Αλεξάνδρα

Η τέχνη της διαπραγμάτευσης με τα παιδιά (και πως να τη χάσετε εντελώς…)

Ξυπνάει στις 2 το βράδυ. Την ακούω που σηκώνεται. Είμαι ακόμα στο σαλόνι και χαζεύω τηλεόραση. Ο μπαμπάς της κοιμάται στον καναπέ. Ακούω τα βηματάκια της στο διάδρομο και το ψιλοκλαψούρισμά της. Έρχεται κοντά μου.

Ξυπνάω τον μπαμπά της – αφού κοιμάται ήδη ας πάνε μαζί να κοιμηθούν. Σηκώνεται ο μπαμπάς. Εκείνη σκαρφαλώνει στον καναπέ – θέλει να την πάρει αγκαλιά ως το δωμάτιο (όπως συνήθως κάνουν). «Δεν μπορώ, Αλεξάνδρα» της λέει εκείνος, «με πονάει το πόδι μου».

Με μια κίνηση αστραπή εκείνη κάθεται στον καναπέ αποφασιστικά, διπλώνει τα χέρια της μπροστά της και κατεβάζει τα μούτρα της στο πάτωμα. Είμαι σίγουρη πως σκέφτεται «Αυτό δεν είναι δίκαιο…κάθε φορά αγκαλιά με πάει στο κρεβάτι».

Ξαπλώνει στον καναπέ. Τα χέρια της πάντα διπλωμένα στο στήθος. «Έλα» της λέω «θα σε πάρω εγώ αγκαλιά». Δεν κουνιέται. Ψιλοκλαίει, ρουφάει τη μύτη της αλλά δεν λέει κουβέντα. Περνάει κανένα 5λεπτο έτσι, με εμένα να προσπαθώ να τη σηκώσω για να την πάρω αγκαλιά κι εκείνη να κάθεται πεισματικά κολλημένη στον καναπέ, με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος.

Τελικά καταφέρνω να την σηκώσω. Την πάω στο κρεβάτι μας (ούτε λόγος για να κοιμηθεί στο δικό της).  Την βάζω στο κρεβάτι μας.  Στέκεται καθιστή και κλαψουρίζει. Προσπαθώ να μάθω τι την έχει πιάσει, τι θέλει. Εκείνη αρνείται να μου πει. Την παίρνω αγκαλιά και της λέω πως η μαμά είναι εδώ και πως πρέπει να μου μιλήσει, να μου πει τι θέλει για να τη βοηθήσω. Όσο την αγκαλιάζω τόσο ανεβαίνει η ένταση του κλάματός της.

Η Νεφέλη έχει ξυπνήσει και φωνάζει «Αλεξάνδρααααα». Η καημένη, δεν μπορεί να κοιμηθεί με όλη αυτή τη φασαρία.

Τελικά μου λέει πως έχει βουλώσει η μύτη της. Τη ρωτάω αν θέλει να της φέρω τις σταγόνες να βάλουμε μερικές. Συμφωνεί. Σκουπίζουμε τη μύτη μας και γκρινιάζει πως θέλει την πετσέτα λίγο ακόμα γιατί «δεν την σκούπισα καλά». Ακόμα και εκεί γκρίνια…τελικά τα καταφέρνουμε.  Ξαπλώνει δίπλα στον μπαμπά της…φεύγω.

Κάθομαι λίγο ακόμα στο σαλόνι. 5 λεπτά αργότερα την ακούω πάλι να έρχεται. «Τι είναι αγάπη μου;» τη ρωταω. Τα ματάκια της είναι γεμάτα δάκρυα. «Θέλω να έρθεις κι εσύ για ύπνο» μου λέει όλο παράπονο. «Πήγαινε εσύ με τον μπαμπά και θα έρθω σε λίγο. Να κλείσω το σπίτι και έρχομαι» της απαντώ. Όχι, θέλει να πάμε μαζί. Την αφήνω να ξαπλώσει στον καναπέ. «Να με σκεπάσεις» μου λέει. Εκεί δίπλα είναι μια ζακέτα μου και της προτείνω να τη σκεπάσω με αυτήν. Αρχίζει πάλι τη γκρίνια. «Θέλω κουβέρτα» μου λέει.

Νέος γύρος διαπραγματεύσεων.

Της εξηγώ πως σε λίγο θα πάμε για ύπνο και πως μπορεί για λίγο να σκεπαστεί με την ζακέτα μου. Πεισμώνει πάλι. Καθιστή στον καναπέ με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος μου γυρνάει την πλάτη. Η προβοσκίδα στο πάτωμα. «Γιατί το κάνεις αυτό;» τη ρωτάω. «Είναι τόσο μα τόσο σημαντικό όλο αυτό; Και γιατί μου γυρνάς την πλάτη όταν σου μιλάω; Θα σου άρεσε από αύριο κάθε φορά που μου μιλάς εσύ να σου γυρνάω την πλάτη;». Χωρίς  να κουνηθεί από τη θέση της μου απαντάει με ένα ξερό «όχι».

