Σκόρπιες σκέψεις

Γιαγιάδες…οι "άλλες" μητέρες

Ένα κείμενο που έγραψε μια φίλη για τη γιαγιά της που την έχασε πριν από 2 χρόνια στάθηκε η αφορμή για αυτό το κείμενο. Τι παράξενο είναι το πόσο εμπνέεσαι από στιγμές που δεν το περιμένεις. Άφησα λοιπόν για λίγο στην άκρη τη δουλειά και άρχισα να γράφω πριν ξεχάσω όλες αυτές τις σκέψεις και τις αναμνήσεις που χορεύουν στο μυαλό μου.
Τις γιαγιάδες μου τις πρόλαβα…και τις δυο. Τους παππούδες μου όχι, έφυγαν πριν γεννηθώ. Εκείνες όμως τις έζησα και θα ήθελα να τις έχω ζήσει κι άλλο. Τι είναι αυτό που κάνει τη σχέση μας με τις γιαγιάδες μας τόσο ιδιαίτερη; Από τότε που έγινα μητέρα σαν να τις νιώθω πιο πολύ μέσα μου κι ας έφυγαν πριν γνωρίσουν τα παιδιά μου, πριν παντρευτώ και ανοίξω το δικό μου σπίτι.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με έκανε να τις αγαπήσω τόσο. Δυο γυναίκες τόσο διαφορετικές. Δυο γυναίκες φύσει και θέσει διαφορετικές, μεγαλωμένες διαφορετικά, με γάμους διαμετρικά αντίθετους…κι όμως. Με όλα τους τα ελαττώματα και όλες τους τις ατέλειες ήταν και παραμένουν για μένα οι γιαγιάδες μου! Εκείνες οι γυναίκες που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μου και που ξέρω πως σήμερα ένα κομμάτι τους ζει και θα ζει για πάντα μέσα μου.
Η γιαγιά Πόπη…χήρα έμεινε πολύ νέα, με τη μαμά μου και τη θεία μου μικρά. Η μητέρα μου ήταν μόλις 5 χρονών όταν έχασε τον πατέρα της (άλλη ιστορία αυτή για άλλη ώρα). Η προγιαγιά μου βράχος δίπλα της τη βοήθησε να μεγαλώσει τα παιδιά της και μετά ακόμα και τα εγγόνια της (επίσης άλλη ιστορία για άλλη ώρα, αλλά τη γιαγιά μου τη Θωμαϊτσα την πρόλαβα και τη θυμάμαι σαν σήμερα και ας ήμουν μόλις 3,5 χρονών όταν έφυγε από κοντά μας, λίγο πριν γεννηθεί η αδερφή μου). Σκληραγωγημένη γυναίκα, ανεξάρτητη. 
Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ μετά το χαμό του παππού μου…ο έρωτάς τους ήταν από εκείνους που διαβάζεις στις νουβέλες ή βλέπεις στο σινεμά. Έξω από το σπίτι της κοιμόταν σε ένα παγκάκι για να πείσει τη Θωμαϊτσα να δώσει την ευχή της και να παντρευτούν. Και όταν εκείνος έφυγε στα 33 του μόλις, το κενό που άφησε πίσω του ήταν τεράστιο. Και τα σημάδια της απουσίας του μπορούσα να τα δω στο πρόσωπό της ακόμα και όταν μεγάλωσα.
Μου έκανε δώρο το πρώτο μου πιάνο. Και όταν διάβαζα καθόταν πάντα σε έναν καναπέ πίσω μου και με άκουγε. 
Όταν έφυγε από κοντά μας τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να κάτσω στο πιάνο. Κάθε 3 λεπτά γυρνούσα πίσω να την αναζητήσω. Ήμουν σίγουρη πως καθόταν εκεί… πιάνο σταμάτησα να παίζω. Σήμερα όμως το έχω στο σπίτι μου, Το πήρα μαζί μου. Μερικές φορές με ρωτάνε γιατί δεν το δίνω αφού δεν παίζω πια… «είναι δώρο της γιαγιάς μου» απαντώ και μέσα μου εύχομαι έστω μια από τις κόρες μου να το αγαπήσει και να θελήσει να μάθει. Είμαι σίγουρη πως αυτό θα την έκανε ευτυχισμένη!
Μου λείπει πολύ…Η αγκαλιά της, η μυρωδιά της. Έζησα τα πρώτα μου παιδικά χρόνια μαζί της γιατί η μαμά μου δούλευε και το σχολικό με άφηνε πάντα στο σπίτι της γιαγιάς…στην Καλλιθέα. Το σπίτι της το θυμάμαι σπιθαμή προς σπιθαμή και ας ήμουν μικρό πιτσιρικάκι. Πως κάποιες εικόνες μένουν στο μυαλό μας ακόμα και πολύ πριν ωριμάσει το μυαλό; Θυμάμαι το ντιβάνι στο σαλόνι της, όπου της άρεσε να ξαπλώνει…εκεί κοιμόμουν τόσες φορές.  Θυμάμαι την κουζίνα της και απέναντι ακριβώς το άλλο δωμάτιο, εκεί που πιο παλιά κοιμόταν η Θωμαϊτσα.
Έφυγε στον ύπνο της. Σαν να το ήξερε και η ίδια το είχε προβλέψει. Και ξάπλωσε, έκλεισε τα μάτια της και έφυγε…της το χρωστούσε ο Θεός αυτόν τον θάνατο τον ήρεμο. Είναι το μόνο που όταν το θυμάμαι με κάνει να χαμογελώ, πως δεν ταλαιπωρήθηκε. Έκλεισε απλά τα μάτια της και πήγε να βρει τον Γιώργο της που είχαν χρόνια χωριστεί.
(Μόλις συνειδητοποίησα πως δεν έχω μια φωτογραφία της στο σπίτι μου…)
Οι 2 Ειρήνες

