Νεφέλη

Με ένα επιτραπέζιο και ένα παραμύθι…

Επέστρεψα στο σπίτι από τη δουλειά στις 8.30 το βράδυ. Στη διαδρομή προς το σπίτι το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να προλάβω την Αλεξάνδρα ξύπνια και ευτυχώς ο Νίκος δεν είχε προλάβει να την κοιμίσει. Χωρίς να προλάβω να βγάλω τα ρούχα μου έκανα μπάνιο τη Νεφέλη, φορέσαμε τις πυτζάμες μας και της έδωσα να φάει τα coco pops της, όπως κάθε βράδυ σχεδόν. Αφού μπόρεσα να κάνω κι εγώ ένα γρήγορο μπάνιο έφαγα δίπλα της και μετά πήγαμε στο δωμάτιό της.

Οι δασκάλες της μου πρότειναν πλέον να παίζουμε επιτραπέζια παιχνίδια. Έτσι πριν από μερικές ημέρες αγοράσαμε ένα Uno και της το έδειξα. Ενθουσιάστηκε! Στην αρχή δεν την άρεσε να χάνει (αν και στην πρώτη παρτίδα με κέρδισε με το σπαθί της).
Απόψε λοιπόν, όταν μου ζήτησε να παίξουμε κάθισα μαζί της στο κρεβάτι της, βάλαμε τις κάρτες μπροστά μας και αρχίσαμε να παίζουμε. Το μυαλό μου είχε ήδη αρχίσει να αδειάζει από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι. Από την πρώτη στιγμή που είδα τα κορίτσια μου ξέχασα ότι είχα μια πολύ δύσκολη ημέρα, ξέχασα την κούρασή μου, ξέχασα όλα όσα συνέβησαν σήμερα και σαν να κατέβηκε ένας διακόπτης στο μυαλό μου επικεντρώθηκα σε εκείνες. Και τις άφησα να με παρασύρουν στο δικό τους κόσμο.
Φυσικά ο κόσμος της Αλεξάνδρας είναι ακόμα πολύ μικρός και περιλαμβάνει λίγα και μετρημένα – όπως μικρά και σύντομα παιχνίδια, τάισμα, ύπνο – όλα εκείνα δηλαδή που απασχολούν ένα μωρό. Ο κόσμος της Νεφέλης όμως είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Είναι ο κόσμος ενός 4χρονου κοριτσιού που κάθε μέρα ανακαλύπτει και κάτι νέο. Ένας κόσμος όπου όλα μοιάζουν απλά και ξεκάθαρα…όπως μια παρτίδα Uno που προτιμά να κερδίζει παρά να χάνει και ας μην το προβλέπουν οι κανόνες του παιχνιδιού. Ποιοι κανόνες; Υπάρχουν κανόνες σε αυτόν τον μικρόκοσμο των 4 ετών; 
Παίξαμε Uno, κέρδισε και τις 2 φορές και το χαμόγελό της εξαφάνισε κάθε μου σκέψη, ανανέωσε την ημέρα μου και τη διάθεσή μου και για μια ακόμα φορά σκέφτηκα πόσο απλό είναι για ένα παιδί να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, να σε ταξιδέψει, να γίνει η δύναμή σου.  Έπειτα ξαπλώσαμε αγκαλιά για το βραδινό μας παραμύθι. Όταν τα γράμματα στο βιβλίο άρχισαν να «πετάνε» δεξιά και αριστερά και τα μάτια μου άρχισαν να βλέπουν αστεράκια και πουλάκια της ζήτησα απλά να ξαπλώσουμε και να κοιμηθούμε αγκαλίτσα. Και καθώς τα πρόσωπά μας ήταν σχεδόν κολλημένα το ένα στο άλλο ανοίγαμε διστακτικά τα μάτια μας και γελούσαμε και δίναμε πεταχτά φιλιά η μια στην άλλη. 
Πόσο όμορφα μπορεί να κλείσει μια δύσκολη μέρα; Πολύ ήρεμα με ένα παιχνίδι, ένα παραμύθι και μια αγκαλιά! 
Αυτές τις μέρες θα επισκεφθώ ένα κατάστημα παιχνιδιών και θα φροντίσω ο Άϊ Βασίλης να της φέρει επιτραπέζια και παιχνίδια που μπορούμε να παίζουμε μαζί. Το ίδιο και για την μικρή μου. Σκέφτομαι πως σε λίγο καιρό, όταν η Αλεξάνδρα θα έχει μεγαλώσει αρκετά αυτή η χαρά της βραδινής αγκαλιάς και του παραμυθιού θα διπλασιαστεί καθώς θα τις έχω και τις δυο δίπλα μου να με ακούν, να ρωτάνε, να κλείνουν τα ματάκια τους και τελικά να κοιμούνται στην αγκαλιά μου!!!! 
Και με αυτή την όμορφη σκέψη θα πάω απόψε για ύπνο! 
Κανένα καλό επιτραπέζιο έχετε να μου προτείνετε;
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s