Γιορτάζουμε · Σκόρπιες σκέψεις

Μια γιορτή ένα χρόνο μετά…

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα που ξεκίνησα το mikromou blog! Ναι, ναι, το ξέρω θα μου πείτε «πάλι με τα κλισέ!!!». Ε, ναι τι να κάνουμε…όντως δεν μπορώ να πιστέψω πως πέρασε αυτός ο χρόνος. Το ομορφότερο από όλα είναι για μένα ότι μπορώ σήμερα πλέον να διαβάζω πως ήταν η ζωή μου πέρσι, να διαβάζω τα γραπτά μου, τις σκέψεις μου, όλα όσα μου συνέβαιναν και με απασχολούσαν. Και αυτό είναι πολύ όμορφο, αλήθεια σας λέω! 
Νομίζω πως αυτός ήταν ένας από τους βασικότερους λόγους που ξεκίνησα το blog. Και μετά από έναν χρόνο πόσο χαίρομαι που με διαβάζετε ακόμα, που βρίσκω ακόμα το χρόνο να γράφω, που υπάρχουν τόσα που σκέφτομαι και θέλω να μοιραστώ!
Σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο έγραψα ένα κείμενο που έγινε ίσως το δημοφιλέστερο από όλα όσα έχω γράψει ως σήμερα. Ήταν ένα κείμενο αφιερωμένο στη μικρή μου αδερφή για τα γενέθλιά της! Νομίζω πως περισσότερο από όλα ήταν ένα κείμενο για την αδερφική αγάπη, για όλα όσα μπορούν να ενώσουν δυο αδέρφια. Και ήταν σίγουρα ένα κείμενο γεμάτο από αγάπη για την εορτάζουσα αδερφούλα μου που σήμερα προσθέτει ακόμα έναν χρόνο στη ζωή της!
Καθώς μεγαλώνουν τα κορίτσια μου και καθημερινά αλλάζει η σχέση μεταξύ τους ανακαλύπτω πως τελικά μάλλον εμείς αποτελούσαμε εξαίρεση. Όταν μερικές φορές ρωτάω τη μαμά μου πως μπορώ να αντιμετωπίσω τις ζήλιες τους και τα καθημερινά τους μαλώματα εκείνη πάντα διστάζει και ανασηκώνει τους ώμους εξηγώντας μου πως αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο δεν μπορεί να μου απαντήσει «γιατί απλά δεν είχα ποτέ αυτό το πρόβλημα με εσένα και την αδερφή σου» μου εξηγεί!
Κι εγώ απορώ πως γίνεται αυτό. Πως γίνεται να μην ζήλευα την αδερφή μου όταν γεννήθηκε; Πως γίνεται να μην ένιωθα έστω και λίγο παράξενα απέναντί της;
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής και δίκαιη θα πρέπει να ομολογήσω πως οι δικοί μας καυγάδες ξεκίνησαν πολύ αργότερα. Νομίζω ήταν όταν ήμουν στην εφηβεία, ίσως και πιο μετά, όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Ίσως ήταν που όταν εμείς καυγαδίζαμε δεν ήταν ξύλο αυτό που έπεφτε ανάμεσά μας αλλά πάντοτε προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε που μπορεί να πονέσει λεκτικά η μια την άλλη και χρησιμοποιούσαμε τις πιο βαριές κουβέντες που μπορούσαμε να βρούμε για να επιτεθούμε.
Αυτό ευτυχώς κράτησε πολύ λίγο από όσο θυμάμαι. Έπειτα μεγαλώσαμε, ηρεμήσαμε, γίναμε κολλητές φίλες όπως όταν ήμασταν μικρές. Οι κόρες μου πάλι νομίζω πως είναι διαφορετική περίπτωση. Είναι μάλλον μια περίπτωση σχέσης αγάπης-μίσους που περισσότερες διακυμάνσεις προκαλούνται σε αυτήν από την πλευρά της Νεφέλης παρά από εκείνη της Αλεξάνδρας- προς το παρόν τουλάχιστον.
Ξέρω ότι αγαπιούνται. Βλέπω την Αλεξάνδρα όταν ξυπνάει το πρωί το πρώτο όνομα που φωνάζει να είναι της αδερφής της. Μπαίνει μέσα στο σπίτι και πρώτα τρέχει να αγκαλιάσει τη Νεφέλη και μετά εμένα ή οποιονδήποτε άλλο βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο χώρο. 
Η Νεφέλη πάλι την αγκαλιάζει, τη φιλάει, την κρατάει από το χέρι…κι έπειτα αρχίζει να τη σπρώχνει, να την τσιμπάει, να της παίρνει τα παιχνίδια, να την κλείνει έξω από το δωμάτιό της και να της φωνάζει. Κι εγώ τη βλέπω και αναρωτιέμαι γιατί. Αναρωτιέμαι αν κάνω κάτι εγώ λάθος, αν πρέπει να είμαι πιο αυστηρή μαζί της. 
Προσπαθώ να προστατέψω την Αλεξάνδρα από τα χέρια της όταν τα κάνει αυτά αλλά ταυτόχρονα νιώθω ενοχές που τη μαλώνω (πάλι τη μαλώνω!). Κι όμως ξέρω πως την αγαπάει. Ξέρω πως όταν είναι ήρεμες κάθομαι και τις χαζεύω πως παίζουν, κυνηγιούνται σαν τρελές μέσα στο σπίτι, ανεβοκατεβαίνουν στους καναπέδες. 
