Από πείρα · Οι στιγμές μας

Η ψυχραιμία έρχεται με την εμπειρία

Φέτος θα περάσουμε το 2ο καλοκαίρι μας όχι με ένα αλλά με 2 πιτσιρίκια στην οικογένεια. Η Αλεξάνδρα έχει φτάσει αισίως τους 19 μήνες και η Νεφέλη τα 4μιση! Και καθώς οι μέρες περνάνε και  η ζέστη γίνεται όλο και πιο δύσκολη εγώ σκέφτομαι όσες φίλες μου είτε είναι σε κατάσταση εγκυμοσύνης είτε έχουν πρόσφατα γεννήσει το 2ο παιδάκι τους.
Η φίλη μου η Σοφία που πρόσφατα έφερε στον κόσμο τη δεύτερή της κόρη μου έλεγε πως συχνά με διαβάζει και με διάβαζε πριν μείνει έγκυος αλλά οι προειδοποιήσεις μου για το βαθμό δυσκολίας της ύπαρξης 2 μικρών στην οικογένεια δεν την πτόησε…και καλά έκανε φυσικά. Σκοπός μου δεν ήταν να τρομάξω τις αγαπημένες συντρόφισσες μαμάδες αλλά να προειδοποιήσω (κάτι το οποίο δεν έκανε κανείς για εμένα πριν αποφασίσω να κάνω το 2ο μου παιδί!)
Σήμερα λοιπόν σκεφτόμουν πόσο διαφορετικοί είμαστε με το δεύτερο παιδί. Και σκέφτηκα να καταγράψω τις διαφορές στη δική μου συμπεριφορά – και γενικά στη συμπεριφορά μας σαν ζευγάρι – απέναντι σε απλά καθημερινά πράγματα που αφορούν την Αλεξάνδρα σε σχέση με το πως συμπεριφερόμασταν όταν είχαμε μόνο τη Νεφέλη.
1. Κλάμα: Στο πρώτο παιδί πετάγεσαι σαν το ελατήριο μόλις ακούσεις τον παραμικρό ήχο – δεν προλαβαίνει να εξελιχθεί σε κλάμα καν. Στο δεύτερο πάλι η δική μας αντίδραση είναι να κοιταχτούμε αρχικά και να περιμένουμε να δούμε αν ο ήχος θα εξελιχθεί σε κλάμα. Και αν εξελιχθεί τελικά σε κλάμα αν θα κρατήσει λίγο ή θα σταματήσει πολύ γρήγορα
2. Στο πρώτο παιδί γίνεσαι κέρβερος με οποιονδήποτε αναλαμβάνει την καθημερινή του φύλαξη – babysitting. Στη Νεφέλη η παρατήρηση πήγαινε σύννεφο στις γιαγιάδες (μη δώσεις αυτό στο παιδί, μην κάνεις εκείνο με το παιδί, η παιδίατρος είπε το ένα, είπε το άλλο κλπ). Στην Αλεξάνδρα πάλι επικρατεί απόλυτη ψυχραιμία. Μια χαρά τα καταφέρνουν οι γιαγιάδες μας  – εντάξει, έχουμε και λίγο το νου μας αλλά γενικά δεν πολυασχολούμαστε!
3. Τι θα φάει το παιδί, τι ώρα θα κοιμηθεί το παιδί, έφαγε αρκετά ή όχι; Όλες αυτές οι ερωτήσεις μοιάζουν να έχουν πάρει μια διαφορετική διάσταση στο μυαλό μας. Εντάξει, θα φάει. Οκ, έφαγε…τι έφαγε;;;Μακαρόνια με κιμά;;;Α, έφαγε και ένα μπισκοτάκι;;; Εντάξει μωρέ, δεν θα πάθει και τίποτα! Άλλωστε βλέπει και τη μεγάλη και ακολουθεί!