Σκέφτομαι πως πρέπει να παραμείνω ψύχραιμη αλλά να μην της κάνω το χατήρι. Είναι ήδη πολύ κακομαθημένη – αν και είναι η μικρότερη στην οικογένεια. Έχει μάθει όμως να διαχειρίζεται κάθε μας διαφωνία με όπλο το κλάμα και το νάζι. Δεν πρέπει να υποχωρήσω..είναι μικρές μικρές οι νικές. Μοιάζουν ασήμαντες αλλά ξέρω πως δεν είναι. Έτσι φτάσαμε ως εδώ…υποχωρώντας σε μικρές μικρές παράλογες απαιτήσεις, για να σταματήσει το κλάμα, να πάψει η γκρίνια της.

Της δηλώνω πως θα κοιμηθεί στο κρεβάτι της.

Νέος γύρος διαπραγματεύσεων.

«Μα πριν με άφησες…με πήγες στο κρεβάτι σου» μου λέει. Το ξέρω πως έχει δίκιο. Βλακεία μου. Τι της λένε τώρα; «Το ξέρω» της λέω «και ήταν λάθος μου». Είναι φυσικό να  μην καταλαβαίνει γιατί άλλαξα γνώμη. Της δίνω εναλλακτικές. «Μπορείς να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου ή να μείνεις εδώ στον καναπέ. Εγώ μόλις τελειώσω τις δουλειές μου θα πάω στο κρεβάτι μου»…

Ανεβάζει την ένταση, κλαίγοντας. «Θέλω να κοιμηθώ με τον μπαμπά στο κρεβάτι σας». Κι εγώ που θα κοιμηθώ; «Εσύ, μέσα» μου απαντάει εννοώντας το δικό της κρεβάτι. «Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση. Εγώ θα κοιμηθώ στο κρεβάτι μου κι εσύ – όπως όλα τα παιδάκια- στο δικό σου. Η αδερφή σου γιατί κοιμάται στο κρεβάτι της;» τη ρωτάω. «Γιατί η Νεφέλη κοιμάται πιο γρήγορα» μου απαντάει. Ναι – σκέφτομαι – είναι σίγουρο πως η Νεφέλη κοιμάται πιο γρήγορα αλλά αυτό δεν είναι λογική. Βέβαια η συζήτηση γίνεται με ένα 6χρονο οπότε γιατί να περιμένω λογικές απαντήσεις;

Η ώρα περνάει και ξέρω πως πρέπει να λήξει όλο αυτό. Αν υποχωρήσω στις απαιτήσεις της τελειώσαμε…αν πάλι δεν υποχωρήσω δεν θα κοιμηθούμε. Είμαι πολύ ήρεμη περιέργως. Δεν έχω ανεβάσει τον τόνο της φωνής μου ούτε στιγμή. Καθώς μιλάω της χαμογελάω. «Λοιπόν;» ρωτάω «Που θα κοιμηθείς τελικά; Στον καναπέ ή στο κρεβάτι σου;». Την βλέπω που με κοιτάζει με τα τεράστια μάτια της. Δεν κλαίει πια…σκέφτεται. Το ξέρω ότι επεξεργάζεται τις επιλογές της. Καμία από τις δυο δεν της αρέσει. Επαναλαμβάνει την επιθυμία της να κοιμηθεί στο κρεβάτι μου. Επαναλαμβάνω πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Της προτείνω να μείνω μαζί της ώσπου να κοιμηθεί…άρνηση.

Την αφήνω να το σκεφτεί. Σηκώνομαι να μαζέψω τα τελευταία πιάτα στην κουζίνα.

Σηκώνεται και πάει μέσα. Δεν κοιτάζω που. Την αφήνω.

Τελειώνω τις δουλειές μου, κλείνω το σπίτι και πάω στο κρεβάτι μου.

Είναι ξαπλωμένη δίπλα στον μπαμπά της και κοιμάται του καλού καιρού. Ο Νίκος με βλέπει και μου λέει «Πάω μέσα να κοιμηθώ με τη Νεφέλη». «Εντάξει» του απαντάω.

Τέλος διαπραγματεύσεων…Αλεξάνδρα- Μαμά = 1 -0

Τουλάχιστον κοιμηθήκαμε…

ed6975a937e8006d0e946da3db09d11b

Advertisements

3 thoughts on “Η τέχνη της διαπραγμάτευσης με τα παιδιά (και πως να τη χάσετε εντελώς…)

  1. Αχ τι εχω να τραβησω η καιμενη! Απο οτι διαβαζω εχω πολυ δρομο μεχρι να τον πεισω να κοιμηθει εστω μια φορα, εστω για λιγες ωρες στο κρεβατι του! Μεχρι σημερα ειναι μαζι μου. Μεχρι και πινακα επιβραβευσης επιστρατευσα αλλα δεν τον βλεπω να τον γεμιζει με αυτοκολλητα 😦

    Μου αρέσει!

  2. Πωπω τελικά δεν συμβαίνουν μόνο στο δικό μας σπίτι! Εμείς έχουμε αλλάξει και επίπεδο. Είμαστε στο επίπεδο της συμφωνίας. Το πόσες φορές ακούω »να κάνουμε μια συμφωνία μαμά» η οποία συμφωνία είναι πάντα προς όφελός τους, δεν το συζητώ! δεν μετράω σκορ πλέον, είμαι χαμένη από χερι! Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στέλνω!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s