Αλεξάνδρα

Μια μικρή μα τόσο μεγάλη αποφοίτηση

Νομίζω πως ίσως έχω καταντήσει κουραστική επαναλαμβάνοντας πόσο άλλαξε τη ζωή μου η γέννηση της μικρότερης κόρης μου, της μικρής μου Αλεξάνδρας. Ίσως πάλι να μην φτάνουν οι φορές μου έχω γράψει και πει πως η παρουσία ενός δεύτερου παιδιού σε μια οικογένεια δεν μοιράζει την αγάπη αλλά την πολλαπλασιάζει.
Η Αλεξάνδρα τον Οκτώβριο θα κλείσει τα 3. Όταν κανείς τη γνωρίζει νιώθει πως έχει να κάνει με ένα παιδί 5 χρονών, παρά 3. Ίσως είναι η διάπλασή της (είναι τεράστια – όχι σε βάρος αλλά σε ανάπτυξη), ίσως είναι ο λόγος της – καθώς από πολύ νωρίς μίλησε πολύ καθαρά προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί μας (και κυρίως με την αδερφή της).
Για μένα πάλι είναι πάντα το μωρό μου. Τα βράδια που την βάζω για ύπνο και κάθομαι δίπλα της σκύβω πάνω της για να την μυρίσω…γιατί μπορεί να κοντεύει τα 3 αλλά ακόμα μου μυρίζει μωρουδίλα.
Ακόμα και ένας αρκούδος χρειάζεται μια ομπρέλα
Όταν ήρθε στον κόσμο ανέτρεψε την καθημερινότητά μου με τρόπο που δεν φανταζόμουν ποτέ. Ναι, είναι αλήθεια αυτό που λένε πως 1 = κανένα σε σχέση με την κούραση και τις ώρες που πρέπει να αφιερώσεις. Και όταν το παιδί σου είναι σαν την Αλεξάνδρα τότε πραγματικά ανατρέπονται όλα.
Σήμερα το κορίτσι μου πέρασε την τελευταία του μέρα στην 1η τη τάξη στον Παιδικό Σταθμό. Θυμάμαι την πρώτη της μέρα και συγκινούμαι…πόση αγωνία είχα, πόσο ζορίστηκα για δεύτερη φορά ακούγοντάς τη να κλαίει κι εγώ να είμαι στην αυλή και να θέλω να μπουκάρω μέσα να την πάρω αγκαλιά και να μην μπορώ…
Ξέρω πως το μικρό μου πέρασε όμορφα φέτος. Το ξέρω γιατί κάθε μέρα όταν επέστρεφε ήταν χαρούμενη και γεμάτη και αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόμουν για να είμαι ήσυχη.
Προσαρμόστηκε τόσο μα τόσο γρήγορα. Σε μια εβδομάδα μέσα είχε ενταχθεί πλήρως σε μια τάξη από παιδάκια που ήταν και πέρσι μαζί – η Αλεξάνδρα μου ήταν το μόνο νέο παιδάκι. Κι όμως τα κατάφερε περίφημα.
Δεν το μετάνιωσα ούτε στιγμή. 
Μεγάλωσε πολύ, έμαθε τόσα, έκανε φίλους, πέρασε όμορφα…και σήμερα γυρνώντας στο σπίτι έφερε μαζί όλες τις όμορφες ζωγραφιές της, όλα της τα δημιουργήματα που έφτιαξε όλη τη χρονιά…
Μπήκε στο σπίτι με τόσο ενθουσιασμό και μου έφερε το φάκελο! «Κοίτα μαμά!» μου είπε όλο χαρά κι εγώ κοντοστάθηκα για μια στιγμή μέχρι να καταλάβω τι ήταν αυτό που κρατούσε.

Ένα καραβάκι για το καλοκαιράκι

Στο εξώφυλλο ένα καραβάκι και μέσα ένα μικρό ποίημα:
«Παλιό κι ωραίο παρελθόν που ζήσαμε μαζί,
θα’ναι γραμμένο πάντοτε βαθιά μεσ’την ψυχή.
Όχι, δεν χωριζόμαστε για πάντοτε παιδιά,
μα θα ξαναβλεπόμαστε πολύ πολύ συχνά
Μαριάννα – Μαρία»
Γραμμένο από τις δασκάλες της που την φρόντισαν, τη δίδαξαν, τη βοήθησαν να μεγαλώσει τόσο φέτος…και τις ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’αυτό!
Και συνειδητοποιώ σήμερα πως αν και είναι η δεύτερη φορά που το ζω δεν έχει χάσει στο ελάχιστο την αξία του. Αυτός ο φάκελος που για δεύτερη φορά έπιασα στα χέρια μου έφερε μαζί του τον ίδιο ενθουσιασμό, την ίδια συγκίνηση και ανυπομονησία στην καρδιά μου, όπως ακριβώς και ο πρώτος που είχα πάρει από τη Νεφέλη μου!

Χιονάνθρωπος από βαμβάκι και ένα δέντρο από φακές
Έδειξε στην αδερφή της τα δημιουργήματά της όλο ενθουσιασμό και η Νεφέλη της έδινε πολλά μπράβο για κάθε ένα χωριστά. Ο πρώτος φάκελος, οι πρώτες της ζωγραφιές, οι πρώτες της κατασκευές..πόσο γρήγορα μεγαλώνει το μωρό μου.

Το μηλαράκι με τη φωτογραφία της που στόλιζε την πόρτα της τάξης της
Τις χαζεύω να παίζουν. Κυνηγάνε μια μπάλα μέσα στο σπίτι, πέφτουν στο πάτωμα και γαργαλάνε η μια την άλλη κι εγώ χαμογελάω. Ναι, το σπίτι μου γέμισε από παιδικές φωνές όταν γεννήθηκε η Νεφέλη. 
Η Αλεξάνδρα όμως έφερε μαζί της περισσότερες φωνές, περισσότερα γέλια και έναν πανικό που αν και μερικές φορές – το ομολογώ – με κουράζει (άνθρωπος είναι και η μανούλα!), δεν θα τον άλλαζα με τίποτα στον κόσμο.
Η αγάπη που έφερε μαζί της όταν ήρθε, γέμισε στο σπίτι μας τόση ζωντάνια, την αδερφή της με ενθουσιασμό και χαρά…

Αποκριάτικη μάσκα! Παίξαμε πολύ με αυτήν
Το μικρό μου είχε σήμερα την πρώτη της αποφοίτηση..
Πόσο υπερήφανη είμαι! Πόσο χαρούμενη! Πόσο συγκινημένη…
Καλό καλοκαίρι μωρό μου! Έτοιμη για πολλά πολλά μπάνια και ατελείωτες βόλτες στην παραλία;;
Σε λατρεύω μικρό μου ζελεδάκι…

Ένα χάρτινο λουλούδι



Ένας παμπόνηρος σκαντζόχοιρος από φελλό!

Πολλές πολλές πολλές ζωγραφιές
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s