Οι στιγμές μας

Συνήθειες για μια ζωή…

Εντάξει, το ξέρω…είμαι εντελώς απαράδεκτη και απαίσια μαμα-blogger που έχω εγκαταλείψει έτσι το blogάκι μου αλλά η αλήθεια είναι πως περνάω περίοδο ανακατατάξεων κυρίως εσωτερικής φύσεως που με μπέρδευαν και δεν μου άφηναν μυαλό για τίποτα.
I’m back και υπόσχομαι ποτέ ξανά να μην τα παρατήσω. Αυτό το blog ήταν πάντα το λιμάνι μου από την ημέρα της γέννησής του και ο ενθουσιασμός και η αγάπη μου γι’αυτό δεν έχουν χαθεί από την ψυχή και το μυαλό μου! 
Τον τελευταίο καιρό έχω αποφασίσει να κάνω σημαντικές αλλαγές στη ζωή μου και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω τα πράγματα. Σταμάτησα να αγχώνομαι, άρχισα να αναθεωρώ τις προτεραιότητές μου και αποφάσισα πως τα σημαντικά πράγματα σε αυτή τη σύντομη ζωή μας είναι εκείνα που είναι συνήθως μπροστά στα μάτια μας και για κάποιο μαγικό λόγο δεν θέλουμε να τα δούμε.
Τελευταία αφιερώνω περισσότερο  – απολύτως απαραίτητο – χρόνο στον άντρα μου και στα κορίτσια μου. Τα κορίτσια μου που μεγαλώνουν και εγώ δεν ήμουν αρκετά εδώ για να το ζήσω… αυτές τις μέρες λοιπόν το απόλαυσα. Μέσα από αυτόν τον χρόνο μαζί τους παρατήρησα και συνειδητοποίησα πως οι μικρές τους καθημερινές συνήθειες είναι κάτι που σύντομα θα ξεχάσω και ίσως δεν θα θυμάμαι όταν πλέον μεγαλώσουν κι άλλο. Αποφάσισα λοιπόν να τις  καταγράψω και ίσως μια μέρα κι εκείνες να τις διαβάσουν και να χαμογελάσουν και ποιος ξέρει…ίσως και να ευχαριστήσουν τη μαμά τους που σκέφτηκε να τις μοιραστεί με τον κόσμο και κυρίως με τις ίδιες.
Παρατηρώντας την Αλεξάνδρα που είναι σχεδόν 15 μηνών πλέον συνειδητοποιώ πως αυτό το μικρό πλάσμα που τρέχει πλέον – δεν περπατάει απλώς – μέσα στο σπίτι είναι ένα παιδί εντελώς διαφορετικό. Είναι ένα πλάσμα από έναν άλλον κόσμο. Δραστήρια πάντα, κάθεται ήρεμη μόνο όταν είναι χωρίς τη μεγάλη της αδερφή. Αυτό ισχύει και για τη Νεφέλη. Όταν αυτές οι δυο είναι μαζί συμβαίνει ένα μαγικό που  δεν θα μπορέσω όσο και αν προσπαθήσω να εξηγήσω…παρασύρουν η μια την άλλη σε ένα απίστευτα θορυβώδες παιχνίδι γεμάτο φωνές, γέλια, πολλές φορές κλάματα λόγω μικρο-καβγάδων και τελικά μετατρέπουν το σπίτι σε τρελοκομείο (ώσπου η μαμά να χάσει πια την υπομονή της και να αρχίσει αυτή να κάνει τη φασαρία!). 

