Σκόρπιες σκέψεις

Μάνα και Νονά

Παρέα με ένα ζεστό τσάι, σε ένα σπίτι απόλυτα ήσυχο απολαμβάνω τη βροχή. 
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα τόση ηρεμία, τόση γαλήνη και απόλυτη βεβαιότητα πως όλα θα πάνε καλά. Ίσως είναι που αυτός ο καιρός που ξεκίνησε τη Μεγάλη Εβδομάδα είναι ο αγαπημένος μου (πάντα έλεγα πως έχω γεννηθεί σε λάθος χώρα).
Μέρες τώρα σκέφτομαι πως υπάρχει ένα κομμάτι της ζωής μου για το οποίο δεν έχω γράψει ποτέ. Έφτασε σχεδόν το Πάσχα και σκέφτηκα πως πέρα από όλα τα άλλα είμαι και νονά, εδώ και 11 χρόνια. Πριν από 11 χρόνια ήρθε στον κόσμο το πνευματικό μου παιδί και αυτή τη φορά δεν ήταν κορίτσι αλλά ένας παίδαρος που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. 
Ήμουν εκεί όταν ήρθε στον κόσμο. Μαζί με τον μπαμπά του ήμασταν οι 2 πρώτοι άνθρωποι που στάθηκαν πάνω από το κεφαλάκι του και ένιωσαν το δέος του ερχομού του. Κι εγώ για πρώτη φορά ένιωσα πως είναι να αγαπάς πραγματικά ένα πλάσμα και να νιώθεις ακόμα από τα πρώτα λεπτά της ζωής του ευθύνη απέναντί του.
Και όταν η μαμά του εκείνη την ημέρα με ρώτησε -μη έχοντας δει το γιο της ακόμα λόγω καισαρικής – αν είναι όμορφος, εγώ δεν έβρισκα λόγια να περιγράψω. Τι να της πω και τι να της εξηγήσω για τον πρίγκιπα που μόλις είχε φέρει στον κόσμο; Κατάλαβε μόλις τον πήρε στην αγκαλιά της. 
10 μήνες μετά έγινα νονά του. Τον είπαμε Πέτρο και εκείνη η ημέρα ήταν μια από τις ομορφότερες μέρες της ζωής μου. 
Εχτές τον είδα μετά από αρκετό καιρό. Από την ημέρα που γεννήθηκε ήμουν δίπλα του σχεδόν κάθε μέρα. Έφευγα από τη δουλειά και έτρεχα στη Χαλκίδα να καθίσω μαζί του για λίγο, να τον πάρω αγκαλιά, να τον γνωρίσω και να με γνωρίσει. Και αυτό συνεχίστηκε ώσπου έγινα κι εγώ μαμά. Τότε τον να τον βλέπω συχνά άρχισε να γίνεται δύσκολο. Όμως  ευτυχώς είχε ήδη μεγαλώσει. Ευτυχώς είχα κερδίσει την αγάπη του και την αδυναμία του και ποτέ του δεν μου παραπονέθηκε που δεν προλάβαινα να πάω να τον δω.
Ο αγαπημένος μου…
Εχτές που περάσαμε σχεδόν όλη την ημέρα μαζί ένιωσα τόση ευτυχία και υπερηφάνεια.  Ευτυχία γιατί μεγάλωσε και έγινε ένα αγόρι μοναδικό. Υπερηφάνεια γιατί βλέπω πολλά δικά μου γνωρίσματα στον χαρακτήρα του και γιατί η αγάπη του – αν και είναι πια σχεδόν έφηβος – είναι η ίδια με εκείνη που μου χάριζε όταν ήταν μικρούλης. Και συγκίνηση γιατί καθώς μιλούσαμε για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή του συνειδητοποίησα πως δεν ήταν ποτέ για εκείνον τα δώρα ή οι βόλτες μας όταν ήταν μικρός. Ήταν πολύ περισσότερο η αγάπη που του έδινα που τώρα επιστρέφει πίσω σε μένα με τις αγκαλιές του, τα γλυκά του λόγια, την αδυναμία που μου δείχνει.
Ακριβώς όπως και για μένα δεν απλά το βαφτιστήρι μου. Ήταν μια απόφαση συνειδητή και μια αγάπη αληθινή που ξέρω ότι θα μας συνοδεύει και θα μας δένει για πάντα. 
Για πολλούς η έννοια του νονού/νονάς είναι κάπως ξεπερασμένη ή περιορίζεται μόνο στις γιορτές και τα γενέθλια. Για μένα ήταν και είναι πολύ περισσότερα. 
Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιθύμησα ποτέ ξανά να γίνω νονά. Δεν ήθελα να με μοιράζεται ο Πέτρος με κανένα άλλο παιδί. Ήθελα να είμαι απόλυτα δική του, η νονά του που το μοναδικό πνευματικό της παιδί θα ήταν εκείνος. 
Θυμηθήκαμε τόσες στιγμές εχτές με τη μαμά του καθώς μεγάλωνε. Θυμηθήκαμε πόσο άπειρη ήμουν τότε, πόσο φοβόμουν ακόμα και να τον ταΐσω, πως κάθε φορά που πήγαινα να τον δω με έπαιρνε από το χέρι και με πήγαινε στο δωμάτιό του και καθόμασταν εκεί ώρες να παίζουμε παρέα. 
