Νεφέλη

Μια αγκαλιά μόνο…


Ξεκίνησα να γράφω γιατί ήθελα να θυμάμαι και ήθελα μετά από χρόνια να είναι σε θέση και οι κόρες μου να μάθουν για τη μητέρα τους πράγματα που ίσως ποτέ δεν φανταζόντουσαν….
Ενώ όταν ξεκίνησα ήθελα να γράφω όσο μπορούσα περισσότερο, πλέον για μένα αυτό το Blog έχει γίνει τόσο αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου που επιλέγω να γράφω μόνο όταν κάτι είναι πραγματικά σημαντικό, κάτι που θέλω να θυμάμαι, κάτι που θέλω να μοιραστώ με εκείνους που μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν και αργότερα και με τις κόρες μου…
Κι έτσι, απόψε η κόρη μου ήρθε να συμπληρώσει και να κλείσει αυτή τη μέρα με έναν τρόπο που μόνο ένα παιδί μπορεί. Γράφω για τη Νεφέλη απόψε…
Κάθε βράδυ η Αλεξάνδρα χρειάζεται λίγη αγκαλιά για να κοιμηθεί. Έτσι κάθομαι δίπλα στο κρεβάτι της σε ένα μαξιλάρι και την παίρνω αγκαλιά ώσπου να αποκοιμηθεί. Απόψε όμως μου ζήτησε και η Νεφέλη αυτήν την αγκαλιά..μου ζήτησε να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου και αυτό είναι κάτι που έχει να μου ζητήσει από τότε που ήταν 2 ετών. Και σήμερα είναι 5.
Αφού κοιμήθηκε η Αλεξάνδρα πήγα δίπλα της, στο κρεβάτι της. Με περίμενε υπομονετικά να κοιμίσω την αδερφή της. «Πως θέλεις να σε πάρω αγκαλιά αγάπη μου;» τη ρώτησα. «Όπως όταν ήσουν μωράκι;». Κι εκείνη μου απάντησε «ναι, μαμά». Έτσι την πήρα αγκαλιά, με το κεφάλι της στο ένα μου χέρι και τα πόδια της στο άλλο…ακριβώς όπως όταν ήταν μωρό.
Άρχισα να κινώ το σώμα μου ρυθμικά όπως όταν έκανα όταν ήταν βρέφος. Της φιλούσα τα μάγουλα και το μέτωπό…ακριβώς όπως τότε…Και μετά ήρθαν τα δάκρυα.
Αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου κι εγώ έπιασα τον εαυτό μου να μην θέλει να την ακουμπίσει στο κρεβάτι της. Την κρατούσα στην αγκαλιά μου και την κοιτούσα. Είχε μαζέψει το ένα της χέρι και το είχε ακουμπήσει στο στήθος μου, σαν μωρό. Και κοιμόταν γαλήνια, όπως δεν είχε κοιμηθεί καιρό τώρα…
Κι εγώ άρχισα να κλαίω. Άρχισα να της ψιθυρίζω και να κλαίω σαν παιδάκι. Καθώς κοιτούσα το γλυκό κοριτσίστικο προσωπάκι της, καθώς την χάιδευα και της μιλούσα της έλεγα όσα είχα στην καρδιά μου. Πόσο την αγαπώ, πόσο σημαντική είναι για μένα, πώς είναι το θαύμα που με επανέφερε στη ζωή όταν πίστευα πως δεν υπήρχε τίποτα…και τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι…κι εγώ δεν ήθελα να την αφήσω από τα χέρια μου.
Έκλεισα τα μάτια μου και θυμήθηκα πως ήταν να την κρατώ στην αγκαλιά μου μωρό, πόση ευτυχία είχε φέρει ο ερχομός της στη ζωή μου, πόσα δάκρυα ευτυχίας έφερνε κάθε μέρα και νύχτα στα μάτια μου αυτό το θαύμα, αυτό το πλάσμα που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα.
Και απόψε, 5 χρονών κοριτσάκι είχε ανάγκη να νιώσει και πάλι πως είναι να κοιμάται στην αγκαλιά της μητέρας της. Κι εγώ συνειδητοποίησα πως πέρα από όλα και πάνω από όλα, κάτω από την αγάπη της για την αδερφή της, κρύβεται η ανάγκη της να νιώσει πως δεν άλλαξαν και πολλά απλά και μόνο επειδή μεγάλωσε λιγάκι.
Κατάλαβα απόψε πως το παιδί μου χρειάζεται την αγκαλιά μου όπως τότε. Κατάλαβα πως κι εγώ παρασύρθηκα βλέποντάς την να μεγαλώνει τόσο απότομα και ξέχασα να την κοιμίζω που και που στην αγκαλιά μου.
Να, άρχισαν πάλι τα δάκρυα…είναι όμως δάκρυα ευτυχίας. Αυτής της απόλυτης ευτυχίας που ξεπερνά κάθε δυσκολία, κάθε άσχημη σκέψη, κάθε εμπόδιο. Είναι τα δάκρυα της αγάπης εκείνης που είναι τόσο δυνατή που νιώθεις ότι η καρδιά σου θα βγει από το σώμα σου και θα αποκτήσει δική της οντότητα. Είναι η αγάπη της μάνας για το παιδί της…
Δεν είναι ότι της λείπουν τα σ’αγαπώ. Κάθε μέρα την αγκαλιάζω. Κάθε μέρα της λέω πόσο τη λατρεύω. Κάθε στιγμή που την κοιτάζω ξέρω καλά πως καταλαβαίνει πόσο σημαντική είναι για μένα.
Μεγαλώνει όμως. Και νομίζω πως δεν θέλει ξαφνικά να μεγαλώσει. Ίσως γιατί όταν τα παιδιά μας μεγαλώνουν έρχεται μαζί και ο ενδόμυχος φόβος ότι θα πάψουμε να τα αντιμετωπίζουμε με την ίδια τρυφερότητα που τα αντιμετωπίζαμε όταν ήταν μωρά. Και απόψε αυτό μου έδειξε η κόρη μου.
Καθώς με κοιτούσε λίγο πριν αποκοιμηθεί ήταν σαν να μου έλεγε ανακουφισμένη «αυτό θέλω μαμά…αυτό μου έχει λείψει πολύ» και ίσως μέσα στα δάκρυά μου να υπήρχαν και κάποιες ενοχές που δεν σκέφτηκα ποτέ πως ίσως να της έλειπε κάτι τέτοιο. Δεν το φαντάστηκα, δεν το περίμενα ποτέ.


