Διασκεδάζουμε

Θέατρο: «Ριχάρδος ΙΙΙ»

Ο πρωταγωνιστής, μόλις μπαίνεις στο θέατρο, είναι μια ντισκομπάλα σε σχήμα νεκροκεφαλής με ένα ακάνθινο στέμμα. Καθώς γυρνάει αργά «παίζει παιχνίδια» με τον έτσι κι αλλιώς χαμηλό ατμοσφαιρικό φωτισμό.

RichardIII_cover (Small)

Ναι, πήγαμε επιτέλους στο θέατρο. Όταν έχεις παιδιά γίνεται αρκετά δύσκολο να καταφέρεις να βρεις το χρόνο (και το απαραίτητο babysitting) για να μπορέσεις να απολαύσεις μια παράσταση.

Η παράσταση που είδαμε ήταν το «Ριχάρδος ο ΙΙΙ» στο Σύγχρονο Θέατρο. Αγαπώ πολύ το θέατρο…πάρα πολύ. Μακάρι να μπορούσα να βλέπω κάθε μέρα και από μια παράσταση. Επίσης αγαπώ από παιδί τον Shakespeare. Είναι για μένα ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Η αγάπη μου για την Αγγλική γλώσσα από τότε που ήμουν μικρή τον έφερε στο δρόμο μου. Ο «Ριχάρδος ΙΙΙ» είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου έργα. Έτσι, όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δω μια παράσταση βασισμένη στο έργο αυτό δεν θα την έχανα!

Κριτικός θεάτρου σε καμία περίπτωση δεν είμαι. Έτσι γράφω ως θεατής για μια παράσταση που αξίζει να δείτε!

Ο Shakespeare έχει παιχτεί με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους. Διάβασα κάπου πως ειδικά ο «Ριχάρδος ο ΙΙΙ» ως κείμενο έχει – σε σχέση με τα υπόλοιπα έργα του – δεχθεί τις περισσότερες επεμβάσεις. Είναι όμως και ένα πρόσωπο ο ήρωας αυτής της παράστασης ένα πλάσμα τόσο ιδιαίτερο, τόσο περίπλοκο και συναρπαστικό, που δεν μπορείς παρά να τον αφήσεις να σε παρασύρει στον δικό του κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο δολοπλοκίες, μίση, υπέρμετρη φιλοδοξία και πάθη…είναι με λίγα λόγια ένας ρόλος που έτσι και αλλιώς είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Είναι εύκολο να παίξεις ίσως τον κακό της ιστορίας, να προκαλέσεις το μίσος και την απέχθεια για έναν χαρακτήρα. Πόσο δύσκολο είναι όμως να καταφέρεις μέσα από έναν ρόλο να κάνεις το κοινό «συνένοχό» σου, να κάνεις τον θεατή να νιώσει στην ψυχή του μέσα τα κίνητρα σου, το γιατί ο χαρακτήρας σου κάνει αυτά που κάνει, τι υπάρχει πραγματικά μέσα στην ψυχή του και τελικά…να σε κάνει να τον συμπαθήσεις, να τον θαυμάσεις ίσως για τη δύναμή του να ξεπερνά κάθε εμπόδιο – ακόμα και αν το κάνει με δόλια και υποχθόνια μέσα.

RICHARD-2
Η Καίτη Κωνσταντίνου ως Ριχάρδος ο ΙΙΙ – Photo via culturenow.gr

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι μια γυναίκα να πάρει στα χέρια της έναν ανδρικό ρόλο και να σε κάνει να ξεχάσεις πως παρακολουθείς μια γυναίκα να παίζει έναν άντρα…να βλέπεις απλά τον Ριχάρδο; Αυτό καταφέρνει σε αυτόν τον ρόλο για μένα η Καίτη Κωνσταντίνου. Καθώς την έβλεπα ως Ριχάρδο, τον τρόπο με τον οποίο περπατούσε, μιλούσε…ναι έβλεπα τον Ριχάρδο και μόνο τον Ριχάρδο. Ήταν απλά εξαιρετικό.

Δεν είναι ένα εύκολο έργο. Είναι σκοτεινό, γεμάτο δολοπλοκίες και φόνους, γεμάτο πόνο. Για μένα είναι εξαιρετικό γιατί βλέπεις πως η εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου, που η φύση δεν του φέρθηκε καλά, που οι άνθρωποι τον αντιμετώπισαν ως παράταιρο, ως άσχημο, κατάφυγε σε υποχθόνιους τρόπους για να γίνει τελικά- λανθασμένα- αποδεκτός και να πετύχει τους στόχους του. Οι ενοχές όμως και οι εφιάλτες του δεν τον αφήνουν να ησυχάσει. Ξέρει καλά τι έχει κάνει. Ξέρει πως όσο και να προσπαθήσει δεν θα καταφέρει να γίνει ποτέ αγαπητός, αλλά θα τον φοβούνται και η εξουσία του θα προσπαθήσει να συμπληρώσει τα κενά. Και η δίψα του για εξουσία είναι τόσο αχόρταγη, τόσο αδηφάγα που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά του, καθώς η απόλυτη ιδιοφυΐα του ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας.