Κι έπειτα η Ειρήνη..η γιαγιά Ειρήνη που την φώναζα «super γιαγιά!». Δραστήρια, αεικίνητη, αεράτη και κοκέτα σε όλα της. Τα φοιτητικά μου χρόνια τα πέρασα στο σπίτι της σχεδόν στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών. Η ΑΣΟΕΕ σχεδόν δίπλα και εγώ ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με το πρωινό ξύπνημα. Που να ξεκινάω από την Κηφισιά… «Μαμά, πάω να μείνω στη γιαγιά» φώναζα και έφευγα. Κι εκείνη πάντα εκεί να με περιμένει. Και το πρωί το γάλα στο κρεβάτι «Σήκω Ρηνάκι μου να πας στο μάθημα» μου έλεγε. Κι εγώ συχνά την κοπάναγα και καθόμουν μαζί της. Μαγείρευε, εγώ διάβαζα, μιλούσαμε, τρώγαμε μαζί, πηγαίναμε έξω για τα ψώνια της ημέρας. Την ήξεραν όλοι. 
Στη Λάρισα όπου πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής της, όταν παντρεύτηκε και έφυγε από το χωριό η κοινωνία τότε ήταν μικρή. Καθηγητής ο παππούς και εξέχουσα προσωπικότητα στα κοινά της πόλης κι εκείνη δίπλα του να καμαρώνει και να παίρνει από τη λάμψη του. Και όταν ήρθαν στην Αθήνα της πήρε καιρό να καταλάβει πως εδώ δεν την ήξεραν και δεν ήξερε κανέναν. Αλλά την έμαθαν.

