Οι στιγμές μας

Μικροί φίλοι…


Μέρες τώρα το σκέφτομαι αυτό το κείμενο αλλά δεν κάθομαι να το γράψω…ίσως γιατί δεν ξέρω ακριβώς από πού να το πιάσω. Σήμερα το αποφάσισα και ό,τι βγει.
Από την ημέρα που άλλαξα τη ζωή μου, απέκτησα περισσότερο χρόνο για το σπίτι και τα παιδιά μου και εν ολίγοις έγινα workfrom home mom συνειδητοποιώ πως πάρα πολλά πράγματα που δεν είχα ως σήμερα ζήσει εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μου και μου δίνουν τροφή για σκέψη.
Παλαιότερα δεν είχα τη δυνατότητα να πάρω εγώ τα παιδιά μου από τα σχολεία τους. Αυτή ήταν μια πολυτέλεια που είχε η γιαγιά και ο παππούς. Πλέον αυτό εδώ και ένα χρόνο έχει αλλάξει και μέσα σε αυτόν τον τελευταίο χρόνο (τέτοιες μέρες πέρσυ είχα σταματήσει τη δουλειά) ανακαλύπτω πτυχές της ζωής των παιδιών μου που απλά δεν γνώριζα…
Μια τέτοια πτυχή είναι οι φιλίες τους. Η Νεφέλη είναι 5 χρονών πλέον και λόγω του ότι «χάνει» χρόνο φέτος πάει Προνήπιο. Η Αλεξάνδρα έκλεισε τα 2 τον Οκτώβριο και ξεκίνησε φέτος Παιδικό σταθμό. Και η ζωές τους είναι γεμάτες από φίλους…νέους φίλους, παλιούς φίλους, φίλους που πλέον επιλέγουν οι ίδιες, ειδικά η Νεφέλη.
Φυσικά υπάρχουν και οι φίλοι «απ’τα παλιά», εκείνοι με τους οποίους μεγαλώνουν από την ημέρα που γεννήθηκαν, οι ξαδέρφες τους, τα παιδιά των φίλων μας που γεννήθηκαν σχεδόν μαζί τους.  Το σχολείο όμως είναι διαφορετική περίπτωση. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος, ένας νέος μαγικός κόσμος όπου τα παιδιά πλέον βρίσκουν φίλους από επιλογή και όχι επειδή εμείς οι γονείς τους το «επιβάλλουμε».
Κάθε μέρα η Νεφέλη μου λέει τι έκανε στο σχολείο, με ποιόν έπαιξε, με ποιόν κοιμήθηκε το μεσημέρι στην ώρα της «χαλάρωσης» δίπλα δίπλα. Επίσης εχτές μου δήλωσε πως τελικά δεν θα παντρευτεί τον Α. αλλά τον Λ. και ότι θα κάνει μαζί του 6(!!!) παιδιά…κι εγώ γελάω και μόνο που τα σκέφτομαι. Χαμογελάω και σκέφτομαι πως οι παιδικές αυτές φιλίες είναι ίσως οι ομορφότερες της ζωής μας – ίσως μέχρι να μεγαλώσουμε και να είμαστε σε θέση να επιλέγουμε σοφότερα.
Μετά τους πρώτους της μήνες στο νέο της σχολείο μου έλεγε σχεδόν καθημερινά πόσο χαρούμενη είναι και πόσους φίλους έχει κάνει εκεί. «Μαμά, έχω κάνει πολλούς φίλους, περνάω πολύ όμορφα σε αυτό το σχολείο» κι εγώ με το χαμόγελο στα χείλη και την ανακούφιση στην καρδιά που η αλλαγή περιβάλλοντος δεν της δημιούργησε κανένα πρόβλημα.
Συχνά μετά το σχόλασμα καθόμαστε και πιάνουμε ψιλοκουβέντα μερικές μαμάδες. Εκείνες τις στιγμές τα πιτσιρίκια μας τρεχοβολάνε και αρχίζουν το παιχνίδι, επικοινωνούν, μιλάνε, λένε τα δικά τους . Εκείνες τις στιγμές παρατηρώ το κορίτσι μου από απόσταση και προσπαθώ να καταλάβω λίγο τι νιώθει, πως αυτές οι παρέες – οι δικές της παρέες – την κάνουν να νιώθει τόσο χαρούμενη, τόσο δραστήρια και φέρνουν πάντα χαμόγελο στα χειλάκια της.
Μεγαλώνει, ζητάει κάθε μέρα την παρέα των φίλων της και δεν περιορίζεται μόνο στους συμμαθητές της. Αποζητά φίλους της αγαπημένους που λόγω των φετινών ασθενειών (ήταν δύσκολος ο χειμώνας) έχει καιρό να τους δει. Έπειτα μου παραπονιέται ότι οι φίλοι της δεν έρχονται στο σπίτι μας (άτιμες γρίπες!)…κι εγώ της λέω πάντα να κάνει λίγο υπομονή να ισιώσουμε από τις ιώσεις και θα βλέπει πολύ συχνά τους φίλους της.
Έχει πλέον επιλέξει μόνη της τις παρέες της. Μου μιλάει για τους φίλους της και εγώ κάθομαι με το στόμα ανοιχτό σαν χάνος και την ακούω. Είναι απίστευτο ότι μου μιλάει για τους φίλους της…σαν να κουτσομπολεύουμε παρέα! Τόσο πολύ μεγάλωσε; Πότε;
Και η μικρή; Η μικρή έχει τη φίλη της την «Τοντόρα» στο σχολείο..αυτοκόλλητες! Ξέρουμε πότε η «Τοντόρα» πήγε σχολείο, πότε ήταν άρρωστη, πότε είχε πάει εκδρομή…όλα τα ξέρουμε.