Όταν όμως είναι η καθεμιά μόνη της, και ειδικά η Αλεξάνδρα, σαν να ηρεμούν, να χαλαρώνουν και να αφοσιώνονται επιτέλους σε όποια δραστηριότητα ευχαριστεί την καθεμία. Η μικρή μου λοιπόν αγαπά τη ζωγραφική και τα αυτοκόλλητα. Μπορεί με τις ώρες να κάθεται και κρατώντας το μολύβι σας ενήλικας και όχι σας μωρό να ζωγραφίζει άτακτα σε οποιοδήποτε χαρτί βρεθεί μπροστά της. Το ίδιο συμβαίνει και όταν στα χέρια της βρεθούν αυτοκόλλητα. Είναι ικανή να κάθεται ώρες και να τα ξεκολλάει,να τα ξανακολλάει (όπου βρει φυσικά). Όταν δε είμαστε μαζί μου ζητά να της τα κολλάω στα μικρά της δαχτυλάκια και να κάνουμε το γνωστό σε πολλές μαμάδες «έχω 2 πουλάκια μέσ’τα καλαθάκια…» κι εκείνη να γελάει ασταμάτητα! 
Της αρέσει όταν τρώει να της δίνω ένα κουτάλι δικό της για να προσπαθεί και μόνη της. Ακολουθεί παντού τη μεγάλη της αδερφή και όταν επιστρέφουμε στο σπίτι πάντα πρώτα αγκαλιάζονται οι δυο τους και μετά δίνουν σημασία σε εμένα και το μπαμπά τους. Όταν πάω να την πάρω από τη γιαγιά της για να επιστρέψουμε σπίτι και αφού την έχω αγκαλιάσει και την έχω γεμίσει με φιλιά σηκώνει το μικρό της χεράκι και μου λέει «Νένα», δηλαδή Νεφέλη, αναζητώντας την αδερφή της!
Το βράδυ της αρέσει να πίνει το γάλα της στο κρεβάτι της και μετά να την παίρνουμε αγκαλιά και να κοιμάται πάνω μας. Όταν τα δοντάκια της την πονάνε βγάζει την πιπίλα της και μου τη δίνει δείχνοντάς μου το καλαθάκι με τα πράγματά της. Ξέρει πως εκεί κρατάω την αλοιφή για τα δόντια της που πάντα θέλει να βάζουμε λίγη πάνω στην πιπίλα της.
Της δίνω τα παπούτσια της να τα πάει στο δωμάτιό της κι εκείνη καταλαβαίνει απολύτως και κάνει ακριβώς αυτό που της ζήτησα. Όταν τη μαλώνω μου χαμογελάει πονηρά και πάντα μα πάντα θα με δοκιμάσει για να ανακαλύψει μέχρι που είναι τα όρια της μαμάς της. 
Παίζει με ο,τιδήποτε δεν πρέπει όπως πρίζες, καλώδια και άλλα επικίνδυνα για τα οποία την κυνηγάμε μονίμως. Σκαρφαλώνει όπου μπορεί, είναι παράτολμη, ατρόμητη και απίστευτα καταφερτζού. Όταν αγοράζουμε χαρτιά υγείας από το σούπερ μάρκετ της αρέσει να με βοηθάει να τα βάλουμε στο ντουλάπι το ένα πάνω στο άλλο σαν πυργάκια. 
Το αγαπημένο της τραγούδι είναι το I follow rivers που είναι ringtone στο κινητό μου. Μου φέρνει το κινητό μου τραγουδώντας «α,α» όπως και στο τραγούδι για να μου ζητήσει να της το βάλω να το χορέψει. Λατρεύει τη Dora την οποία βλέπει κάθε πρωί πριν φύγουμε από το σπίτι παρέα με τη Νεφέλη.
Είναι δυναμική και όταν η αδερφή της την πειράζει απαντάει αναλόγως ή τρέχει να μου το μαρτυρήσει. 
