Αλεξάνδρα

Μπέμπα

Εχτές το βράδυ μου ζήτησες να σε κοιμίσω. Είσαι σχεδόν 6 αλλά ακόμα χρειάζεσαι παρέα πριν κοιμηθείς. Ξεκίνησα χαλαρά, χαζεύοντας στο κινητό μου. Εσύ ήσουν ανήσυχη, όπως πάντα. Με τον ύπνο δεν τα είχες ποτέ καλά άλλωστε (μαλωμένοι είστε από την ημέρα που ήρθες στον κόσμο).

Άφησα το κινητό στην άκρη και σε πήρα αγκαλιά. Σε 3 λεπτά είχες κλείσει τα μάτια σου και κοιμόσουν. Σου κρατούσα το χεράκι (πόσο μικρό είναι ακόμα και ας έχεις μεγαλώσει τόσο). Έβαλα τον αντίχειρά μου στο ανοιχτό σου χεράκι και με τα δάχτυλά μου το πίεσα να κλείσει. Χαμογέλασα. Θυμήθηκα εκείνη την κίνηση που έκανες όταν ήσουν μωρό, να κλείνεις μέσα στο χεράκι σου τον αντίχειρά μου, σφιχτά, σαν να μην ήθελες ποτέ να με αφήσεις.

Τώρα πια πρέπει εγώ να κλείνω το χεράκι σου για αυτήν την αγκαλιά. Μεγάλωσες βλέπεις. Κι εμένα μου λείπει κάθε μέρα η μωρουδίλα σου και η μικρή αυτή αγκαλίτσα. Έμεινα λοιπόν εκεί και ας σε είχε πάρει ο ύπνος. Έμεινα να σε μυρίζω, να μην κινούμαι καθόλου για να ακούσω την ανάσα σου, να κρατώ τον αντίχειρα μέσα στο χεράκι σου.

Όταν σε είχα μέσα στο σώμα μου σκεφτόμουν κάθε μέρα πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που θα ζούσα εκείνες τις στιγμές. Σκεφτόμουν πως είσαι η τελευταία μου ευκαιρία να ξαναζήσω όσα είχα ζήσει με τη μεγάλη σου αδερφή, πως τίποτα από όσα αποτελούσαν την καθημερινότητά μου δεν θα επαναλαμβάνονταν ποτέ ξανά. Εχτές το βράδυ ένιωσα το ίδιο…ακριβώς το ίδιο.

Δεν ξέρω αν είναι ο χαρακτήρας σου έτσι ή είναι που είσαι ακόμα μικρή αλλά οι αγκαλιές σου είναι ακόμα τόσο σφιχτές και τρυφερές που δεν θέλω ποτέ να σταματήσουν. Η αδερφή σου δεν ήταν ποτέ έτσι. Πάντα πιο σοβαρή, πιο μεγάλη ακόμα και όταν ήταν στην ηλικία σου. Γι’ αυτό σε φωνάζω ακόμα «μπέμπα». Σου αρέσει αυτό, το ξέρω, γιατί κι εσύ θεωρείς τον εαυτό σου το «μικρό» της οικογένειας. Είσαι το μικρό της οικογένειας.

Τις προάλλες η αδερφή σου προσπαθούσε να σε πείσει πως καθώς μεγαλώνεις η φωνούλα σου θα γίνει πιο μπάσα και σοβαρή κι εσύ αρνιόσουν να το πιστέψεις. Με ρώτησες για αυτό κι εγώ δεν ήθελα μέσα μου να σου απαντήσω. Μάλλον γιατί δεν θέλω να αλλάξει ποτέ η φωνούλα σου. Μάλλον γιατί δεν θέλω να μεγαλώσεις άλλο.

Θέλω να μπορώ να σε αγκαλιάζω και να κάνουμε «χαδάκια» -όπως σου αρέσει να τα αποκαλείς. Θέλω να μείνεις για πάντα η μπέμπα μου. Θέλω να μπορώ να κρατάω το χεράκι σου για πάντα και να σφίγγεις τον αντίχειρά μου μέσα του και να μην με αφήνεις. Θέλω να συνεχίσεις να έρχεσαι τα βράδια στο κρεβάτι και να διώχνεις τον μπαμπά για να κουρνιάσεις δίπλα μου τόσο κοντά που λες θα μπεις ξανά μέσα στο σώμα μου.

Το καλοκαίρι προχωράει κι εσύ μεγαλώνεις και ο καιρός περνάει και η Πρώτη Δημοτικού έρχεται. Δεν ξέρω πως θα σταθώ σε εκείνο το προαύλιο τον Σεπτέμβριο και θα σε αφήσω να φύγεις για τη «μεγάλη περιπέτεια». Θα έχεις την αδερφή σου εκεί, το ξέρω. Μα είναι για μένα δύσκολο γιατί είσαι η μπέμπα μου. Η δική μου μπέμπα. Το τελευταίο μου μωρό και μεγαλώνεις τόσο γρήγορα που θέλω να σε κρατήσω στο παρόν και να σταματήσω το χρόνο.

Όχι, δεν σ’ αγαπώ περισσότερο από την αδερφή σου. Δεν είναι αυτό. Είναι που είσαι η τελευταία μου ευκαιρία να τα νιώσω όλα από την αρχή. Είναι που ξέρω πως κάθε στιγμή σου δεν γυρνάει ποτέ πίσω σαν εμπειρία, σαν συναίσθημα. Είναι που είσαι η μπέμπα μου….η μπέμπα μου!

Ο χρόνος δεν σταματά με τίποτα αγάπη μου. Κι εγώ ξέρω πως το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να ευχαριστηθώ αγκαλιές και χάδια για όσο με παίρνει ακόμα. Κι ας με τρελαίνεις κάθε μέρα με το πείσμα σου…μπέμπα!

Πάω να σε πάρω αγκαλιά τώρα. Να σου δώσω τον αντίχειρά μου μπας και σφίξεις λίγο και νιώσω πάλι η μωρομάνα σου…

Advertisements

3 thoughts on “Μπέμπα

  1. Τώρα που γνώρισα τις κόρες σου καταλαβαίνω απολύτως γιατί την αποκαλείς μπεμπα! δεν είναι μονο που είναι το μικρό της οικογένειάς σας, είναι ο χαρακτήρας της έτσι, πιο ζουζουνιάρικος και χαδιάρικος από την μεγάλη σου! η μεγάλη σου μου θυμίζει εμένα μικρή, σαν να γεννήθηκε και αυτή σοβαρή, όπως λέει η μάνα μου για εμένα, »παιδί μου γεννήθηκες σοβαρό και με αξιοπρέπεια» έτσι μου λέει πάντα. Να τα χαίρεσαι και τα δυο σου τα κορίτσια, καθένα με τον χαρακτήρα του αλλά και τα δυο με την ατέρμονη αγάπη της μάνας.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s