Αυτές οι τρυφερές παιδικές φιλίες, το πρώτο «ξεσκαρτάρισμα», το πρώτο «ταίριασμα» που φέρνει και εμάς τους γονείς κοντά. Φέτος εξαιτίας της Νεφέλης έκανα νέες φιλίες και αυτό είναι μοναδικό…και έπεται συνέχεια.
Σκέφτομαι ότι έτσι γρήγορα όπως μεγαλώνει σε λίγο θα πίνουμε καφέ και θα μου τα λέει (εύχομαι!). Πολλές φορές όταν κάνουμε αυτές τις μικρές μας κουβέντες για την ημέρα της στο σχολείο το σκέφτομαι αυτό και προσπαθώ να σχηματίσω εικόνες στο μυαλό μου από το μέλλον. Δύσκολο…
Προσπαθώ να την φανταστώ έφηβη, με ένα κινητό στο χέρι να μιλάει με τις φίλες της, να κλείνει την πόρτα πίσω της και να μας λέει «πάω στο Mall για καφέ με τα κορίτσια» κι εμείς να κοιταζόμαστε με το βλέμμα της αγελάδας τύπου τι-έγινε-τώρα.
Τις φαντάζομαι και τις δυο να μαλλώνουν για το πόση ώρα θα χρειαστεί κάθεμια για να ετοιμαστεί στο μπάνιο και να ανταλλάσουν γνώμες για το τι θα φορέσουν στο σχολείο αύριο…Καλά, για αγόρια δεν συζητάω ακόμα. Τη ρωτάω και μου απαντάει…ακόμα.
Αχ, μακάρι καθώς μεγαλώνουν να συνεχίσω να τις αντιμετωπίζω με την ίδια ψυχραιμία και διατηρώντας σώας τας φρένας. Να μην ξαγρυπνάω όταν θα βγαίνουν, να μην μαλώνουμε, να νιώθουν ότι η μάνα τους είναι ok άτομο που δεν τις καταπιέζει και δεν τις περιορίζει πέρα του φυσιολογικού (υποκειμενικό βέβαια το φυσιολογικό!).
Τις παρατηρώ καθώς παίζουν παρέα κάθε απόγευμα, καθώς παίζουν με τις φίλες τους τις κοινές, καθώς μεγαλώνουν. Κουραστική η δουλειά του γονιού…σκέφτομαι. Υπάρχει όμως τίποτα μαγικότερο από το να βλέπεις δυο μπουμπούκια να γίνονται λουλούδια, να μεγαλώνουν, να αναπτύσσονται, να ανοίγουν τα πέταλά τους και τα κοιτάζουν ψηλά στον ουρανό χωρίς τον παραμικρό φόβο για το μέλλον…
Οι φιλίες τους είναι τόσο μοναδικές και γλυκές που στενοχωριέμαι πραγματικά όταν ξέρω πως λίγες από αυτές μόνο ίσως να διατηρηθούν για μια ζωή, ελάχιστες ίσως, μπορεί και καμία. Είναι όμως οι πρώτες φιλίες της ζωής τους. Είναι τα πρώτα τους σκιρτίματα σε σχέση με άλλες προσωπικότητες, οι πρώτες χαρές και λύπες και απογοητεύσεις και, και, και…
Μακάρι να μπορούσα να τις προστατέψω περισσότερο αλλά μάλλον δεν γίνεται αυτό και δεν πρέπει καν να το προσπαθήσω…γιατί πρέπει να μάθουν, πρέπει να μεγαλώσουν, γιατί έτσι είναι η ζωή…
Οι παιδικές φιλίες…
Δεν είναι παράξενο πως από αυτές μόνο όμορφες αναμνήσεις μένουν στο μυαλό μας όταν γινόμαστε μεγάλοι; 
Advertisements

One thought on “Μικροί φίλοι…

  1. Οι παιδικές φιλίες είναι και οι πιο όμορφες φιλενάδα.Οι πιο αθώες και αυτές που χαραζονται στο μυαλό και στην καρδιά μας.Και αν τα κορίτσια σου μοιάζουν στον χαρακτήρα,τότε σιγουρα θα είναι οι φίλες που όλοι θα θέλουν να έχουν στη ζωή τους!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s