Οι στιγμές μας · Σκόρπιες σκέψεις

Υπόσχομαι!


To ξέρω ότι μάλλον θα ακουστεί κοινότυπο αλλά ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα. Μερικές φορές νιώθω σαν να στέκομαι ακίνητη και γύρω μου ο κόσμος να τρέχει, να με προσπερνάει καθώς προσπαθώ να τον κάνω να σταθεί για μια στιγμή κι αυτός ακίνητος.
Οι κόρες μου μεγαλώνουν τόσο γρήγορα. Η Αλεξάνδρα σε λίγους μήνες θα συμπληρώσει 2 χρόνια ζωής και κάθε φορά που την κοιτάζω συνειδητοποιώ πως είναι ακόμα μωράκι…το μικρό μου μωρό που έχει πια γίνει ανθρωπάκι. Περπατάει, παλεύει να πει τις πρώτες τις αληθινές κουβέντες, μοιράζεται την καθημερινότητά της με τη μεγάλη της αδερφή και γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο τρυφερή. Τα βράδια όταν την κοιμίζω σφιχταγκαλιαζόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο και με τα μικρά της χεράκια μου χαϊδεύει τα μαλλιά σαν να μου λέει «Σ’αγαπώ». 
Κι εγώ προσπαθώ να κρατήσω στο μυαλό μου την εικόνα της εκείνη τη μοναδική μια στιγμή στο χρόνο. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μυρωδιά της, τα χάδια της, την αίσθηση που έχει το δικό της μάγουλο ακουμπισμένο πάνω στο δικό μου. Υπόσχομαι να θυμάμαι, να κρατήσω κάθε στιγμή στο μυαλό μου, να καταγράψω κάθε της ανάσα, κάθε της κίνηση, κάθε της νέα λέξη… να μην ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν.
Έπειτα ξαπλώνω δίπλα στη Νεφέλη και της διαβάζω ένα παραμύθι. Θυμάμαι τις ημέρες που ήταν μόνο ένα μικρό μωράκι. Θυμάμαι όταν την άλλαζα στον καναπέ του σαλονιού γιατί στην αλλαξιέρα δεν της άρεσε ποτέ. Θυμάμαι το «νιαούρισμά» της, θυμάμαι να τη βάζω στα γόνατά μου και να της μιλάω με τις ώρες. Η μυρωδιά της όμως μου ξεφεύγει κι εγώ παλεύω να την θυμηθώ, να την επαναφέρω στα ρουθούνια μου. Χαζεύω τις φωτογραφίες της και προσπαθώ να καταλάβω πως πέρασαν ήδη 4μιση χρόνια, πως μεγάλωσε, πως έγινε το παιδάκι που είσαι σήμερα.
Δεν ξέρω αν μου λείπει η εποχή που ήταν μωράκι. Μου λείπει που μπορούσα να την έχω στην αγκαλιά μου κάθε φορά που το ήθελα. Τώρα πια επιλέγει εκείνη πότε θα είμαστε η μια στην αγκαλιά της άλλης, αν και δεν έχω παράπονο από το μεγάλο μου κορίτσι. Παραμένει τρυφερή και δεν λέει ποτέ όχι σε καμία αγκαλιά.  Και καθώς είμαστε ξαπλωμένες στο κρεβάτι της κι εγώ διαβάζω για μια ακόμα φορά τη μεγάλη περιπέτεια του Νιλς Χόλγκερσον ή την Πεντάμορφη και το Τέρας προσπαθώ και πάλι να κρατήσω την εικόνα αυτή στο μυαλό μου και υπόσχομαι να μην ξεχάσω ποτέ. Υπόσχομαι να θυμάμαι για πάντα! Αναρωτιέμαι αν εκείνη θα θυμάται…
Όταν ήμουν έγκυος στη Νεφέλη πολύ συχνά, μέσα στην αναμονή της υποδοχής της συζητούσαμε με τον άντρα μου πόσο όμορφο θα είναι να ακούγεται μια παιδική φωνούλα μέσα στο σπίτι μας. Σήμερα ακούγονται δυο και είναι και οι δυο δυνατές και καθαρές σαν νεράκι.  2 ζευγάρια ποδαράκια τρέχουν πάνω-κάτω και 2 ζευγάρια παιδικά χεράκια σκορπάνε παντού παιχνίδια και αγγίζουν τα πάντα!
Πόσο συχνά απλά καθόμαστε με τον Νίκο και τις κοιτάζουμε καθώς κάνουν τις τρέλες τους…κι έπειτα κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον και λέμε «Ευχαριστώ» άλλοτε απλά με τα μάτια κι άλλοτε με λέξεις. 
Δεν ξέρω αν υπάρχει στον κόσμο σπουδαιότερο πράγμα από το να κοιτάς τα παιδιά σου. Και όταν είσαι μητέρα αυτή η εικόνα σε κάνει να σκέφτεσαι πολλά. Εμένα με κάνει να σκέφτομαι πως τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να με έχει προετοιμάσει για τόση ευτυχία. Τίποτα δεν θα μπορούσε να με έχει ποτέ προετοιμάσει για τα δυο αυτά ζευγάρια μάτια που όταν με κοιτάζουν βλέπω μέσα τους τον κόσμο όλο.
