Αλεξάνδρα

Ανακαλύπτοντας το παιχνίδι


πείμε – περίμενε
ομί- ψωμι
άκα – κούκλα
άκα πείμε – κούκλα περίμενε
Επειδή είναι μονίμως με την αδερφή της έχω ελάχιστες ευκαιρίες να απολαύσω το παιχνίδι της όταν είναι μόνη της…σήμερα είναι μια από αυτές τις ημέρες
είναι καγιέ ;- τι είναι καλέ; (γράφω καλέ καθώς τα λέει..τι να κάνω η μάνα;;;)
για πεχις κάκο – θα πέσεις κάτω(μιλάει στην κούκλα της)
Στο δεύτερο παιδί εκείνο που διαφοροποιεί τα πράγματα είναι η παρουσία του πρώτου. Πάνε πάντα πακετάκι. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τη δυνατότητα και την ευτυχία να περάσω σχεδόν ολόκληρη τη μέρα μόνη μου με την Αλεξάνδρα. Και αυτό άνοιξε μπροστά στα μάτια μου έναν νέο κόσμο που δεν ήξερα ότι υπήρχε…
Όλα της τα κατορθώματα, όλα όσα έχει μάθει και κατακτήσει, όλα όσα χάνω γιατί τα μοιράζεται κάθε μέρα με την αδερφή της ξαφνικά με κατέκλισαν.
Καθόμουν στον υπολογιστή μου κι εκείνη έπαιζε στο σαλόνι. Και καθώς έπαιζε άρχισε να ξεδιπλώνει το δικό της παιχνίδι, αυτό που παίζει μόνη της, όταν η αδερφή της δεν είναι εδώ. Κι εγώ έμεινα με το στόμα ανοιχτό…κυριολεκτικά.
Και συνεχίζω…
εκει μογιο – εκεί μωρό
κόμα μπε – χρώμα μπλε
πάλι ντεχει – πάλι βρέχει

Εκείνο που με εντυπωσιάζει είναι ότι αντιγράφει το παιχνίδι που κάνει με την αδερφή της. Ένα από τα αγαπημένα τους παιχνίδια είναι η Νεφέλη να κάνει τη μαμά και η Αλεξάνδρα το μωρό. Και φυσικά κατά τη διάρκεια αυτού του συγκεκριμένου παιχνιδιού είναι σαν να ακούω τον εαυτό μου σε dolbysurroundήχο…η Νεφέλη επαναλαμβάνει όλες μου τις ατάκες. Κάτι που κάνουν όταν παίζουν αυτό το παιχνίδι είναι ότι η Νεφέλη της λέει «τώρα θα κάνουμε νάνι μωρό μου». Και η Αλεξάνδρα ξαπλώνει στο πάτωμα μπρούμυτα και κάνει ότι κοιμάται και η μεγάλη τη σκεπάζει με μια κουβέρτα.
Εκείνη την ημέρα που ήμουν μόνη στο σπίτι μαζί της η Αλεξάνδρα έπαιζε το ίδιο ακριβώς παιχνίδι με την κούκλα της. Την ξάπλωνε στο πάτωμα και της έλεγε «νάνι» και έπειτα τη σκέπαζε με μια πετσέτα, και τη χάιδευε ακριβώς όπως την χαϊδεύω κι εγώ όταν κοιμάται στην πλάτη..
Έπειτα τίναζε την πετσέτα για να τη διπλώσει…
Και για να με αποτελειώσει έβαλε την πετσέτα στο κεφάλι της, με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε «Μαμά, νύφη!»
Κι εγώ σκέφτομαι πως αυτό το παιδί όσο μεγαλώνει τόσο με εκπλήσσει, τόσο με αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Το ξέρω πως η πρόοδός της οφείλεται κατά μεγάλο ποσοστό στην αδερφή της. Η ανάγκη της να επικοινωνήσει μαζί της την έσπρωξε να μάθει πιο γρήγορα, να προσπαθήσει περισσότερο. Και τα κατάφερε!
«Πόσα θες να μες τρελάνεις;;;»
«..ένα, δυο, τρία, τέσσερα, πέντε»
Αυτά μου λέει και αναρωτιέμαι τι θα ακούσω ακόμα από το στόμα της.
Χαμογελάω όμως και αυτό είναι το ομορφότερο από όλα. Χαμογελάω επειδή έχω τα παιδιά μου και νομίζω πως κάθε μικρό- ίσως και ασήμαντο για τους περισσότερους-πραγματάκι θα κάνει πάντα τη διαφορά στην καθημερινότητά μου.
Advertisements

2 thoughts on “Ανακαλύπτοντας το παιχνίδι

  1. Όταν μένεις έγκυος στο δεύτερο παιδί,αναρωτιέσαι πως γίνεται να αγαπησεις και το νέο bebe όπως το πρώτο! Τελικά όλα γίνονται ως δια μαγείας. Άσε που κάθε παιδάκι είναι τόσο ίδιο αλλά και τόοοοσο διαφορετικό συγχρόνως. Να μας ζήσουν!

    Μου αρέσει!

  2. Παντα να χαμογελας!Εδω χαμογελαω εγω,μου θυμιζεις παλιες εικονες που εχω σχεδον ξεχασειγιατι ηλθαν καινουριες , και μενα η μεγαλη ηταν πολυ προστατευτικη με την αδελφουλα της!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s