Σκόρπιες σκέψεις

Ευλογημένος τόπος…


Μέρες τριγυρίζω στο μυαλό μου αυτό το κείμενο αλλά δεν μπορώ με κανέναν τρόπο να το βάλω σε μια σειρά. Έτσι παράτησα την πολύ σκέψη και αποφάσισα να κάνω αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα…απλά να γράψω.
Δεν ντράπηκα ποτέ στη ζωή μου που είμαι Ελληνίδα. Ακόμα και σήμερα μετά από όλα όσα έχουμε περάσει και περνάμε καθημερινά νιώθω ευλογημένη που γεννήθηκα σε αυτή τη χώρα και ας λέω συχνά πως έπρεπε αλλού να έχω γεννηθεί.
Νομίζω πως όσοι από εμάς αγαπάμε την Ελλάδα νιώθουμε και μεγαλύτερη στενοχώρια για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως κοινωνία και ως χώρα. Νομίζω πως όταν αγαπάς κάτι πολύ πονάει πολύ περισσότερο όταν το βλέπεις να αργοπεθαίνει…κι εγώ νιώθω τα τελευταία χρόνια πως η πατρίδα μου αργοπεθαίνει.
Γύρω μου οι φίλοι φεύγουν και μπορεί σύντομα να ακολουθήσουμε κι εμείς…ποιος ξέρει; Νέοι άνθρωποι, ζευγάρια που ακόμα δεν έχουν κάνει οικογένεια αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους  – τον τόπο μας –και να κάνουν μια νέα αρχή, ανεξάρτητα από την ηλικία που έχουν.
Κι εγώ κοιτάζω τα παιδιά μου και στενοχωριέμαι ακόμα περισσότερο γιατί ξέρω πως όταν δημιουργούσα την οικογένειά μου δεν ήταν αυτά τα όνειρά μου. Είχα πάντα το «φευγιό» μέσα μου και ξέρω σήμερα πως αν δεν είχα γνωρίσει τον άντρα μου δεν θα ήμουν εδώ αλλά κάπου πολύ πολύ μακριά. Όμως όταν παντρεύτηκα δεν φανταζόμουν έτσι την καθημερινότητά μου.
Δεν με νοιάζει ποιος φταίει και τι συνέβη. Με νοιάζει αυτό που νιώθω σήμερα και δεν είναι όμορφο. Είναι η έλλειψη της ελπίδας, το σβήσιμο των ονείρων για το μέλλον σε αυτόν τον τόπο, η άρνηση να αφήσω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν εδώ, η ανάγκη να τα πάρω και να φύγουμε όσο πιο μακριά μπορούμε με την ελπίδα ότι κάπου αλλού ίσως να είναι καλύτερα.
Ποιος θέλει να αφήσει τον τόπο του; Ποιος αλήθεια θέλει να εγκαταλείψει την οικογένειά του, τους φίλους του, όλα όσα γνώρισε, όλα όσα έζησε, τις μυρωδιές, τα αρώματα, τις εικόνες, τις γεύσεις, τις αναμνήσεις και να φύγει;;;
Είναι τόσο κρίμα. Τόσο μα τόσο κρίμα να μην βρίσκεις αλλού διέξοδο παρά μόνο στη φυγή.
Μπορεί κάποιοι να με χαρακτηρίσουν ρομαντική και να σχολιάσουν πως ζω ακόμα σε ένα ροζ σύννεφο αλλά θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, λίγο πριν το γάμο μου το 2005 πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα και με πόση ελπίδα ξεκινούσαμε μαζί για να κατακτήσουμε ένα όμορφο μέλλον. Και σήμερα με 2 παιδιά και τόσα μα τόσα προβλήματα δεν χάνουμε το χαμόγελό μας. Πίσω από το χαμόγελο όμως κρύβεται πάντα η σκέψη για φυγή. Κρύβεται πάντα ο φόβος για ένα μέλλον που δεν φαίνεται και πολύ ευδιάθετο!
Κάποτε η μητέρα μου μου περιέγραφε πως όταν ήταν παιδάκι έβλεπε από τον Πειραιά όπου μεγάλωσε τα καράβια να φεύγουν για την Αμερική και την Αυστραλία γεμάτα οικογένειες ολόκληρες…πως οι γειτονιές ερήμωναν σιγά σιγά από τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί και έφευγαν για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι τόσο τραγικό να το ζεις 2 φορές στη ζωή σου αυτό με τη μόνη διαφορά ότι τώρα πια ο κόσμος φεύγει με αεροπλάνα αντί για βαπόρια.