Γιαγιά Ειρήνη & Παππούς Γιώργος
Με την «καλημέρα» στο στόμα σε όλους.
Και το βραδάκι πάντα με το ουισκάκι της. Ένα ποτηράκι και κουβεντούλα. Ήξερε όλα μου τα προσωπικά. Ήξερε τα πάντα. Πράγματα που δεν συζητούσα με τους γονείς μου. Πολύ μπροστά από την εποχή της ήξερε πάντα να με συμβουλεύει κι εγώ ρουφούσα κάθε της λέξη. Και όταν ερχόταν και η ξαδέρφη μου και μαζευόμασταν «οι 3 Ειρήνες» τότε να δεις κουβέντες και γέλια και μυστικά!
Έφερνα τις συμφοιτήτριές μου στο σπίτι της για καφέ. Και μου έλεγε «μα δεν μου είπες τίποτα να ετοιμαστώ λιγάκι». Και εξαφανιζόταν για να βάλει το κατακόκκινο κραγιόν της που ποτέ δεν έλειπε από την τσάντα της…είπαμε…κοκέτα!
Αχ, κι εκείνη η κρεατόπιτά της…αχ, ακόμα έχω τις μυρωδιές στην άκρη της μύτης μου. Στις γιορτές έβαζε και φλουρί μέσα! Αχ, εκείνη η αγκαλιά της…το χάδι της. Όταν ο πατέρας μου μπροστά της μου έλεγε «ε, δεν είναι και ανάγκη να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά» γινόταν έξαλλη! «Τι είναι αυτά που λες του παιδιού!» του φώναζε. Πόσο θα ήθελα να είχε ζήσει για να δει το γάμο μου, τον άντρα μου, τα κορίτσια μου…
Έφυγε δύσκολα και το χειρότερο ήταν πως στα τελευταία της δεν με αναγνώριζε. Αυτό ακόμα όταν το θυμάμαι με πονάει. Γιατί με έζησε και την έζησα πολύ και όλα όσα μοιραστήκαμε ήταν δικά μας. Και όταν τελικά ξεκουράστηκε ο πόνος και η έλλειψη της ήρθαν και «κούμπωσαν» με ένα αίσθημα ανακούφισης που ηρέμησε και κοιμήθηκε επιτέλους.
Όταν γέννησα τη Νεφέλη και την είχα μωράκι στο σπίτι μαζί μου πολλές φορές την παρατηρούσα την ώρα που παίζαμε ή την άλλαζα να κοιτάζει με χαμόγελο την πόρτα του δωματίου της. Γυρνούσα να δω τι κοιτάζει μα δεν έβλεπα τίποτα. Πάντα όμως ένιωθα πως έβλεπε εκείνες…την Ειρήνη και την Πόπη. Ακόμα μερικές φορές νιώθω πως τις έχω κοντά μου.
Οι γιαγιάδες μας…οι μητέρες πάνω από τις μητέρες μας. Είναι εκείνες που πάντα αφήνουν ένα κομμάτι τους μέσα μας γιατί απαλλαγμένες από την ευθύνη και το άγχος της μητρότητας πλέον δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε εμάς…τα εγγόνια τους! Γυναικείες φιγούρες χαραγμένες για πάντα στο μυαλό μας.
Μιλάω στις κόρες μου για εκείνες. Τους δείχνω φωτογραφίες για να έχουν εικόνες. Ίσως έτσι να μπορώ κι εγώ να μην ξεχάσω ποτέ. Να τις κρατήσω στην καρδιά, το μυαλό και τη ζωή μου.


Οι γιαγιάδες μας…ζωντανές όπως ποτέ άλλοτε στην ψυχή μας. 
Advertisements

5 thoughts on “Γιαγιάδες…οι "άλλες" μητέρες

  1. Με συγκίνησες… Πολύ… Είμαι ιδιαίτερα δεμένη με τη γιαγιά και την προγιαγιά μου, που ζει ακόμα και μας καμαρώνει… Λατρεύω τις στιγμές που περνάμε οι 4 γενιές μαζί και εύχομαι να μπορούσαν να κρατήσουν για πάντα..

    Μου αρέσει!

  2. έτσι είναι.Το δέσιμο με τις γιαγιάδες μας είναι ιδιαίτερο.Είχα γράψει κι εγώ για την γιαγιά μου πριν σχεδόν δυο χρόνια…είναι πολλές φορές που εύχομαι να ήταν εδώ,να δει τα παιδιά μου να μεγαλώνουν…να καμαρώσει την Κωνσταντίνα την οποία φρόντιζε ως τα 5 της…να γνωρίσει την Στέλλα που δεν πρόλαβε…είναι όμως αυτό που λες…πολλές φορές την νοιώθω δίπλα μου,να με κοιτάζει και να χαμογελάει…και αν με ρωτήσεις σε ποιον θα ήθελα να μοιάσω,τότε θα σου πω στην γιαγιά μου.Πήρα το όνομά της,ας πάρω και λίγη από την χάρη της!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s