Όσο για τη Νεφέλη, χίλια χρόνια θα χρειαζόμουν για να καταγράψω τις δικές της συνήθειες. Είναι πάντα κολλημένη πάνω μου. Θέλει να την κάνω εγώ μπάνιο, να την κοιμίζω εγώ (πάντα διαβάζοντας παραμύθια). Λατρεύει τα dvd της, αγαπά τη Ραπουνζέλ, την Πεντάμορφη, τον Αλλαντίν, τη Dora. Πίνει το γάλα της με το καλαμάκι πάντα ανακατεμένο με κακάο. Το πρωί θέλει πάντα να τρώει ψωμί με μέλι. Τρελαίνεται για σοκολάτα (σαν τη μαμά της) ενώ το καλύτερό της είναι όταν την αφήνω το βράδυ να κάνει μπάνιο μαζί με την αδερφή της…να γεμίζουμε τη μπανιέρα, να ρίχνουμε μέσα πεντακόσια παιχνίδια και να παίζουν!
Μαγειρεύει με τον μπαμπά της ανεβασμένη στον πάγκο της κουζίνας, έχει μεγάλη αδυναμία στη νονά της, κάνει skype με τον παππού και τη γιαγιά, μπορεί να κάθεται στον υπολογιστή με τις ώρες να βλέπει Youtube ή βίντεο από τη ζωή της. Αγαπάει τα παζλ και τα επιτραπέζια, παίζει εξαιρετικό Uno και είναι πολύ πολύ ευαίσθητη. 
Τελευταία έχει γίνει και αρκετά νευρική. Εχτές τη μάλωσα επειδή έσπρωξε άσχημα την αδερφή της και την έριξε κάτω. Την έστειλα στο δωμάτιό της για 4 λεπτά και έκλεισα την πόρτα. Όσο ήμουν απ’έξω την άκουγα να φωνάζει και να γκρεμίζει πράγματα. Δεν μπήκα μέσα. Την άφησα να ξεσπάσει το θυμό της και όταν πια ηρέμησε πήγα μέσα. Βρήκα όλα τα βιβλία από την βιβλιοθήκη της στο πάτωμα…νευρίασα αλλά δεν το έδειξα. Της εξήγησα γιατί τη μάλωσα, αγκαλιαστήκαμε και είπαμε η μια στην άλλη πόσο αγαπιόμαστε. Έπειτα τη ρώτησα τι είχε συμβεί και γιατί είχε ρίξει όλα τα βιβλία στο πάτωμα. «Γιατί με έπιασαν τα νεύρα μου!» μου είπε και υποσχέθηκε να τα μαζέψει (τελικά τα μαζέψαμε μαζί).
Είναι πολλά που τρέχουν στο τετράχρονο μυαλουδάκι της και μακάρι να μπορούσα να χωθώ εκεί μέσα για λίγο και να τα ανακαλύψω όλα. Δεν ξέρω αν έκανα καλά που την άφησα να ξεσπάσει, που δεν μπήκα μέσα εκείνη τη στιγμή να τη μαλώσω και δεύτερη φορά ή να την ηρεμήσω…μαθαίνω κι εγώ κάθε μέρα μαζί της. 
Πέρα και πάνω από όλα όμως είναι ένα παιδί που νοιάζεται για τα συναισθήματα όλων όσων αγαπάει. Είναι γενικά ήρεμη και μερικές φορές μοναχική. Ο ερχομός της αδερφής της έχει αλλάξει τον χαρακτήρα της αρκετά καθώς προσπαθεί να προσαρμοστεί στο γεγονός ότι η Αλεξάνδρα ήρθε για να μείνει και διεκδικεί τα πάντα σαν να ήταν ανέκαθεν δικά της. 
Νομίζω όμως ότι τα καταφέρνει κι εγώ προσπαθώ να την ακούω και να είμαι δίπλα της για να μην νιώθει ποτέ πως κάτι έχει αλλάξει σε όσα νιώθω για εκείνη. 
Τα κορίτσια μου…πόσες ακόμα συνήθειες θα αποκτήσουν και πόσες θα εγκαταλείψουν! Όπως και να έχει εγώ θα είμαι εδώ να τις παρατηρώ και να τις καταγράφω…κυρίως γιατί δεν θέλω ποτέ να ξεχάσω και θέλω κι εκείνες να μάθουν μια μέρα πως ήταν η καθημερινότητα μαζί τους καθώς μεγάλωναν…γεμάτη αγάπη, αγκαλιές και δύναμη!
Advertisements

One thought on “Συνήθειες για μια ζωή…

  1. Πόσο αληθινή και τρυφερή ανάρτηση! Ποτέ δεν είναι αργά να εκτιμάμε όσα έχει η καθημερινότητά μας με την οικογένειά μας και να εισπράτουμε όλη την ευτυχία που κρύβει. Καλή εβδομάδα Ειρήνη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s