Σκόρπιες σκέψεις

Μητέρα…ο κριτής των πάντων

Είναι μέρες τώρα που αν και δεν συμμετέχω παρ’όλα αυτά διαβάζω στο Facebook, στο Twitter και σε άλλα δημοφιλή social media ατελείωτες συμβουλές, προτάσεις, ιδέες και φυσικά συζητήσεις για το τι κάνει μια «αρκετά καλή μάνα» ή όπως το έθεσε το Time «Are you mom enough?».
Βρίσκω τον τίτλο από μόνο του απλά αηδιαστικό, λες και υπάρχει κάπου κρυμμένο ένα μέτρο με το οποίο μπορεί να αξιολογηθεί πόσο μάνα είναι η καθεμία μας. Και σκέφτομαι..πότε έγινε ξαφνικά η μητρότητα διαγωνισμός; Πότε αποφασίσαμε όλες εμείς οι μαμάδες πως αν προσπαθήσουμε αρκετά μπορεί και να λάβουμε την επιβεβαίωση των άλλων – ειδικών και μη – πως , ναι, είμαστε καλές μανούλες; Και πότε αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε η μια την άλλη σαν μέτρο σύγκρισης για να ανακαλύψουμε ποιά είναι η καλύτερη από όλες;
Μερικές φορές σκέφτομαι πως ίσως οι δικές μας μητέρες που δεν είχαν πρόσβαση σε όλη αυτήν την υπερπληροφόρηση ίσως να ήταν σε καλύτερη μοίρα. Έπειτα θα μου πείτε ότι είναι δική μας επιλογή η πληροφόρηση αυτή και τελικά επιλέγουμε εκείνο που ταιριάζει περισσότερο στην καθεμιά μας αναφορικά με το πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.
Τι θα πει όμως «Are you mom enough?»; Και τελικά ποιός είναι αυτός που είναι σε θέση να μας κρίνει; Ίσως μια άλλη μητέρα που ζει περίπου την ίδια πραγματικότητα με εμάς; Πολύ αμφιβάλλω καθώς πιστεύω πως η καθημερινότητα κάθε μάνας είναι διαφορετική, όπως διαφορετικά είναι και τα παιδιά μας. 
Από τότε που απέκτησα το πρώτο μου παιδί θεώρησα πως το να είμαι ενημερωμένη είναι σημαντικό περισσότερο γιατί όπως όλες μας ξέρουμε πολύ καλά τα παιδιά δεν συνοδεύονται από σχετικό manual. Και ναι, σίγουρα υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία αποτελούν κόκκινες γραμμές για μένα αναφορικά με το πόσο υπεύθυνος είναι ένας γονιός, πχ το αν διαθέτει κάθισμα αυτοκινήτου στο αυτοκίνητό του για να μεταφέρει το παιδί του.
Ποτέ μου όμως δεν πήρα ύφος για να υποδείξω σε μια άλλη μανούλα πως θα μεγαλώσει το μωρό της. Αν κάποτε ζητήθηκε η γνώμη μου μίλησα μόνο για τη δική μου εμπειρία αναφέροντας πάντα πως αυτές ήταν οι δικές μου επιλογές (και μπορεί να ήμουν και λάθος σε κάποιες από αυτές). Και αυτό κάνω πάντα…μιλώ μόνο για τον εαυτό μου χωρίς να κριτικάρω (και ας «βράζω» μέσα μου όταν βλέπω πράγματα που θεωρώ λάθος).
Σκέφτομαι συχνά πως σε ορισμένα θέματα όταν προσφέρεις συμβουλές ή κάνεις υποδείξεις πρέπει να αναλαμβάνεις και την ευθύνη όσων λες. Διαβάζω συχνά μανούλες οι οποίες ρωτάνε η μια την άλλη για θέματα ιατρικής φύσεως.
Προσωπικά αυτό θεωρώ πως είναι εντελώς λάθος αλλά και δικαίωμα κάθε μαμάς παράλληλα να το κάνει.  Για τα ιατρικά θέματα έχουμε τους γυναικολόγους και τους παιδιάτρους μας. Δηλαδή, αν έχεις έναν γιατρό που πραγματικά τον εμπιστεύεσαι δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί η γνώμη μιας άλλης μαμάς είναι τόσο σημαντική για σένα; Ως γενικότερη άποψη, το καταλαβαίνω. Αλλά τις λεπτομέρειες και την επιμονή δεν μπορώ να την κατανοήσω.
Όταν γέννησα τη Νεφέλη επέλεξα λάθος παιδίατρο. Άφησα να με παρασύρουν σε αυτήν την επιλογή συγγενείς και φίλοι βασιζόμενοι στη δική τους εμπειρία. Ήταν λάθος μου και ευτυχώς το κατάλαβα νωρίς και έκανα τη σωστή επιλογή με βάση τα δικά μου κριτήρια.
Σήμερα δεν θα τολμούσα να ρωτήσω κανέναν άλλο σχετικά με την ανάπτυξη και την υγεία του παιδιού μου πέρα από την παιδίατρό μου, η οποία επανειλημμένως έχει δώσει τις εξετάσεις της και ξέρει καλά ποιες είναι οι ανάγκες οι δικές μου και των παιδιών μου.
Το ίδιο έκανα και στις δυο εγκυμοσύνες μου.
