Οι στιγμές μας

Μια αγάπη πέρα από αυτόν τον κόσμο!

Σήμερα γύρισα ανακουφισμένη στο σπίτι..ανακουφισμένη και ανανεωμένη καθώς οι μέρες φέρνουν μαζί τους αλλαγές, θετικές μετά από πολύ καιρό κι εμένα να εφαρμόζω μετά από καιρό την ανάγκη μου για ανανέωση και εφαρμογή των εσωτερικών μου αποφάσεων.
Πήρα τη Νεφέλη από τη γιαγιά της, επιστρέψαμε σπίτι, έκανα κάποιες μικρές δουλειές – ναι, εξακολουθώ να μην την παλεύω με το απόλυτο χάος- κι έπειτα ήρθε η ώρα να απολαύσω τα κορίτσια μου. Χώθηκα μέσα στο τζάκι με ένα τσιγάρο αλλά η Αλεξάνδρα δεν έλεγε να ξεκολλήσει από πάνω μου. Την έβλεπα να περιφέρεται βαριεστημένη προσπαθώντας να βρει κάτι να κάνει. Έσβησα το τσιγάρο μου και κάθισα στο χαλί με ένα μπαλόνι…και το παιχνίδι ξεκίνησε. Στην αρχή μόνο οι δυο μας, έπειτα μαζί με τη Νεφέλη. Τούμπες, γέλια, να τρέχουν γύρω μου και να αρπάζω κάθε φορά τη μια ή την άλλη σε τρελό γαργαλητό και πολλά γέλια.
Και μετά ήρθε και ο μπαμπάς τους. Κάθισε κι εκείνος μαζί μας και το παιχνίδι άλλαξε μορφή…για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό οι τέσσερις μας παίζαμε μαζί…και οι τέσσερις. Παρατήσαμε τα πάντα και καθίσαμε με τα κορίτσια μας να κυλιόμαστε στο πάτωμα, να γελάμε, να κάνουμε κι εμείς σαν μωρά. 
Κατά διαστήματα σταματούσαμε να γελάμε και κοιταζόμασταν. Μέσα σε αυτήν την μοναδική στιγμή, μέσα σε αυτά τα βλέμματα ανάμεσα μας έβλεπα στα μάτια του άντρα μου την ευτυχία. Μέσα σε αυτή την ηρεμία της στιγμής προσπαθούσα χωρίς να μιλάω να του πω πόσο τον ευχαριστώ για αυτά τα πλάσματα που με βοήθησε να φέρω στη ζωή, πόσο τον αγαπώ για αυτό το δώρο που μόνο εκείνος μου χάρισε.
Όταν παντρεύτηκα αυτό ονειρευόμουν. Αυτή τη στιγμή…δυο μικρά πλάσματα όλο αθωότητα και τρέλα να κυνηγιούνται γύρω μας κι εμείς να κοιταζόμαστε γεμάτοι υπερηφάνεια για τα μικρά μας δημιουργήματα. Και σκέφτηκα πως κάπως έτσι είναι η ευτυχία. Κάπως έτσι είναι να είναι κανείς πλήρης και γεμάτος..γεμάτος από αγάπη, από εκείνη τη μοναδική αίσθηση της ολοκλήρωσης, ερωτευμένος, αγαπημένος, υπερήφανος.
Και όλα αυτά μέσα σε μια στιγμή, λίγες ώρες παιχνιδιού και πολλές πολλές αγκαλιές.
Πως να μην θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό; Πως να αμφισβητήσω όλα όσα πλουσιοπάροχα που έχει χαρίσει η ζωή; Πως γίνεται να επιτρέπω στον εαυτό μου έστω και για μια στιγμή να το βάζει κάτω και να παραιτείται; 
Κάθε φορά που νιώθω να με κατακλύζουν τέτοια συναισθήματα πρέπει μονάχα να κοιτάζω τις κόρες μου και τον άντρα μου και αυτό είναι αρκετό να με επαναφέρει στην ουσιαστική πραγματικότητα της ζωής μου…η οικογένειά μου, το λιμάνι μου, το ομορφότερο λουλούδι της ύπαρξης μου και ότι καλύτερο έχω ποτέ δημιουργήσει. 
Όσο για τις κόρες μου, το ξέρω πως έχω – όπως όλες οι μαμάδες- καταντήσει γραφική. Όμως κάθε φορά που τις χαζεύω δεν ξέρω τι να πρωτοαισθανθώ. Απόψε, καθώς έτρεχαν γύρω μου γελώντας και χορεύοντας σκεφτόμουν πως δεν έχω δει ξανά ομορφότερα πλάσματα, πως τα γέλια τους είναι τέτοια πηγή δύναμης που μπορούν να επαναφέρουν στη ζωή ακόμα και την πιο κατεστραμμένη ύπαρξη. Η δύναμη που έχει τα χάδι τους, ο ήχος της φωνής τους, η αγκαλιά τους βρίσκεται κάπου πέρα από αυτόν τον κόσμο κι εγώ δεν θα μπορέσω και δεν θέλω ποτέ να θεραπευτώ από αυτήν την αγάπη!
Και αν ποτέ χρειάζομαι λίγη δύναμη να πιστέψω στον εαυτό μου και σε όσα αξίζω δεν έχω παρά να κοιτάξω τα κορίτσια μου. Γιατί αφού δημιούργησα εκείνες μπορώ να καταφέρω τα πάντα!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s