Νεφέλη

Το Τανγκό της Νεφέλης

Μια πολύ δύσκολη εβδομάδα..αλλά ευτυχώς τελείωσε! Χαλαρώνοντας απόψε με λίγη μουσική έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που ξύπνησε αναμνήσεις πολύ τρυφερές στο μυαλό μου. 

Το αγαπούσα πάντα αυτό το τραγούδι, πολύ πριν γίνω μητέρα. Όταν όμως ήρθε στον κόσμο η Νεφέλη μου απέκτησε για μένα διαφορετικό νόημα. Όχι μόνο επειδή έχει το όνομά της αλλά γιατί το έχω συνδέσει με στιγμές που είναι καρφωμένες για πάντα στο μυαλό μου και χωμένες βαθιά μέσα στην ψυχή μου.

Πέρασα 5 μήνες με τη Νεφέλη μετά τη γέννησή της στο σπίτι, να τη μεγαλώνω αποκλειστικά και να περνώ κάθε μέρα και νύχτα μαζί της. Για μένα αυτό ήταν  – όπως για κάθε πρωτομάνα – μια εμπειρία που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια, ειδικά όταν προσπαθείς να βάλεις λέξεις σε συναισθήματα που μπορούν μόνο με πράξεις να εκφραστούν.

Όταν μετά από 5 μήνες ήρθε η ώρα να επιστρέψω στη δουλειά μου ένιωθα λίγο ανήσυχη, λίγο ανακουφισμένη, λίγο απ’όλα. Το μωρό μου θα το φρόντιζαν οι γιαγιάδες της… ένιωθα ασφαλής αλλά οι ώρες της ημέρας δεν περνούσαν. Η αλλαγή αυτή δεν είχε συνέπειες μόνο στη δική μου ψυχολογία αλλά πολύ περισσότερο στην ψυχολογία της ίδιας της Νεφέλης. 
Ένα ήσυχο, ήρεμο μωρό, με μεγάλα διαστήματα ύπνου τη νύχτα ξαφνικά άρχισε να ξυπνά 6-10 φορές μέσα στη νύχτα, κάθε νύχτα. Το μόνο που μπορούσε να την καθησυχάσει ήταν η αγκαλιά μου. 
Εκείνο που έκανα – νομίζω πως υπάρχει και κάποιο βίντεο κάπου αλλά δεν μπόρεσα να το βρω σήμερα – ήταν να την νανουρίζω. Όταν μιλάω για νανούρισμα δεν εννοώ κάποιο απλό νανούρισμα. Την έπαιρνα αγκαλιά και μεταφερόμασταν στο σαλόνι. Εκεί έβαζα μουσική και χορεύαμε ήρεμα…

Ένα από τα αγαπημένα μας τραγούδια ήταν Το Τανγκό της Νεφέλης με τη μοναδική φωνής της αγαπημένης μου Χαρούλας Αλεξίου. Χορεύαμε και της σιγοτραγουδούσα το Τανγκό κι εκείνη έκλεινε τα μάτια της, έχοντας πια γύρει στον ώμο μου. Και κάπου εκεί την έπαιρνε γλυκά ο ύπνος. 
Το πιο παράξενο από όλα είναι πως παρόλο που ήμουν κουρασμένη, που χρειαζόμουν ύπνο δεν την άφηνα αμέσως στην κούνια της. Την κρατούσα αγκαλιά, άκουγα και ξανά άκουγα αυτό το τραγούδι χορεύοντας ήρεμα και σιγοτραγουδώντας. Μπορεί να ήταν 4 το πρωί αλλά εμείς χορεύαμε στο σαλόνι, αγκαλιασμένες.
Συχνά και την ώρα που την κοίμιζα μου άρεσε να της το σιγοτραγουδάω. Ήξερα πόσο το απολάμβανε και έβλεπα το μωρουδίστικο χαμόγελό της καθώς με κοιτούσε στα μάτια πριν την πάρει ο ύπνος.
Ίσως γι’αυτό απόψε ακούγοντας ξανά αυτό το τραγούδι θυμήθηκα. Έχουν περάσει 7 χρόνια από τότε και η δική μου Νεφέλη έχει γίνει ολόκληρη κοπέλα. Κι εγώ σκέφτομαι πως ευτυχώς που υπάρχουν και τα τραγούδια που φέρνουν μαζί τους τις πολύτιμες αναμνήσεις μας, εκείνες που μας κάνουν να χαμογελάμε πέρα από την κούραση ή το άγχος.
Είναι εκείνες οι γλυκές, μοναδικές αναμνήσεις που δεν ξεχνάμε ποτέ, που κοιμούνται στο πίσω μέρος του μυαλού μας και επανέρχονται σε μια στιγμή με το κατάλληλο ερέθισμα. Για μένα απόψε το ερέθισμα ήταν αυτό το τραγούδι.
Ξεχάστηκα, θυμήθηκα, ταξίδεψα,»μύρισα» στο μυαλό μου το δέρμα της όπως ήταν τότε, ένιωσα για μια στιγμή την ήρεμη ανάσα της στο λαιμό μου καθώς έγερνε στον ώμο μου… το μωρό μου!
Η Νεφέλη μου…
«Μα ο καλός ο Δίας, της φέρνει το νερό της εφηβείας, την κάνει σύννεφο και τη σκορπά για να μην την βρουν»…


Advertisements

6 thoughts on “Το Τανγκό της Νεφέλης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s