Διαβάζω και ακούω αλλά όταν έρχεται η ώρα των σημαντικών αποφάσεων θα επιλέξω να πάρω τη γνώμη ενός ειδικού (ή και δύο αν χρειάζεται). Θα διαβάσω και μετά θα ρωτήσω εκείνους που ξέρουν, που το έχουν σπουδάσει το αντικείμενο, που έχουν δει κάποια πράγματα παραπάνω από εμένα.
Στην Ελλάδα έχουμε ταλέντο στο να γνωρίζουμε τα πάντα και να έχουμε άποψη για όλα. Εγώ πάλι είμαι της γνώμης πως κάθε άνθρωπος είναι ειδικός σε κάτι. Δεν θα έκανα ποτέ εγχείριση ανοιχτής καρδιάς γιατί απλά δεν είμαι καρδιοχειρουργός.
Γιατί λοιπόν καλή μου μανούλα πρέπει να με κακοχαρακτηρίζεις όταν λέω πως ήταν επιλογή μου να θηλάσω μόνο 2 μήνες τα παιδιά μου; Και γιατί να αποτελεί αυτό αντικείμενο συζήτησης;  Και ποιος σε έχρισε κριτή των απανταχού μαμάδων ανά την υφήλιο αναφορικά με το ποια είναι σωστή μάνα και ποια όχι;
Είναι τόσα τα θέματα πάνω στα οποία διαβάζω διαρκώς αντιπαραθέσεις. Γέννησες με ή χωρίς επισκληρίδιο; «Αααα, μόνο χωρίς επισκληρίδιο καταλαβαίνεις τι γέννα του παιδιού σου!»
Τι λες κυρά μου; Με ρώτησες εμένα αν κατάλαβα τη γέννηση του παιδιού μου; Με ρώτησες αν γουστάρω να υποφέρω για να ικανοποιήσω αυτό που όλοι έχουν στο μυαλό τους ως «φυσιολογική γέννα;». Και τελικά γιατί θα πρέπει να με ενδιαφέρει το πώς θα γεννήσω; Να γεννήσω ήθελα και να φέρω στον κόσμο το παιδί μου χωρίς να υποφέρω και με ασφάλεια τόσο για εκείνο όσο και για μένα. Και αν αυτό σημαίνει καισαρική, τότε ναι, καισαρική! Σιγά τα αίματα!
Στενοχωριέμαι πολύ που μεγαλοποιούμε τόσο πράγματα που θα έπρεπε να είναι πολύ πολύ απλά! Συζητάμε ώρες ατελείωτες για το πώς θα γεννήσουμε αντί να σταθούμε στο ίδιο το θαύμα της ζωής που προσπαθούμε να φέρουμε στον κόσμο. Και ξαφνικά δαιμονοποιούμε την επιστήμη λες και όλα ήταν υπέροχα την εποχή των γιαγιάδων μας, λες και θα έπρεπε να γεννάμε ακόμα στα χωράφια όπως εκείνες.
Εντάξει…θέλεις να γεννήσεις στο σπίτι σου; Κάντο, αλλά μην με κοιτάς σαν να είμαι εξωγήινος όταν σου λέω πως εγώ αυτό δεν θα το έκανα με τίποτα.
Εχτές ήταν η Γιορτή της Μητέρας. Επέλεξα να μην γράψω γιατί όλοι μας ξέρουμε πόσο σημαντική είναι αυτή η μέρα. Εκείνο που θέλω να ζητήσω από όλες τις μαμάδες είναι να σταματήσουμε αυτές τις συγκρίσεις, αυτές τις ατελείωτες χωρίς νόημα συζητήσεις και φυσικά να μην πέσουμε στην παγίδα που μας έχουν στήσει για το ποια τελικά είναι η καλύτερη.
Αναρωτιόμαστε συχνά γιατί νιώθουμε τόσες ενοχές, γιατί πάντα νιώθουμε πως κάτι δεν κάνουμε καλά, γιατί πάντα υπάρχει κάτι για το οποίο δεν πιστεύουμε ότι είμαστε άξιες. Δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε. Μόνες μας τα δημιουργούμε αυτά τα συναισθήματα.  Δεν υπάρχει τίποτα ιερότερο από τη Μάνα. Και καμιά μας δεν είναι τέλεια. Όλες προσπαθούμε για το καλύτερο και είμαι σίγουρη πως αν υποστηρίξουμε και ακούσουμε απλά η μια την άλλη και ανταλλάξουμε εμπειρίες και σκέψεις χωρίς να προσπαθούμε να αποδείξουμε τα αυταπόδεικτα τότε όλες μας θα νιώσουμε πολύ καλύτερα.
Από ενοχές είμαστε όλες κομπλέ, είμαι σίγουρη για αυτό. Είναι στη φύση μας άλλωστε ως γυναίκες να είμαστε μονίμως ανήσυχες. Ας σταθούμε όμως πραγματικά η μια στο πλευρό της άλλης για να βοηθήσουμε η μια την άλλη να ξεπεράσει τις ανησυχίες της. Αυτό νομίζω είναι αρκετό.
Χρόνια Πολλά λοιπόν και από εμένα σε όλες μας. Και…ήρεμα!
Advertisements

2 thoughts on “Μητέρα…ο κριτής των πάντων

  1. Μαμά Κουκουβάγια Βέρα συμφωνώ! Σίγουρα υπάρχουν τρόποι. Σημασία έχει για μένα να μην μας πιάνει αυτό το ψαρωτικό με το τι κάνουν οι άλλοι. Καλές οι συμβουλές αλλά σαν το ένστικτο της μάνας νομίζω δεν υπάρχει!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s