Ονειρεύομαι να προσφέρω στα κορίτσια μου μια καλύτερη ζωή. Δεν ξέρω αν αυτή θα είναι εδώ ή κάπου αλλού. Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον και πόσο χρόνο θα μου χαρίσει η ζωή μαζί τους. Εκείνο που ξέρω είναι πως τίποτα δεν είναι σημαντικότερο για μένα από την αγάπη μου για εκείνες. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αγκαλιά τους.
Σήμερα μπήκαν στο σπίτι και η καθεμιά τους κρατούσε από ένα φυλλαράκι (της Αλεξάνδρας μάλιστα ήταν εντελώς ξερό). Τα είχαν φέρει ως λουλούδια για τη μαμά τους. Τα ομορφότερα φυλλαράκια του κόσμου γιατί ήταν το δικό τους δωράκι για «Καλησπέρα» καθώς επέστρεψαν στο σπίτι τους. Η Αλεξάνδρα ήρθε στο κρεβάτι μας όπου είχαμε αράξει και ανταλλάσαμε τα νέα της ημέρας με τον μπαμπά της. Γέμισε το δωμάτιο με τα γέλια της και την αγκαλιά μου με την παρουσία της. Και πήρε από πάνω μου κάθε άγχος, κάθε ίχνος κούρασης και κάθε αρνητική μου σκέψη. 
Γιατί έτσι είναι τα παιδιά. Με μαγικό αόρατο τρόπο καταφέρνουν να αδειάζουν το μυαλό σου από κάθε τι που δεν έπρεπε ποτέ να είναι εκεί μέσα. Και χαμογελάς, και ηρεμείς, και όλα μοιάζουν λιγάκι ευκολότερα.
Περιμένω τις διακοπές μας. Φέτος θα είναι η πρώτη μας χρονιά που θα φύγουμε οι 4 μας μακριά από όλους και όλα σαν οικογένεια. Κι εγώ σκοπεύω να κατεβάσω «ρολά». Σκοπεύω να απομονωθώ από όλους και όλα και να αφιερωθώ σε εκείνες και στον άντρα μου. Το χρειάζομαι φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Ήταν ένας ζόρικος χειμώνας. Εγώ όμως παραμένω αισιόδοξη και σταθερά πεπεισμένη πως όσο έχω την οικογένειά μου τίποτα δεν μπορεί να είναι λάθος και τα πάντα γίνονται. Άλλο ένα συναίσθημα που γεννήθηκε για μένα μαζί με τη γέννηση των κοριτσιών μου…το πείσμα πως όλα θα πάνε καλά.
Συχνά με ρωτούν φίλες που δεν έχουν παιδιά πως είναι η ζωή με δυο μικρά. Ποτέ δεν παραμύθιασα κανέναν και ποτέ δεν αρνήθηκα τις δυσκολίες που συνοδεύουν τη ζωή με δυο παιδιά. Τελευταία όμως γίνεται όλο και δυσκολότερο για μένα να περιγράψω την καθημερινότητά μου…και νομίζω πως έχω σταματήσει να το κάνω. Απλά τη ζω. 
Το μόνο που απαντώ είναι πως ο καιρός περνά γρήγορα. Κοινότυπο είπαμε…αλλά και αληθινό. Κι εγώ «ρουφάω» κάθε στιγμή τους ακόμα και όταν με φτάνουν στα όριά μου. Τις παρατηρώ και σκέφτομαι και εύχομαι να μπορούσα να μπω μέσα στα μικρά τους μυαλουδάκια για να μάθω τι σκέφτονται. Είναι δύσκολο να σκεφτόμαστε πλέον σαν παιδιά. Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε που είχαμε το χάρισμα να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο σαν μια πελώρια περιπέτεια που όλο ενθουσιασμό θέλουμε να εξερευνήσουμε. Κι εγώ στέκομαι με θαυμασμό απέναντι σε αυτά τα πλάσματα που καταφέρνουν τόσο συχνά να με βοηθούν να ξεχνώ τον κόσμο των μεγάλων και να κοιτάζω και πάλι τη ζωή σαν περιπέτεια… τα κορίτσια μου, τα θαύματά μου.
Πως θα είναι άραγε γυναίκες; Πως θα είναι οι ζωές τους, οι σχέσεις τους; Πως γίνεται να μην αφήσω ποτέ κανέναν να τις πληγώσει; Πως θα έχω τη δύναμη να κάνω στην άκρη για να τις αφήσω να κάνουν τα δικά τους λάθη και να μάθουν από αυτά; Πως θα τις προστατέψω; Πως θα τις αφήσω να ανοίξουν τα φτερά τους και να φύγουν μακριά για να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον;
Κι εγώ; Εγώ θα είμαι πάντα η μαμά τους; Θα είμαι πάντα το λιμάνι τους; Θα με κοιτούν στα μάτια με την ίδια λατρεία; Θα με αγκαλιάζουν το ίδιο δυνατά; Θα θυμούνται ή θα ξεχάσουν;
Εγώ υπόσχομαι…και θα συνεχίσω να υπόσχομαι να μην ξεχάσω…να μην ξεχάσω…το υπόσχομαι!


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s