Και όταν έμεινα έγκυος με έπαιρνε τηλέφωνο να μάθει πως είμαι, όταν γέννησα πως τα καταφέρνω και πότε μπορεί να δει τη μπέμπα. Στη βάπτιση της Νεφέλης, όταν μέσα στον γενικό πανικό που επικρατούσε κάποιος με ρώτησε ποιο κοριτσάκι θα κρατήσει τη λαμπάδα είπα «Κανένα! Ο βαφτισιμιός μου θα την κρατήσει!». Κι εκείνος όλο υπερηφάνεια στάθηκε δίπλα μου και δίπλα στον νονό του σε αυτήν την μοναδική στιγμή κύριος! Και όταν γέννησα την Αλεξάνδρα μου ζήτησε να τη βαφτίσει εκείνος κι ας μην γινόταν μιας και ήμουν ήδη εγώ νονά του.
Πριν παντρευτώ, όταν ο άντρας μου ήταν φαντάρος τον έπαιρνε τηλέφωνο και του έλεγε «Νονό, τι κάνεις; Είσαι τατό (στρατό);» και ο Νίκος έλιωνε! Και σήμερα είναι ακόμα το ίδιο τρυφερός, το ίδιο γλυκός, εκείνο το μοναδικό παιδάκι που με έκανε Νονά του.
Πάνω απ’όλα είμαι ευτυχισμένη που κράτησα το λόγο μου στη μαμά του ότι θα είμαι πάντα δίπλα του, ότι θα τον κάνω να με αγαπήσει και ότι θα τον αγαπώ κι εγώ για πάντα. Αυτό για μένα εμπεριέχει όλα όσα πρέπει να είναι ένας νονός για το πνευματικό του παιδί…πηγή αγάπης, μάθησης, στοργής. Όλα τα άλλα είναι απλά τυπικά.
Και για αυτόν τον λόγο η δικές μου επιλογές σε νονούς για τα δικά μου παιδιά ήταν πάντα αυστηρές και είμαι χαρούμενη που ξέρω πως δεν έχω κάνει λάθος. 
Το αγόρι μου! Ναι, έχω κι ένα αγόρι. Πέρα από κοριτσομάνα είμαι η υπερήφανη νονά ενός εντεκάχρονου κούκλου που πάντα ασχολείται με πολλά πράγματα (όπως η νονά του), είναι τρυφερός, ευγενικός, σέβεται τους γονείς του και τον μικρό του αδερφό και αν και βρίσκεται λίγο πριν την εφηβεία του μοιάζει πως θα τα καταφέρει μια χαρά.
Εχτές, χάζευα μια φωτογραφία που είχε η μαμά του στο σαλόνι της από τη βάπτιση. Τον είχα αγκαλιά κι εκείνος κουρασμένος έκλαιγε. Κοιτώντας τον εαυτό μου ένιωσα πως έβλεπα έναν άλλο άνθρωπο…η αλήθεια είναι πως ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. Ο Πέτρος μόλις 10 μηνών – πριν από 11 ολόκληρα χρόνια (11 χρόνια;;;). Πως πέρασε όλος αυτός ο καιρός; Πως γίνεται αυτό το μωρό σήμερα να είναι ένας ολόκληρος άντρας και να καθόμαστε μαζί στο μπαλκόνι να συζητάμε για το μέλλον, το παρόν του και όλα όσα σκέφτεται το ανήσυχο μυαλό του;
Φαντάζομαι πως για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται το γνωστό κλισέ πως «έτσι είναι η ζωή»…μεγαλώνουμε και μεγαλώνουν και τα παιδιά μας και μια μέρα συνειδητοποιούμε πως τα χρόνια πέρασαν κι εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα.
Νομίζω πως από του χρόνου πέρα από το παραδοσιακό δώρο που θα του κάνω για το Πάσχα θα αφήσω τις λαμπάδες κατά μέρους ή θα προτιμήσω κάτι μικρό και διακριτικό. Μεγάλωσε πια το αγόρι μου και η λαμπάδα φαντάζει τόσο μικρή για την ηλικία του πλέον.
Έχω μια ευχή…και ένα μικρό όνειρο. Πως είναι μεγάλος πια αλλά ακόμα με παίρνει τηλέφωνο για να μάθει τι κάνω, πως έρχεται και πίνουμε καφέ παρέα και μου λέει τα μυστικά του, πως στέκομαι κοντά του στο γάμο του, στη γέννηση των παιδιών του.
Μακριά φαντάζουν όλα αυτά; Μπορεί και όχι…
Εγώ θα συνεχίσω να τον αγαπώ και η ζωή ξέρω πως θα ανταμείψει και τους δυο μας για αυτήν την αγάπη που μας ενώνει!
Αγόρι μου γλυκό σε λατρεύω και είμαι τόσο μα τόσο υπερήφανη για σένα!
Η νονά σου
Advertisements

3 thoughts on “Μάνα και Νονά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s