Απόψε ξέρω πως μαζί, εγώ κι εκείνη, φτιάξαμε μια ακόμα ανάμνηση που θα μας συντροφεύει για πάντα. Και γι’αυτό ένιωσα την ανάγκη να την αποτυπώσω εδώ…
Απόψε αυτές οι στιγμές με συγκλόνισαν…και ξέρω πως μόνο μια άλλη μητέρα μπορεί να με καταλάβει. Μόνο όταν έχεις δικά σου παιδιά μπορείς να νιώσεις τι σημαίνουν αυτές οι στιγμές.
Και ναι, αυτές είναι οι στιγμές που αξίζουν, που μένουν, που μου δίνουν δύναμη και με κάνουν να «ξυπνάω» λίγο όταν η καθημερινότητα με παρασύρει.
Σήμερα διάβασα ένα ποστ της Σοφίας και το SuperMomRocks με τίτλο Παράπονό μου. Σε ευχαριστώ Σοφία για αυτό…με γέμισε σκέψεις και όμορφα συναισθήματα για όσα έχω στη ζωή μου.
Η Σοφία σε αυτό το ποστ κατέληξε με λόγια γραμμένα από τον Ελύτη. Με εκφράζουν τόσο που τα περιλαμβάνω κι εγώ με τη σειρά μου σε αυτό εδώ το ποστ…
«Αναρωτιέμαι μερικές φορές είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία ;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν ; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν ;
Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα . Τη μέρα , την κάθε σου μέρα . Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις . Ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό , να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές . Να περιμένεις μεγάλες στιγμές . Να μην τις επιδιώκεις , να τις περιμένεις .
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου .
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους . Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται . Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους . Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου , την καλή υγεία , δυο φίλους , μια αγάπη , μια δουλειά , μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς , ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου .
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά . Που κι αν τα είχες , θα ήθελες περισσότερα . Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς . Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες , να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς . Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος .
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου . Κάθε μέρα αποτυγχάνω . Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή . Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους . Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα , ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους . Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα , γιατί δεν μαθαίνονται όλα .
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ . Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν . Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα , στα χαμόγελα των ανθρώπων , στα χάδια των ζώων , σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία , σε μια πολύχρωμη μπουγάδα .
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα , πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει .»
(Από το Παράπονο, του Οδυσσέα Ελύτη)

