Σκόρπιες σκέψεις

Απορώ!

Έχω καιρό να γράψω… απόψε όμως νευρίασα πολύ και θα σκάσω αν δεν τα γράψω. 
Σκέφτομαι λοιπόν πόσο ηλίθιες είμαστε εμείς οι γυναίκες μερικές φορές. Εντάξει, αποφασίζουμε να παντρευτούμε έναν άνθρωπο, να κάνουμε οικογένεια- συχνά για εντελώς λάθος λόγους – και στην πορεία βρισκόμαστε εγκλωβισμένες, φοβισμένες και εντελώς ανίκανες να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους προκειμένου να μπορέσουμε να συνεχίσουμε και εμείς οι ίδιες να υπάρχουμε ως άνθρωποι και ως γυναίκες! 
Μπορεί να είναι που εγώ προσωπικά δεν αντιμετώπισα ποτέ αυτό το δίλημμα. Ίσως γιατί δεν με ενδιέφερε ποτέ να παντρευτώ. Δεν με ενδιέφερε ποτέ να «υιοθετήσω» έναν άντρα και να εγκλωβιστώ σε μια σχέση με οποιονδήποτε, να χάσω τον εαυτό μου. Στάθηκα τυχερή όταν γνώρισα τον άντρα μου αλλά πέρα από την αγάπη που μας ενώνει έχω επιλέξει να κρατήσω ένα κομμάτι του εαυτού μου άθικτο, όπως ήταν πριν γνωριστούμε, για μένα. Και δεν έχασα ποτέ μα ποτέ το πείσμα μου για να διεκδικήσω όσα πιστεύω ότι μου αξίζουν αλλά και να νιώθω πως αν κάτι πάει στραβά στην πορεία θα μπορώ να πορευτώ και μόνη μου!
Έτσι, όταν βλέπω τις φίλες μου, τους δικούς μου ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα γίνομαι έξαλλη. Σκέφτομαι πως δεν είναι δυνατόν μέσα από μια σχέση, μέσα από τη συνήθεια και τα χρόνια να εγκλωβιζόμαστε με αυτόν τον τρόπο. Δεν γίνεται να χάνουμε τον εαυτό μας εξαιτίας τη σχέσης ή των παιδιών μας. Τα παιδιά μας πρέπει να μας δίνουν δύναμη, να μας δίνουν το κίνητρο να αποτελέσουμε το παράδειγμά τους. 
Θέλω οι κόρες μου να γίνουν ανεξάρτητες και αυτόνομες. Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας στο μυαλό και την καρδιά τους την εικόνα μιας μάνας που δεν «κρεμιόταν» από τα παντελόνια του άντρα της, που αφιέρωνε χρόνο για τον εαυτό της, που ήταν «υγιής» ψυχικά, που ήξερε να αντιμετωπίζει τυχόν κρίσεις και προβλήματα δυναμικά και όχι παριστάνοντας ένα πρόβατο που δεν υπήρξε ποτέ. Αυτή η μάνα προσπαθώ να είμαι για τα κορίτσια μου!
Τρωγόμαστε με τα ρούχα μας. Αφήνουμε τους άλλους να μας υποδεικνύουν πως θα ζήσουμε, πως θα είμαστε καλές νοικοκυρές, πως θα βγάλουμε τα παιδιά μας, τι θα μαγειρέψουμε, πως θα φερόμαστε….κι εμείς τα ανεχόμαστε λες και αν διεκδικήσουμε λίγο σεβασμό για τον εαυτό μας κάτι θα γίνει, κάποια καταστροφή θα έρθει, λες και μας κάνουν και χάρη που είναι μαζί μας και ω, τι συμφορά , πως θα αντιμετωπίσουμε αυτόν τον τεράστιο κόσμο μόνες μας!
Και θεωρούμε τους εαυτούς μας γυναίκες σύγχρονες, και μπροστά στις φίλες μας καυχιόμαστε για το πόσο καλοί είναι οι άντρες μας και πόσο καλά περνάμε μαζί τους…και όταν έρχονται τα προβλήματα γινόμαστε κότες! 
