Σκόρπιες σκέψεις

Μάνα, μανούλα, μαμά!


Στις 22 Νοεμβρίου γιόρταζε η μανούλα μου.
Η μανούλα μου…αχ, δεν θα ήξερα από πού να ξεκινήσω ακόμα και αν μπορούσα. Όταν έχεις φτάσει σε μια ηλικία (χμ, κρύβε λόγια) και έχεις αποκτήσει πλέον τα δικά σου παιδιά, έχεις τη δική σου κατά δική σου οικογένεια οι σκέψεις αναφορικά με τους δικούς σου γονείς παίρνουν άλλη μορφή.
«Θα με καταλάβεις όταν θα γίνεις μάνα!» μου έλεγε συχνά κι εγώ γελούσα. Ήμουν σίγουρη πως η υπερβολή με την οποία αντιμετώπιζε τα πάντα θα παρέμενε στο μυαλό μου ως υπερβολή, πως ποτέ δεν θα έμπαινα στη θέση της, δεν θα της έμοιαζα σε τίποτα… Ναι, είμαστε εντελώς διαφορετικές. Όμως καθώς κοιτάζω πίσω στα παιδικά μου χρόνια καταλαβαίνω πως τόσα και τόσα που κάποτε θεωρούσα εντελώς παράλογα, σήμερα κοντοστέκομαι και αναρωτιέμαι «μήπως δεν ήταν τόσο υπερβολική τελικά;».
Πολλές φορές, όταν κοιτάζω στο μέλλον λέω πως θα νιώσω πως έχω επιτύχει ως μάνα όταν τα κορίτσια μου, μεγάλες γυναίκες πια, ανεξάρτητες, με τις δικές τους ζωές και τις δικές του οικογένειες, θα εξακολουθούν να αναζητούν την παρέα μου, θα έρχονται να πίνουν έναν καφέ με τη μάνα τους χωρίς να το θεωρούν υποχρέωση, αλλά γιατί το λαχταρούν οι ίδιες.
Η δική μου μαμά είναι επιτυχημένη μητέρα. Γιατί σήμερα και κάθε μέρα σχεδόν αποζητώ την παρέα της (και ας διαφωνούμε, και ας με τρελαίνει, και ας έχουμε εντελώς διαφορετικές απόψεις για τον κόσμο και τη ζωή).
Όταν γέννησα τη Νεφέλη μου έχω μια εικόνα που θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου σαν φωτογραφία που δεν θα ξεθωριάσει ποτέ από τον χρόνο… Όταν έφεραν εμένα και τη μικρή στο δωμάτιο όπου συναντηθήκαμε με τους δικούς μας ανθρώπους,  όταν είδα τη μάνα και τον πατέρα μου αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού μου.
Είδα τα μάτια της, τα δάκρυά της, τη συγκίνηση και αναρωτήθηκα τι μπορούσε να περνάει από το μυαλό της, πόση αγωνία θα πέρασε μέχρι να της πουν πως όλα ήταν καλά, πως εγώ και το μωρό μου ήμασταν καλά. Μακάρι να μπορούσα να πάρω από πάνω της αυτή την αγωνία αλλά αυτό δεν γίνεται – όπως δεν θα μπορέσουν και οι δικές μου κόρες να πάρουν ποτέ πάνω τους τις δικές μου αγωνίες για εκείνες. Έτσι είναι η μητρότητα άλλωστε.
Θυμάμαι πως όταν έμεινα έγκυος η πρώτη της αντίδραση ήταν «πω,πω…παιδάκι μου!» με μια φωνή γεμάτη ανησυχία και αγωνία. Κι εγώ γελώντας της είπα «Μαμά, δεν σου είπα ότι έχω κάποια ανίατη ασθένεια…ότι είμαι έγκυος σου είπα!». Σήμερα όταν το σκέφτομαι καταλαβαίνω πως έχοντας χάσει ήδη ένα μωρό η αντίδρασή της ήταν αντίδραση ανησυχίας. Γιατί ξέρω πως η προτεραιότητά της ήμουν πάντοτε εγώ και ποτέ τα μελλοντικά της εγγόνια. ΕΓΩ…το παιδί της!
Έγινα μάνα και συχνά ξεχνώ πως κι εγώ είμαι παιδί για τη μάνα μου. Και ίσως ένας από τους λόγους που κάθε τρεις και λίγο τριγυρίζω στο πατρικό μου («σπίτι δεν έχετε καλέ εσείς;» όπως λέει και το αδερφάκι μου) είναι γιατί όταν είμαι με τη μάνα μου  κάποιος για αλλαγή φροντίζει εμένα…εμένα! Κάποιος για αλλαγή γίνεται και πάλι ο γονιός κι εγώ η καλομαθημένη κόρη! Μου έχει λείψει αυτό…κι έτσι τριγυρίζω γύρω από τη μάνα μου διαρκώς αναζητώντας τη φροντίδα της.
Πολλά θα μπορούσα να γράψω αλλά μια ολόκληρη ζωή δεν χωράει σε ένα post. Μια ολόκληρη ζωή γεμάτη αγάπη, τρυφερότητα και φροντίδα που με έκανε να θελήσω κι εγώ να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια χωρίς να φοβάμαι, χωρίς να ανησυχώ. Η μάνα μου με έκανε καλύτερη μάνα και αυτό το ξέρω σήμερα. Ξέρω πως ακόμα και μέσα από τα λάθη της και τις υπερβολές της, ακόμα και μέσα από τα πειράματα που όλοι ως γονείς κάνουμε μέχρι να βελτιωθούμε, με έκανε καλύτερο άνθρωπο και καλύτερη μάνα.
Ξέρω πως η αγάπη μου για εκείνη δεν θα μπορέσει ποτέ να εκφραστεί με λόγια. Ξέρω καλά πως όταν την βλέπω αγκαλιά με τις εγγονές της, με τα δικά μου παιδιά, πρέπει να θυμίζω στον εαυτό μου πως αυτή είναι η δική μου μαμά…και πως όταν μου έλεγε πως μια γυναίκα δεν είναι ποτέ πλήρης μέχρι να γίνει μητέρα, είχε απόλυτο δίκιο.
Δεν μπορώ να φανταστώ τι περνάει από το μυαλό της κάθε φορά που με βλέπει με τα παιδιά μου. Δεν μπορώ καν να ξεκινήσω να φαντάζομαι τι μπορεί να νιώθει όταν κρατάει στην αγκαλιά της τα παιδιά του παιδιού της…
Σήμερα όμως θέλω να της πω πως πρέπει να νιώθει υπερήφανη για τον εαυτό της.