4. Αρρώστιες: Μέγα θέμα και βασανιστικό. Στη Νεφέλη ακόμα και η διαφορετική ανάσα απαιτούσε τηλέφωνο στην παιδίατρο (έχει αγιάσει η γυναίκα μαζί μου, είμαι σίγουρη!). Ανεβάζει πυρετό η Αλεξάνδρα; Εντάξει, θα της δώσω ένα ωραιότατο αντιπυρετικό και μετά θα πάρω την παιδίατρο να την ενημερώσω. Καλά, πάλι πάνω από το κεφάλι της θα είμαι τη νύχτα αλλά ψυχολογικά πρέπει να ομολογήσω πολύ πιο ήρεμα.
5. Εμφανιζόταν η Νεφέλη με πιπίλα στο στόμα ενώ δεν φόραγε την τελευταία φορά που την είδα;;; Τρέχα, βούτα της την πιπίλα, πλύνε την (ένας Θεός ξέρει από που την ξέθαψε), κοίτα την καλά καλά μήπως έχει μείνει και τίποτα πάνω, ψάξε και το στόμα της Νεφέλης για σκουπιδάκια και μετά ξαναδώσε την πιπίλα καθαρή καθαρή. Πιπίλα η Αλεξάνδρα;;; Που την βρήκε;;; Ε, καλά δεν πειράζει. Θα την πλύνω και θα της την δώσω! Ήρεμα όμως!
6. Πτώσεις: Εντάξει, εδώ οι αντιδράσεις είναι περίπου οι ίδιες αφού η Νεφέλη γενικώς δεν έπεφτε και η Αλεξάνδρα πέφτει συνέχεια γιατί είναι ο Ταρζαν της οικογένειας. Και όταν πέφτει λέει «μπουμ» και ξανασηκώνεται. Αν πάντως η Νεφέλη έπεφτε είμαι σίγουρη πως σήμερα θα ήμουν μια τρελή. 
7. Βόλτες: Α, μάλιστα, τώρα πιάσαμε θέμα που χωράει πολύ συζήτηση! Στη Νεφέλη νομίζω ότι δεν περνούσε μέρα που να μην πηγαίναμε κάπου το παιδί. Τη φόρτωνα στο sling και πηγαίναμε από το supermarket μέχρι οποιαδήποτε παιδική χαρά μπορεί να φανταστεί κανείς. Γενάρη γεννήθηκε και χιόνιζε και μετά από 30 μέρες – με ζόρι γιατί ήθελα νωρίτερα – περιμέναμε να λιώσουν τα χιόνια για να την πάμε βόλτα. Με 2 μικρά όμως το ξανασκέφτεσαι…κουβάλα τσάντες, καρότσια, που να την βάλω τη μικρή στο sling που είναι και θηρίο και με πιάνει η μέση μου αμέσως…άσε, βαριέμαι, κάνει κρύο, κάνει ζέστη…πήγε δεν ξέρω κι εγώ τι μήνας για να πούμε ότι ναι, τώρα θα ξεκινήσουμε να βγαίνουμε έξω συχνά και όχι μια στις τόσες. 
8. Ενοχές: δεν ξέρω για τις άλλες μανούλες αλλά εγώ προσωπικά με την Αλεξάνδρα είχα πολύ περισσότερες ενοχές από ότι στην Νεφέλη. Ενοχές που ήμουν τόσο ψύχραιμη, ενοχές που δεν την πήγαινα αρκετές βόλτες, ενοχές που δεν πεταγόμουν σε κάθε της ήχο, ενοχές….πολλές ενοχές. 
