Οι στιγμές μας · Σκόρπιες σκέψεις

Τα διδυμάκια

Καιρό έχω να γράψω…η καθημερινότητα όπως πάντα (και η διάθεση για να είμαι ειλικρινής) με κρατούν ακόμα μακριά. Να’μαι όμως..μέρες τώρα στροβιλίζει στη σκέψη μου αυτό το κείμενο και είπα να καθίσω να το γράψω, να το βγάλω και αυτό από το μυαλό μου (γιατί διαφορετικά εκεί θα κάθεται και θα με κοιτάει και θα το κοιτάω και άκρη δεν θα βγάζουμε).

Για όσους δεν το γνωρίζουν έχω δυο κόρες, την 9χρονη Νεφέλη και την 7χρονη (σχεδόν) Αλεξάνδρα. Όταν γεννήθηκε η Νεφέλη μου όλοι είπαν «είναι ίδια η μαμά της». Συμφώνησα φυσικά (φυσικά!) και καθώς μεγάλωνε, η ομοιότητα – τόσο εξωτερικά όσο και στο χαρακτήρα- ήταν ολοένα και πιο εμφανής. Αυτό ήταν 100% δικό μου παιδί – όχι ότι είχα ποτέ καμμία αμφιβολία. Αδύνατη σαν κλαράκι, μελαχροινή, με σγουρό μαλλί αφάνα που δεν καθόταν πουθενά. Αγοροκόριτσο, όπως η μαμά της, με απόλυτη περιφρόνηση για οτιδήποτε αφορά την ομορφιά της και ενδιαφέροντα που δεν περιελάμβαναν ποτέ κούκλες και φορέματα και άλλα τέτοια.  Μόνο στο δέρμα διαφέρουμε. Εκείνη ήταν και είναι σαφώς πιο ανοιχτόχρωμη από μένα. Κατά τα άλλα καρμπόν!

Γύρω στα 2, είχε έρθει στο σπίτι η παιδίατρος για προγραμματισμένο εμβόλιο. Είχα αφήσει πάνω στο τραπέζι μια φωτογραφία μου από τότε που ήμουν 2 χρονών σχεδόν, ασπρόμαυρη, από εκείνες που βγάζαμε για τα βιβλιάρια υγείας. Την είχε κρατήσει η μαμά μου και κάπως είχε βρεθεί στα χέρια μου. Την βλέπει η παιδίατρος και μου λέει όλο απορία: «Καλέ, γιατί έβγαλες ασπρόμαυρη φωτογραφία του παιδιού;» και με έπιασαν τα γέλια. «Ποιο παιδί;» τη ρωτάω «Τη Νεφέλη!» μου απαντάει. «Δεν κατάλαβες» της εξηγώ «εγώ είμαι στη φωτογραφία». Παγωτό η παιδίατρος. Για τέτοια ομοιότητα σας μιλάω.

Δυόμιση χρόνια μετά κατέφτασε η Αλεξάνδρα. Πως ήταν η Νεφέλη; Καμία σχέση. Πολύ πιο αφράτη, με πολύ περισσότερα μαλλιά από την αδερφή της, τα οποία μάλιστα ήταν ανοιχτά καστανά και ολόισια! Το μόνο κοινο ήταν και πάλι το χρώμα του δέρματος. Όσο για τον χαρακτήρα της…το ακριβώς αντίθετο από την αδερφή της και εδώ. Καλλιτεχνική φλέβα, με μεγάλο ενδιαφέρον για οτιδήποτε λάμπει, είναι ικανή να αλλάξει μέσα σε μια μέρα 3-4 φορέματα. Όταν γεννήθηκε όμως άρχισαν τα «ίδια ο μπαμπάς της», οπότε άρχισε και ο μπαμπάς μας να έχει ελπίδες πως η συμμετοχή του δεν ήταν εντελώς φιλική.

Μεγάλωναν τα κορίτσια, μεγαλώναμε κι εμείς και άρχισαν σιγά σιγά τα «καλέ, ίδιες είναι!». Ίδιες; Εγώ γιατί δεν έβλεπα καμία απολύτως ομοιότητα; Μήπως έφταιγε το ότι ήταν εντελώς διαφορετικές σαν προσωπικότητες; Είναι πιθανόν να μην έβλεπα εγώ την ομοιότητα και να την έβλεπαν οι άλλοι; Μια μέρα ο Νίκος τις έχει και τις 2 μαζί του στο supermarket και ακούει το αμίμητο «Δίδυμα είναι;». Τρελλάθηκε…τι δίδυμα καλέ! Δυόμιση χρόνια διαφορά έχουν!