Ξέρω πως θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα. Ακούω από φίλες μου μαμάδες να αντιμετωπίζουν σοβαρότερες ζήλιες και δηλώσεις από τα μεγάλα τους παιδιά που με κάνουν να ανατριχιάζω. Ωστόσο νιώθω άσχημα!
Ίσως να μην ξέρω να το διαχειριστώ όλο αυτό γιατί δεν το έζησα. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι το πρώτο παιδί και να αντιμετωπίζεις με αυτόν τον τρόπο το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Ήμουν πρώτη αλλά για την αδερφή μου ένιωθα μόνο προστατευτισμό και ατελείωτο έρωτα. Δεν ένιωσα ποτέ παραμελημένη. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν θέλω αδερφάκι. Δεν αντιμετώπισα ποτέ την αδερφή μου ως εισβολέα του προσωπικού μου χώρου και της θέσης μου στην οικογένεια.
Τα αισθάνεται όλα αυτά η Νεφέλη άραγε; Εντάξει, δεν είναι πάντα έτσι. Τις περισσότερες φορές είναι πολύ καλή με την αδερφή της. Όταν όμως της φωνάζει στενοχωριέμαι. Βλέπω τα δάκρυα της Αλεξάνδρας όλο παράπονο και σκέφτομαι πως «το μικρούλι μου» στενοχωριέται τόσο πολύ γιατί το μόνο που θέλει είναι να είναι δίπλα στην αδερφή της. Δεν καταλαβαίνει αυτήν την απόρριψη κι εγώ δεν μπορώ να της την εξηγήσω. 
Από την άλλη καταλαβαίνω και τη Νεφέλη. Καταλαβαίνω αυτό το «ουφ, με έπρηξες μικρή! Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου!» που είμαι σίγουρη πως πολλές φορές νιώθει και σκέφτεται. 
Δεν μου έχει παραπονεθεί ποτέ. Ποτέ της δεν έχει γκρινιάξει για τη μικρή της αδερφή και ποτέ της δεν έχει πει την παραμικρή κουβέντα. Όσο και αν την ρωτάω ποτέ της δεν μου έχει εκφράσει κάποιο παράπονο και κάθε φορά μου λέει πως χαίρεται που φέραμε μια αδερφούλα στην οικογένεια!
Ίσως να είναι η ηλικία τους…
Στην Αλεξάνδρα βλέπω πολλά από την αδερφή μου! Είναι έτσι στρογγυλή, «φουστούκο» όπως ήταν η αδερφή μου. Μασουλάει διαρκώς από κάτι, όπως έκανε η αδερφή μου. Όταν χαμογελάνε τα μάτια της νομίζω ότι βλέπω την Πόπη μικρή..και τότε χαμογελάω και θυμάμαι τα όμορφα παιδικά μας χρόνια. 
Οι γονείς μου θυσίασαν πολλά αποφασίζοντας να κάνουν ένα δεύτερο παιδί. Δεν είχαν ποτέ καμία βοήθεια από γιαγιάδες ή άλλους συγγενείς αλλά ήταν «συνέταιροι» σε αυτήν την οικογένεια και τα κατάφεραν. Είμαι ευτυχισμένη που το αποφάσισαν και εύχομαι μια μέρα και η Νεφέλη να είναι ευτυχισμένη που το αποφασίσαμε κι εγώ με τον μπαμπά της. 
Τι μπορώ να πω για την μικρή μου αδερφή; 
Μια ευχή θέλω μόνο να σου δώσω, να γίνουν όλα σου τα όνειρα πραγματικότητα και να είσαι πάντα καλά και δίπλα μου γιατί χωρίς εσένα δεν ξέρω τι θα έκανα.
Σε αγαπώ υπερβολικά και ας είμαστε εντελώς διαφορετικές. Σ’ευχαριστώ που είσαι η καλύτερη νονά του κόσμου για την κόρη μου. Σ’ευχαριστώ που στα δύσκολα προχώρησες μαζί μου και ήσουν πάντα εκεί. 
Εύχομαι μια μέρα να γίνεις μανούλα και να γίνω κι εγώ θεία για να μπορέσω να είμαι κι εγώ δίπλα στα παιδιά σου όπως είσαι και εσύ δίπλα στα δικά μου. 
Μην κωλώνεις πουθενά. Μην ακούς κανένα και κάνε πάντα αυτό που λέει η καρδιά σου, αν και ξέρω πως είσαι ένα πλάσμα που χρησιμοποιεί περισσότερο το μυαλό του (και να ένα πράγμα για το οποίο σε ζήλευα πάντα!).
Κάθε μου ανάμνηση στα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής μου ήσουν και είσαι εκεί. Όταν παντρεύτηκα, όταν έχασα το πρώτο μου μωρό, όταν έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου, όταν άλλαζα δουλειές, όταν έπαιρνα τις σημαντικότερες αποφάσεις μου! Είσαι μέσα σε κάθε σημαντική στιγμή και αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης σου.
Μικρή μου Χρόνια σου Πολλά και Καλά!
Σε λατρεύω…
Η μεγάλη σου αδερφή!


Advertisements

2 thoughts on “Μια γιορτή ένα χρόνο μετά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s