Το 2004 ήταν για μένα μια χρονιά ευτυχισμένη. Ο άντρας μου απολυόταν από το στρατό, τρέχαμε στα στάδια να παρακολουθήσουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες και ένιωθα τόσο μα τόσο υπερήφανη από όλο εκείνο το υπερθέαμα που είχαμε καταφέρει να φτιάξουμε (ναι, ναι, με όποιες συνέπειες είχε εγώ εξακολουθώ να νιώθω υπερήφανη!). Ονειρευόμουν τη ζωή μου που σε λίγο καιρό θα ξεκινούσε, το σπίτι που θα άνοιγα με τον άνθρωπο της ζωής μου…και σήμερα, πόσο ρεαλιστικό πλέον μοιάζει το σενάριο της εγκατάλειψης όλων των ονείρων μας για νέα όνειρα;;;
Η φίλη μου η Αγγελική είναι ήδη στη Σουηδία. Η φίλη μου η Δέσποινα στην Αυστραλία. Η φίλη μου η Έρση εδώ και χρόνια στην Ιταλία. Ο Αδάμ στην Ελβετία. Ο Παντελής στην Τσεχία. Ο κουμπάρος μου ο Θεόφιλος στη Ρουμανία…και η λίστα μεγαλώνει κάθε μέρα.
Νέοι άνθρωποι γεμάτοι όνειρα, με οικογένειες, παιδιά…άνθρωποι σαν εμάς.
Πώς να παλέψεις όμως; Πώς να πεις «θα προσπαθήσω και ό,τι γίνει;» όταν πίσω σου έχεις 2 μικρά παιδιά και δεν βλέπεις φως στον ορίζοντα;
Όταν δεν βλέπεις τίποτα να καλυτερεύει αλλά τη ζωή σου να πηγαίνει προς τα πίσω αντί να προχωράει προς τα εμπρός, πως αποφασίζεις να μείνεις και να παλέψεις; Αξίζει;
Και πόσο θυμό μπορείς να κρατήσεις μέσα σου για όλα τα χρόνια που σπούδαζες, πάλευες να μορφωθείς για να έχεις ένα καλύτερο μέλλον, για όλα εκείνα τα ατελείωτα βράδια πάνω από τα βιβλία..γιατί; Για να προσπαθείς να δουλέψεις σήμερα για 400-500€; Για να ζεις σε έναν τόπο όπου οι νόμοι παραβιάζονται καθημερινά, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει δώσει τη θέση της στην απελπισία, όπου τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν κινείται και οι άνθρωποι περπατούν στο δρόμο με το βλέμμα χαμηλά, σκεπτικοί και προβληματισμένοι…σε έναν τόπο που ακόμα και το να κάνεις παιδιά αποτελεί μειονέκτημα ή βάρος(liability όπως λένε οι Άγγλοι) και χρησιμοποιείται εναντίον σου ξεκινώντας από το ίδιο το κράτος και καταλήγοντας σε κάθε εργοδότη!
Κάθε συζήτηση περιστρέφεται πλέον γύρω από όλα αυτά. Και δεν έχει υπάρξει συζήτηση με φίλους που να μην περιλαμβάνει το ενδεχόμενο της φυγής προς το εξωτερικό…
Θα μείνει κανείς άραγε τελικά;
Σε μια τηλεφωνική μου επικοινωνία με Αγγλία πριν από μερικές ημέρες προσπαθούσα να εξηγήσω την κατάσταση…όπως την αντιμετωπίζω εγώ. Εκείνο που κατάφερα να πω είναι πως είναι πολύ κρίμα…τόσοι μορφωμένοι, άξιοι άνθρωποι να θέλουν να προσφέρουν και να μην μπορούν…Να μην μπορείς να προσφέρεις το μέγιστο των δυνατοτήτων σου…υπάρχει άραγε χειρότερο; Και τελικά να αναγκάζεσαι να φύγεις, με την προοπτική να μην γυρίσεις ποτέ ξανά πίσω.
Ολόκληρες γενιές φεύγουν…
Την αγαπώ την Ελλάδα με όλα της τα ελαττώματα – το μεγαλύτερο από τα οποία θεωρώ είμαστε εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες. Πρόσφατα ο κουμπάρος μου γκρινιάζοντας για τον σκληρό καιρό στη Ρουμανία όταν του είπα πως εδώ είχαμε ήλιο και νοτιάδες αναφώνησε «Ευλογημένος τόπος!».
Αναρωτιέμαι αν αυτός ο Ευλογημένος τόπος θα καταφέρει να μας κρατήσει…ή αν θα μας διώξει κι εμάς μια για πάντα…


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s