Ναι, μαμά, σε εσένα μιλάω…σε εσένα που με έφερες στον κόσμο, με κουβάλησες μέσα σου 9 μήνες και με γέννησες ένα ξημέρωμα του Αγίου Δημητρίου. Εσύ με μεγάλωσες, με έπλασες, με αγάπησες όσο κανείς. Εσύ γέμισες τη ζωή μου χαμόγελα, σκέψεις, προβληματισμούς και όνειρα. Εσύ με έκανες αυτό που είμαι σήμερα και πρέπει να είσαι υπερήφανη γιατί τα κατάφερες…το ξέρω ότι ήταν δύσκολο αλλά τα κατάφερες!
Κοίτα εμένα! Κοίτα την αδερφή μου! Κοίτα τις εγγονές σου! Κοίτα πόσο σε αγαπάμε όλοι πέρα από κάθε φαντασία! Μη μου γκρινιάζεις και μην ανησυχείς για το μέλλον γιατί είμαι εδώ…είμαστε όλοι εδώ και σε αγαπάμε περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς ή να ελπίζεις.
Οι εγγονές σου είναι τρελές για σένα. Αναζητούν την αγκαλιά σου, το χάδι σου, την αγάπη σου και «κρέμονται» πάνω σου για ένα ακόμα παραμύθι, ένα ακόμα παιχνίδι, ένα ακόμα τραγουδάκι…κι εγώ…εγώ μακάρι να μπορούσα με κάποιον τρόπο να σου εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για όλα όσα μου έχεις προσφέρει και συνεχίζεις να μου προσφέρεις…για τη βοήθειά σου όταν είχα τη Νεφέλη μωράκι και δεν ήξερα τι να κάνω…για τις νύχτες που στάθηκες στο πλάι μου για να προσέξεις τα παιδιά μου, για να με βοηθήσεις, για τις φορές που σε χρειάστηκα και δεν δίστασες στιγμή να πεις «ναι» ακόμα και αν η υγεία σου δεν σου το επέτρεπε…
Μαμά, θέλω κάτι ακόμα να σου ζητήσω…μείνε μαζί μου για αρκετά χρόνια ακόμα. Μείνε γιατί χωρίς εσένα θα ήμουν χαμένη. Μείνε γιατί στα μάτια σου βλέπω ολόκληρη τη ζωή μου να καθρεφτίζεται κι εγώ δεν είμαι έτοιμη ακόμα να προχωρήσω μόνη μου…γιατί σε χρειάζομαι.
Σ’αγαπώ. Το ξέρω πως δεν σου το λέω συχνά μα να είσαι σίγουρη πως το νιώθω.
Σ’αγαπώ ως τα πέρατα του κόσμου…και όταν η Νεφέλη με αγκαλιάζει και μου λέει «Καλή μου μανούλα, είσαι η ψυχή μου…δεν θέλω να σε χάσω ποτέ!», σκέφτομαι πως το ίδιο ισχύει για μένα και σένα….
Καλή μου μανούλα…Χρόνια σου πολλά…
Σε λατρευω!
Η κόρη σου
Ειρήνη
Advertisements

4 thoughts on “Μάνα, μανούλα, μαμά!

  1. Τι γλυκά και βγαλμένα μέσα από την ψυχή σου λόγια Ειρήνη.
    Πόση αγάπη κρύβει μια μάνα για το παιδί της αλλά και για την ίδια της την μανούλα.
    Να την χαίρεσαι και να είναι δίπλα σου για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s