Θυμάμαι ότι στο μαιευτήριο όταν γέννησα τη Νεφέλη γινόταν παρέλαση από συγγενείς και φίλους. Οι δε παππούδες και γιαγιάδες είχαν σχεδόν κατασκηνώσει έξω από το δωμάτιο. Στην Αλεξάνδρα για κάποιο λόγο θυμάμαι να περνώ πολλές ώρες μόνη μου μαζί της. Και θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο διαφορετική ήταν η συμπεριφορά και των τριγύρω απέναντι στη δεύτερη γέννα. Ηρεμία, χαλαρά και λίγες επισκέψεις των πολύ δικών μου! Ακόμα και εκεί υπήρχε διαφορά! Και εκεί ενοχές!
Μπορείτε να προσθέσετε ελεύθερα τις δικές σας εμπειρίες. Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσα να συμπεριλάβω και απλά αυτή τη στιγμή δεν τα θυμάμαι!
Η δική μου πάντως εμπειρία, τώρα που το σκέφτομαι, μου λέει πως η ζωή με δυο παιδιά είναι εντελώς διαφορετική από ότι ήταν με ένα. Δεν το μετανιώνω ούτε μια στιγμή αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως αν σήμερα είχα μόνο τη Νεφέλη θα ήμουν «τουρίστας». Τώρα και με αυτή τη ζέστη και δεν θέλω ακόμα να τις πάρω να τις πάω σαββατοκύριακο στο εξοχικό γιατί σκέφτομαι ότι επειδή η Αλεξάνδρα είναι ακόμα μωρό ουσιαστικά πρέπει να κουβαλήσω ολόκληρη την οικοσυσκευή μου για να πάμε. Και μόνο που το σκέφτομαι κουράζομαι!
Αναρωτιέμαι αν όσο μεγαλώνουν γίνεται πιο εύκολο. Πιστεύω πως ναι. Μέσα μου – και παρατηρώντας μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά από τα δικά μου – νιώθω πως σε 2-3 χρόνια θα είναι πολύ καλύτερα, αφού τουλάχιστον δεν θα έχω να κουβαλάω πάνες, μωρομάντηλα, αλλαξιές, μπουκάλια και άλλα τέτοια όπου πάω. 
Για να επιστρέψω όμως στο θέμα μου συνειδητοποιώ πως μαζί με το δεύτερο παιδί έρχεται και μια δόση ψυχραιμίας που δεν την αναμένεις.Όταν γέννησα την Αλεξάνδρα όποιος με έβλεπε μαζί της μου έλεγε «Το δεύτερο σας είναι;» και αναρωτιόμουν αν έγραφε στο μέτωπό μου ότι, ναι, αυτό είναι το δεύτερο. Μάλλον οι άλλοι έβλεπαν κάτι που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω και που συνειδητοποίησα πολύ αργότερα, καθώς οι μέρες περνούσαν και η Αλεξάνδρα μεγάλωνε…ότι η εμπειρία που μου είχε χαρίσει το μεγάλωμα ενός ήδη παιδιού έκανε τα πάντα να φαίνονται ευκολότερα, πιο βατά, πιο αντιμετωπίσιμα.
Και ίσως όλες αυτές οι ενοχές που ένιωθα στην αρχή απέναντι στο μικρό μου να οφείλονταν στο ότι  ο ερχομός της Νεφέλης με συγκλόνισε τόσο, συντάραξε συθέμελα τη ζωή μου με τέτοιο τρόπο που περίμενα πως για να νιώσει η Αλεξάνδρα πως ο δικός της ερχομός ήταν εξίσου εντυπωσιακός έπρεπε να έχω τον ίδιο πανικό και τις ίδιες αντιδράσεις. 
Σήμερα ξέρω πως αυτό καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Ξέρω σήμερα, 19 μήνες μετά πως ήταν απλά η εμπειρία που έκανε τη διαφορά και τίποτα παραπάνω. Δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη και την ολοκλήρωση που νιώθουμε κάθε μέρα με την παρουσία των δυο μας κοριτσιών στις ζωές μας. Για μένα δεν υπάρχει καμία διαφορά…είπαμε, η αγάπη δεν μοιράζεται αλλά πολλαπλασιάζεται!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s