Μου τη δίνει να νιώθω τόσο αβοήθητη. Νευριάζω πολύ όταν βλέπω φίλες μου να τρώγονται μόνες τους αντί να κάνουν αυτό που θέλουν και αυτό που ξέρουν και οι ίδιες ότι θα τις επαναφέρει σε μια νορμάλ κατάσταση και θα τις ηρεμήσει τελικά. Μια τα παιδιά, μια ο άντρας, μια η οικονομική κατάσταση… και αντί να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους εκείνες εκεί…στη μιζέρια, στην θλίψη, στην απελπισία.
Έχω πολλές φορές πει πως στη ζωή μου έχω επιλέξει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Είμαι από φύση και θέση αισιόδοξος άνθρωπος και επιλέγω πάντα να ονειρεύομαι και να είμαι ανήσυχο πνεύμα. Η ίδια συμπεριφορά διέπει και την προσωπική μου και οικογενειακή μου ζωή. 
Θα μου πείτε…κι εσύ γιατί τσατίζεσαι; Τσατίζομαι γιατί στενοχωριέμαι και γιατί θα ήθελα να μπορώ να κάνω κάτι για να βοηθήσω τις φίλες μου που αντιμετωπίζουν με τόση ηττοπάθεια και έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο τους τον εαυτό και αφήνουν τους άλλους να αποφασίζουν για εκείνες. Και μετά κλαίγονται και αντί να κάνουν κάτι για αυτό μένουν εκεί, χωρίς να κουνιούνται! Και είναι γυναίκες που όταν τις γνωρίσεις νομίζεις ότι είναι οι πιο δυναμικές στον κόσμο!
Επίσης συχνά πιστεύουν ότι δεν υπάρχει μέση κατάσταση – δηλαδή ή τα τινάζεις όλα στον αέρα ή κάθεσαι και υπομένεις τις συνθήκες. Συζήτηση; Αποκλείεται! Να κάνουν το δικό τους για αλλαγή; Μα τι λες, γίνονται αυτά τα πράγματα;
Εγώ να σας πω τι πιστεύω; Είτε πρόκειται για άντρες είτε για γυναίκες αν εμείς πρώτοι δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε και τι αξίζουμε τότε δεν γίνεται να περιμένουμε από τους άλλους να το κάνουν για εμάς. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μας ποδοπατάνε, να μας φέρονται σαν να είμαστε 5 χρονών κουνώντας μας το δάχτυλο μπροστά στη μούρη μας και να μας επιβάλουν τα δικά τους «θέλω».
Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να βοηθήσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι ειλικρινής και να λέω αυτό που πιστεύω. Οι αληθινές μου φίλες ξέρουν πως η αλήθεια όσο και αν πονάει έρχεται μέσα από την καρδιά και μόνο. Ίσως τότε να μπορέσουν να καταλάβουν και να αποφασίσουν πως είναι καιρός να αρχίσουν να σέβονται οι ίδιες τον εαυτό τους πριν απαιτήσουν από τους άλλους να το κάνουν για εκείνες.
Εγώ πάλι θα απορώ μια ζωή πόσο δύσκολο μπορεί να είναι για κάποιους ανθρώπους να πάψουν να επεμβαίνουν στις ζωές των άλλων, να θέλουν να κάνουν κουμάντο και να δημιουργούν χιλιάδες ενοχές σε εκείνους που ξέρευν πως λόγω χαρακτήρα και συνθηκών δεν μπορούν να αντιδράσουν….Επίσης, θα απορώ πάντα πως γίνεται να αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να μας επηρεάζουν τόσο! 
Τελικά όλα είναι θέμα αυτοσεβασμού και πείσματος. Εγώ, ευτυχώς έχω μπόλικο και από τα δυο. Πειράζει που θέλω να βρω έναν τρόπο να πείσω και τις φίλες μου να αποκτήσουν λίγο; 
Ουφ!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s