Από τότε που η Αλεξάνδρα πάτησε τα 4 δεν ακούμε τίποτα άλλο. Τώρα πείτε μου σας παρακαλώ…πως γίνεται τα παιδιά μου να μοιάζουν σαν δίδυμα και η μια να μοιάζει σε μένα και η άλλη στον μπαμπά της; Ε; Σε λίγο θα αρχίσω να πιστεύω πως μοιάζουμε με τον άντρα μου σαν δυο σταγόνες νερό!

Εγώ βέβαια αυτά τα «ίδια ο μπαμπάς της είναι» για την Αλεξάνδρα δεν τα πίστεψα ποτέ, για να είμαι ειλικρινής. Από την πρώτη στιγμή που την αντίκρησα ήταν σαν να έβλεπα τον κλώνο της αδερφής μου. Ακόμα και σήμερα όταν την κοιτάω νομίζω πως βλέπω το αδερφάκι μου. Σε όλα είναι ίδιες…τα μαλλιά, στα μάτια, στη διάπλαση. Μόνο στον χαρακτήρα διαφέρουν λίγο αλλά της έχει πάρει πολλά και σε αυτόν τον τομέα!

Ο δε μπαμπάς μου όταν καμια φορά θέλει να φωνάξει τη Νεφέλη τη φωνάζει Ειρήνη και αν ποτέ μπερδευτεί με την Αλεξάνδρα την φωνάζει Πόπη (η αδερφή μου). Ποτέ όμως δεν έχει λανθασμένα φωνάξει Ειρήνη την Αλεξάνδρα ή το ανάποδο.

Όλοι εξακολουθούν να μας ρωτάνε όταν τις βλέπουν μαζί για πρώτη φορά αν είναι δίδυμες (ειδικά όταν κάθονται και δεν φαίνεται η διαφορά στο ύψος). Εγώ πάλι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω πως γίνεται αυτό…Ο μπαμπάς μας πάλι έχει πειστεί πως μάλλον η συμμετοχή του ήταν τελικώς φιλική. Καμμιά φορά σκέφτομαι πως όταν τις χαζεύει και μετά κοιτάζει εμένα έτοιμος είναι να με ρωτήσει «Γυναίκα, ποιανού είναι τα παιδιά;»

Θα μου πείτε, τι σημασία έχουν όλα αυτά; Θα σας απαντήσω εγώ…καμία απολύτως. Είναι από εκείνα τα παράξενα που συνειδητοποιείς καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά σου και σε κάνουν να χαμογελάς, να θυμάσαι πως ήσουν εσύ ως μωρό ή παιδί και ίσως και να αναπολείς λιγάκι την παιδική σου ηλικία. Εγώ πάλι, απολαμβάνω τις ομοιότητες και χαμογελάω με τις διαφορές – ειδικά όταν συνειδητοποιώ πόσο πιο εξελιγμένα «μοντέλα» είναι οι κόρες μου σε σχέση με εμένα και τον μπαμπά τους. Όσες ομοιότητες και αν βρίσκουμε δεν παύουν να είναι διαφορετικοί άνθρωποι με τον δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα και την δική τους μοναδική προσωπικότητα.

Πρέπει πάντως να είμαι ειλικρινής…ένα χαμογελάκι παραπάνω σκάει στο χειλάκι μου όταν τις κοιτάζω και είναι σαν να βλέπω εμένα και την αδερφή μου. Αλλά το ίδιο χαμογελάκι έχω και όταν βλέπω την Αλεξάνδρα να κοιμάται στην ίδια θέση που κοιμάται ο μπαμπάς της. Ακόμα μεγαλύτερο είναι το χαμόγελο όταν σκέφτομαι πως αν ζούσε η γιαγιά μου η Ειρήνη θα ήταν υπερήφανη για το πόσο της μοιάζει στην προσωπικότητα η μικρή μου κόρη.

Νομίζω τελικά πως οι ομοιότητες αυτές είναι χαριτωμένες και μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα γιατί μας υπενθυμίζουν κάτι σημαντικό, πως τα παιδιά μας είναι κομμάτι μας και όχι μόνο δικό μας κομμάτι αλλά και όλων εκείνων των ανθρώπων που υπήρξαν πριν από εμάς. Για μένα αυτό είναι κάτι μαγικό…και δεν αφορά μόνο την κληρονομικότητα αλλά και όσα υιοθετούν τα παιδιά μας σε επίπεδο συμπεριφοράς και χαρακτήρα από εμάς…στο πιο εξελιγμένο φυσικά…στο πολύ πιο εξελιγμένο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s