Συνεχίστε να φτιάχνετε αναμνήσεις…όταν όλα είναι παρελθόν οι όμορφες αναμνήσεις μένουν για πάντα…
Καληνύχτα!
Advertisements

11 thoughts on “Μια αγκαλιά μόνο…

  1. Αναμνήσεις που θα θυμόμαστε για πάντα.Στιγμες ανεξητηλα χαραγμένες στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά μας!Στιγμες μοναδικές που έχουμε την χαρά να μας δίνουν τα παιδιά μας.Τοσο δυνατές και τοσο έντονες!
    Ζήσε το τώρα που είναι μικρές ακομα.Ρουφα κάθε τους στιγμη,ακου κάθε τους λέξη,νοιωσε κάθε τους αγκαλιά!

    Μου αρέσει!

  2. Γλυκιά μου Βάνα, νομίζω πως όλες μας λίγο πολύ κλαίμε όταν κοιτάζουμε τα μικρά μας να κοιμούνται στην αγκαλιά μας (και όχι μόνο)! Σε ευχαριστώ τόσο και σου εύχομαι με το καλό το μωρουδίνι σου! Αχ, πόσο σε ζηλεύω! Μακάρι να μπορέσω κάποια στιγμή στο μέλλον να το ξαναζήσω (για τρίτη φορά!!!).
    Με το καλό!

    Μου αρέσει!

  3. …αχ Ειρηνάκι και τι δε θα δίνα να χωρούσαν ακόμα στην αγκαλιά μου τα παιδιά μου. Να κρατούσα το χρόνο, να ζούσα ξανά τα γέλια και τα κλάματα …τα κάνε γρήγορα, και τα πέρα δώθε…

    Μου αρέσει!

  4. Για εσας πρεπει να ειναι ακομα πιο συγκλονιστικο δεδομενης και της ηλικιας των αγοριων σας! Ακομα θυμαμαι τον Ευρυπιδη με το μαλλι καρφακι, μωρο, στο ρηλαξ! Ειναι πραγματικα ενα θαυμα το ποσο γρηγορα μεγαλωνουν! Κι εμεις οι μανες μονο καταλαβαινουμε ποσο μας λειπουν καποιες στιγμες τους…μικρες αλλα σημαντικες!
    Σας στελνω πολλα πολλα φιλια!

    Μου αρέσει!

  5. Πολύ τρυφερή και αισιόδοξη ανάρτηση.
    Το Παράπονο του Ελύτη έχει πέσει μπροστά μου τελευταία, αρκετές φορές και με εκφράζει απόλυτα. Μακάρι να σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο θετικά και να ρουφάμε τη ζωή απολαμβάνοντας αυτά που μας δίνει. Κι ας είναι λίγα. Που ξέρουμε, μπορεί να έρθουν περισσότερα. Κι αν δεν έρθουν δεν πειράζει. Τι είχαμε, τι χάσαμε:)
    Να τις χαίρεσαι τις κορούλες σου, μεγάλωσαν πολύ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s