Το σκηνικό και το ύφος είναι το ίδιο σκοτεινά. Ένα τμήμα το δαπέδου χαμηλώνει για να υποδεχθεί τα θύματα του Ριχάρδου. Δεν βλέπουμε ποτέ τους φόνους αλλά καθώς κάθε θύμα με τη σειρά του κατεβαίνει και εξαφανίζεται από τη σκηνή ακούμε το δυνατό γδούπο που σηματοδοτεί κάθε φορά το θάνατό του.

Το δράμα εξισορροπείται άψογα από το σαρκασμό και το χιούμορ. Εκεί που έχεις αφοσιωθεί εντελώς και ζεις μαζί με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας το δράμα εκεί ακριβώς το κείμενο αλλάζει και το χιούμορ παίρνει τη θέση του. Γελάς…γελάς συνειδητοποιώντας πόσο σατανικό είναι όλο αυτό και πόσο τελικά οι χαρακτήρες μέσα από την ιστορία περνούν από το γέλιο – ή καλύτερα τον σαρκασμό – στο δάκρυ μέσα σε μια στιγμή.

Γνωρίζεις τι θέλει και τι προσπαθεί να κάνει ο Ριχάρδος και οι συνεργοί του (λέγε με Δούκας του Μπάκιγκχαμ) και καθώς μπροστά στους υπόλοιπους πρωταγωνιστές προσποιούνται κάτι που δεν είναι χαμογελάς γιατί ξέρεις. Η χημεία ανάμεσα στην Καίτη Κωνσταντίνου και τον Αλέξανδρο Μαυρόπουλο (Λόρδος του Μπάκιγκχαμ) προσωπικά με μάγεψε. Το «παιχνίδι» των διαλόγων τους, το πάρε-δώσε είναι εκπληκτικό και ασταμάτητο, καταιγιστικό…

artinfo

Καίτη Κωνσταντίνου (Ριχάρδος ΙΙΙ) & Αλέξανδρος Μαυρόπουλος (Λόρδος του Μπάκινγκχαμ) –       Photo via artinfo.gr

Οι ηθοποιοί κινούνται σε ολόκληρο το θέατρο. Ανεβοκατεβαίνουν ανάμεσα στο κοινό, του μιλάνε, το κρατάνε απόλυτα συνένοχο στην υπόθεση του έργου…δεν μπορείς να χαλαρώσεις καθόλου.

Ένα εκπληκτικό σύνολο ηθοποιών…θα ξεχωρίσω – πέρα από τους 2 πρωταγωνιστές που ανέφερα – την Πηνελόπη Τσίλικα (ως Λαίδη Άννα) και τον Μιχάλη Μουλακάκη (σε 4 διαφορετικούς ρόλους, από τους οποίους ξεχώρισα εκείνον του Δημάρχου και του Λόρδου Χειστινγκς). Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις…κάθε ηθοποιός εξαιρετικός. Είμαι σίγουρη πως θα κάνουν όλοι τους σπουδαία πράγματα στο μέλλον.

artinfo2
Ολόκληρη η ομάδα των ηθοποιών – Photo via artinfo.gr

Όσον αφορά την Καίτη Κωνσταντίνου είναι προφανές για μένα πως ο ρόλος του Ριχάρδου της ταιριάζει «γάντι». Την άκουγα να μιλάει και σκεφτόμουν πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να θυμάται και να εκφράζει με τέτοιο εκπληκτικό τρόπο ένα κείμενο 2 ½ ωρών με τόσες εναλλαγές και τόση περιπλοκότητα λόγου…με μάγεψε, με συνεπήρε, με κράτησε δίπλα της χωρίς ανάσα.

Η ελληνική απόδοση του κειμένου από τον Κ.Καρθαίο είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική, διατηρώντας απόλυτα το ύφος του έργου και τις προσωπικότητες των χαρακτήρων. Είναι ποιητική, γεφυρώνοντας με ιδανικό τρόπο τον σαιξπηρικό λόγο με την ανάγκη να κατανοήσει ο θεατής την ιστορία που ξεδιπλώνεται μπροστά του.

Εντάξει, ξέρω πως είμαι και λίγο προκατηλειμένη λόγω  της αγάπης μου για τον συγκεκριμένο συγγραφέα αλλά ακόμα και αν ο Shakespeare δεν είναι από τους αγαπημένους σας η παράσταση δεν θα σας απογοητεύσει. Δείτε τη. Αφήστε την φανταστική ιστορία να σας πάρει μαζί της και αυτήν την φανταστική ομάδα ηθοποιών να σας ταξιδέψει σε έναν κόσμο όπου επικρατεί ο τρόμος, ο φόβος, το σκοτάδι αλλά και η πικρή συνειδητοποίηση πως τελικά η εξουσία – όταν τελικά κάποιος την κατακτά – δεν φτάνει για να γεμίσει τα κενά… «Το βασίλειό μου για ένα άλογο»!

«Ποιόν φοβούμαι;

Τον εαυτό μου;

Άλλος κανείς δεν είναι εδώ.

Κι αγαπάει ο Ριχάρδος τον Ριχάρδο»

r3_002
Μάθετε περισσότερα για την παράσταση

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s