Οι στιγμές μας · Σκόρπιες σκέψεις

Ένα μεγάλο ευχαριστώ…


Μέρες τώρα «γράφω» στο μυαλό μου αυτό το κείμενο αλλά δεν τολμώ να καθίσω στον υπολογιστή να το βάλω σε μια τάξη. Ίσως γιατί είναι τόσες πολλές οι σκέψεις και τόσα που θέλω να εκφράσω που δεν νομίζω ότι θα καταφέρω τελικά να τα αποτυπώσω όπως τα νιώθω. 
Τα μέσα του Ιούνη βρήκαν όλα τα παιδάκια να ολοκληρώνουν τη σχολική τους χρονιά για φέτος και να ατενίζουν το καλοκαίρι με ανυπομονησία. Για κάποιες μαμάδες αυτό σημαίνει και τη μετάβαση των μικρών τους σε μια νέα σχολική κατάσταση τύπου από Δημοτικό σε Γυμνάσιο κ.ο.κ. Διαβάζω εδώ και μέρες όλα τα εμπνευσμένα κείμενα και όλες αυτές τις σκέψεις και συχνά σκεφτόμουν πως “πρέπει κι εγώ να γράψω κάτι, απλά για να θυμάμαι». Κι έπειτα ήρθε η σχολική γιορτή της Νεφέλης, η τελευταία της στον Παιδικό σταθμό, αφού του χρόνου ξεκινάμε το Προνήπιο, αλλάζουμε σχολείο και μπαίνουμε σε νέες συναρπαστικές περιπέτειες.
Δεν θα σταθώ στη γιορτή. Αυτό είναι ίσως ένα post για μια άλλη στιγμή. Καθώς όμως παρατηρούσα την κόρη μου πάνω στη σκηνή να παριστάνει τον «Μπαλονογιατρό» και δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια μου – ναι, πάλι έκλαψα η μάνα – ένιωσα ένα μόνο πράγμα στην καρδιά μου… ευγνωμοσύνη. Ένιωσα απέραντη ευγνωμοσύνη για τις δασκάλες της, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που 3 χρόνια φρόντισαν το παιδί μου τόσο αλλά περισσότερο το βοήθησαν να αναπτυχθεί με έναν μοναδικό τρόπο, να μεταμορφωθεί από μωρό σε παιδάκι, να αποκτήσει τόσες υπέροχες εμπειρίες, να μάθει και να μεγαλώσει γεμάτη από όμορφες αναμνήσεις.
Η Νεφέλη ήταν ενάμιση έτους όταν πρωτοπήγε στον Παιδικό σταθμό. Τα 2 τελευταία χρόνια τα πέρασε σε μια τάξη με παιδάκια τα περισσότερα από τα οποία ήταν μεγαλύτερα. Οι δασκάλες της, η Φλώρα και η Μαρίνα την αγκάλιασαν, τη φρόντισαν αλλά περισσότερο από όλα τη δίδαξαν. Θέατρα, κουκλοθέατρα, εκδρομές, κατασκευές, μοναδικές δραστηριότητες, τόσα και τόσα πράγματα που κάθε φορά που έμπαινα στην τάξη της χάζευα.
Σκέφτομαι πως μέσα σε αυτό το απαράδεκτο κράτος που ζούμε και μεγαλώνουμε τα μικρά μας είναι πραγματική όαση να συναντάς δημόσιους λειτουργούς που αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους με μοναδική αγάπη και προσφέρουν πάνω και πέρα από όσα μπορεί να τους προσφέρει το ίδιο το κράτος για να κάνουν το καλύτερο.
Η Νεφέλη πήγε σε Δημοτικό και όχι σε Ιδιωτικό Παιδικό σταθμό. Κι εγώ δεν έχω λόγια να εκφράσω και να περιγράψω όλους αυτούς τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Δεν έχω λόγια να περιγράψω την καθαριότητα, το φαγητό, τη φροντίδα παρά τις αντίξοες συνθήκες. 22 παιδάκια ήταν στην τάξη της Νεφέλης φέτος και παρόλα αυτά το παιδί μου έλαβε την προσοχή που ήθελα. Εγώ, σαν πάντοτε ανήσυχη Ελληνίδα μάνα που θέλει όλα να τα ξέρει, στηρίχθηκα στις δασκάλες της. Συζητήσεις, αναλύσεις, ερωτήσεις και πάντα πρόθυμες να με βοηθήσουν σε κάθε δυσκολία. Πάνες που έπρεπε να βγουν, πιπίλες που έπρεπε να κοπουν, ο ερχομός της Αλεξάνδρας, όλα τα μοιραστήκαμε μαζί… και αγάπη για το παιδί μου… πολύ αγάπη, πολλές αγκαλιές, πολύ τρυφερότητα που τη χρειαζόταν το μικρό μου λουλούδι για να ανθίσει.
Στη σχολική γιορτή έκλαψα γιατί συνειδητοποίησα πως το μικρό μου μεγαλώνει, πως ένας κύκλος κλείνει, πως από του χρόνου όλα θα είναι διαφορετικά. Και όταν μετά τη γιορτή μου παρέδωσαν ένα μεγάλο folder με όλα της τα έργα μέσα στη χρονιά κάθισα και το ξεφύλλισα… και για μια ακόμα φορά έμεινα άναυδη.
Αναλύσεις για κάθε μια δραστηριότητα, συμβουλές για την καλύτερη ανατροφή της, εξηγήσεις για τη σκοπιμότητα όσων έκαναν με τα παιδιά όλη τη χρονιά. Είχαν μεσολαβήσει και άλλες ενημερώσεις… και με όλους τους γονείς αλλά και προσωπικά με τον καθένα μας. Αυτό όμως ήταν φτιαγμένο με πραγματική φροντίδα και αγάπη. Όταν μας είχαν ζητήσει να τους πάμε ένα folder για να βάζουν μέσα τις ζωγραφιές των παιδιών μας δεν φαντάστηκα ποτέ ότι είχαν σκεφτεί να το προχωρήσουν τόσο…
Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο οι μανούλες που προτιμούν να έχουν τα παιδάκια τους στο σπίτι μέχρι το Νήπιο. Η δική μου εμπειρία πάντως ήταν τέτοια που δεν μπορώ να συμφωνήσω μαζί τους. Ξέρω πως εγώ προσωπικά σαν μητέρα δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω όλα αυτά τα πράγματα με το παιδί μου. Ξέρω πως ποτέ δεν θα έβρισκα το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθώ τόσο. Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να κάνω μια γωνιά λόγου ή μια γωνιά φωτογραφίας στο δωμάτιό της. Δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να της δείξω σε αυτήν την ηλικία έναν πίνακα ζωγραφικής και να μιλήσουμε για τα υλικά που χρησιμοποίησε ο ζωγράφος…γιατί είμαι απλά μια μαμά.
Τους είπα χιλιάδες φορές «ευχαριστώ» αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι είναι αρκετό. Τώρα θα ετοιμάσουμε με τη Νεφέλη 2 όμορφα δώρα φτιαγμένα από τα χεράκια μας για να τους δώσουμε πριν το τέλος του Ιούλη που θα τις αποχαιρετήσει οριστικά!…κι εγώ μπορεί πάλι να κλαίω από συγκίνηση.
Αυτό είναι ένα κείμενο που συνόδευε τις όμορφες ζωγραφιές του παιδιού μου…από τις δασκάλες της προς εμάς..ένα κείμενο του Χαλίλ Γκιμπράν:

Αντί επιλόγου
Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας

Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή

Έρχονται στη ζωή με βοήθειά σας, αλλά όχι από εσάς.

Και μ’όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε εσάς…
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας.
Γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους.
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε στα όνειρά σας.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μην γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες.
Εσείς είστε τα τόξα απ’όπου τα παιδιά σας σα ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του απείρου, και σας λυγίζει με τη δύναμή του ώστε τα βέλη του να τιναχθούν  γοργά και μακριά.

Το λύγισμα σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά…

Γιατί όπως αυτός αγαπά τα βέλη που πετούν, έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά…

Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης

Advertisements

One thought on “Ένα μεγάλο ευχαριστώ…

  1. Με συγκίνησε το κείμενο σου …Στο τσακ δεν έβαλα τα κλάματα.
    Σαν δασκάλα χαίρομαι που εκεί έξω υπάρχουν πολλοί γονείς που αναγνωρίζουν όσα κάνουμε. Και όχι δεν τα κάνω για να πάρω ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ όλα αυτα μου βγαίνουν πολύ φυσικά. Αλλωστε λατρεύω τα παιδιά. Απλά πολλες φορές με θύμωνε και με πλήγωνε η κουβέντα «χμ δασκάλες εεε;;; που κάθεστε τόσους μήνες» «μμ σιγά το δύσκολο και θες και διάβασμα λες και δε ξέρεις πόσο κάνει 1+1»

    Σε ευχαριστώ λοιπόν 🙂

    Καλο καλοκαίρι να έχετε 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s