμένες και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσα εγώ νομίζω ή από όσα αντιλαμβανόντουσαν όταν ήταν μικρότερες.

Φιλτράρουν κάθε μας λέξη, κάθε μας κίνηση και όταν χρειάζεται επαναφέρουν αυτήν την ανάμνηση και μας την «πετάνε» κυριολεκτικά «στα μούτρα», προκειμένου να επιχειρηματολογήσουν για κάτι, να δικαιολογηθούν για κάτι άλλο ή απλά να φέρουν κάποια αντίρρηση. Κάθε συζήτηση γίνεται δυσκολότερη γιατί πλέον οι απαντήσεις είναι πιο ώριμες. Το βλέπεις πως δεν είναι πια μικρά. Το νιώθεις κάθε φορά που σε κοιτάζουν πως ελέγχουν κάθε τι και ψάχνουν νέους τρόπους να εκφραστούν.

Εκείνο που ευτυχώς ακόμα έχει μείνει σταθερό είναι η αγκαλιές και τα χάδια. Όλα τα υπόλοιπα σιγά σιγά αλλάζουν. Σε λίγες μέρες η Αλεξάνδρα θα κλείσει τα 7. Την χαζεύω την ώρα που κοιμάται ή κάθεται στον υπολογιστή μου με τα τεράστια ακουστικά στ’αυτιά και αναρωτιέμαι πως πέρασαν 7 ολόκληρα χρόνια και πως τόσες αλλαγές δεν τις πήρα χαμπάρι. Σαν χτες μου φαίνεται που ήρθε στον κόσμο…

0792449b98fadfc55f1f7498b123a816--quotes-for-life-mother-quotes-to-children-love

Ο μπαμπάς μου λέει πως έτσι είναι η ζωή…μεγαλώνουν εκείνα και μεγαλώνουμε κι εμείς μαζί τους. Το ξέρω πως έχει δίκιο αλλά υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν θέλει να μεγαλώσουν. Ειδικά η Αλεξάνδρα μου έχει προκαλέσει μεγάλο σοκ καθώς μεγαλώνει. Ίσως επειδή είναι η μικρότερη, η «μπέμπα» μου. Έχει δίκιο όμως ο μπαμπάς μου και ξέρω πως κάθε ηλικία έχει τις ομορφιές και τις δυσκολίες της.

Νομίζω όμως πως οι προκλήσεις μεγαλώνουν καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά. Κυρίως γιατί πλέον δεν μπορείς να ξεφύγεις με κάποια δικαιολογία, να υπερασπιστείς πράγματα που δεν τους φαίνονται και πολύ λογικά. Πρέπει πια να έχεις τις απαντήσεις έτοιμες γιατί οτιδήποτε δεν φαντάζει λογικό θα φέρει ακόμα περισσότερες ερωτήσεις και μετά ψάχνεσαι και αναρωτιέσαι αν οι απαντήσεις που έδωσες είναι οι σωστές.

Σίγουρα δεν είμαι προετοιμασμένη για πολλές συζητήσεις που πρόκειται να ακολουθήσουν. Το συνειδητοποιώ σε κάθε μου συζήτηση με τη Νεφέλη που σε λίγο κλείνει τα 10 και συχνά νομίζω πως είναι ήδη έφηβη. Δεν βιάζομαι να μεγαλώσουν και δεν βιάζομαι καθόλου να γίνουν εντελώς ανεξάρτητες. Συνηθίζουμε να μας έχουν ανάγκη τα παιδιά μας και όταν εκείνα μεγαλώνουν και πλέον διεκδικούν τη δική τους προσωπική ελευθερία δεν μας αρέσει.

Ξέρω πως θα έρθει και αυτή η στιγμή…και «εκπαιδεύω» τον εαυτό μου να προετοιμαστεί για όλα όσα έρχονται. Προς το παρόν το μόνο που ξέρω ότι σίγουρα κάνω καλά είναι πως λέω «σ’αγαπώ» όσο περισσότερες φορές την ημέρα μπορώ.

Σ’αγαπώ…Αξίζεις…Είσαι μοναδική…Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα… Είμαι εδώ

Μαθαίνω χωρίς οδηγίες μεγαλώνοντας μαζί τους αλλά ξέρω με σιγουριά πως αυτές οι μικρές φράσεις μου εξασφαλίζουν τουλάχιστον πως θα ξέρουν πάντα πως είμαστε- και εγώ και ο μπαμπάς τους- εδώ, χωρίς κριτική διάθεση, με απεριόριστη αγάπη μόνο, δίπλα τους.

Αναρωτιέμαι…χρειάζεται κάτι περισσότερο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s