Σκόρπιες σκέψεις

Σκέψεις για έναν χρόνο που φεύγει…

Κουρασμένη και λίγο θλιμμένη νιώθω απόψε. Μπορεί να είναι η μέρες αυτές που όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος νιώθω την καρδιά να σφίγγεται και τα συναισθήματα να παλεύουν μεταξύ θλίψης και χαράς, μεταξύ απελπισίας και ελπίδας, μεταξύ αισιοδοξίας και τάσης προς πλήρη παραίτηση. 
Τα παιδιά μου με κρατούν όρθια, αναπτερώνουν τις ελπίδες μου και την αισιοδοξία μου, δεν με αφήνουν να πέσω ούτε μια στιγμή όσο τις έχω γύρω μου.
Καθώς αυτή η χρονιά πλησιάζει στο τέλος της η ανασκόπηση μοιάζει να μην αφορά μόνο το 2011 αλλά ολόκληρη τη ζωή μου και τις επιλογές μου. Βλέπω καθημερινά τα κορίτσια μου να μεγαλώνουν, να ανθίζουν, να γίνονται μικροί άνθρωποι που διαμορφώνουν χαρακτήρα και προσωπικότητα, που διεκδικούν, που ονειρεύονται. Και σκέφτομαι πως εκείνες είναι το μεγαλύτερό μου κατόρθωμα σε αυτή τη ζωή. Σκέφτομαι πόσο υπερήφανη με κάνουν κάθε στιγμή, με κάθε μικρή τους κίνηση, κάθε νέα λέξη, κάθε μικρό ή μεγάλο τους κατόρθωμα. 
Εχτές το βράδυ η Νεφέλη μου ζήτησε να της διαβάσω ένα παραμύθι. Ξάπλωσα δίπλα της και άνοιξα το βιβλίο. Καθώς άρχισα να της διαβάζω γείραμε τα κεφάλια μας η μια προς την άλλη. Της κρατούσα το χέρι κι εκείνη έπλεξε τα δάχτυλά της με τα δικά μου. Της φίλησα το χεράκι κι εκείνη μου έδωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο…αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνει πόση ηρεμία που χαρίζει κάθε της μικρό φιλάκι, κάθε της αγκαλιά. Αναρωτιέμαι όταν δεν νιώθω και τόσο καλά αν το καταλαβαίνει και τι μπορεί να περνά από το μυαλό της. 
Κοιμήθηκε δίπλα μου καθώς της κρατούσα το χέρι. Δεν βιάστηκα να σηκωθώ από το κρεββάτι. Κάθισα για μια στιγμή εκεί και την κοιτούσα. Παρατηρούσα το πρόσωπό της, αυτό το υπέροχο προσωπάκι που φωτίζει τη ζωή μου κάθε μέρα. Την χάζευα όπως χαζεύει κανείς μια ακριβή πορσελάνη…έτσι μου αρέσει να την φωνάζω… «πορσελάνη μου» γιατί είναι τόσο λεπτεπίλεπτη, σαν εύθραυστη πορσελάνη. 



Έμεινα να την κοιτάζω και δεν σηκώθηκα ποτέ από το κρεββάτι της. Κοιμήθηκα μαζί της, κρατώντας την στην αγκαλιά μου…ήρεμα…γαλήνια. 
Έπειτα σκεφτόμουν πόσο ανάγκη την έχω, πόσο λυτρωτικό είναι για μένα να την αντικρίζω κάθε μέρα, να ακούω τη φωνούλα της, να νιώθω τα χεράκια της γύρω από το λαιμό μου κάθε βράδυ που μπαίνω στο σπίτι, όταν τρέχει να με αγκαλιάσει. 
Σε λιγότερο από 2 εβδομάδες θα γίνει 4 ετών. 4 χρόνια που την έχω στη ζωή μου. Είναι τα 4α μας Χριστούγεννα μαζί και κάθε χρόνο γίνεται και πιο όμορφη και γεμίζει τη ζωή μου με χαμόγελα και φως. Κάθε νέος χρόνος που έρχεται τη μεταμορφώνει σε ένα πλάσμα καλύτερο και πιο υπέροχο από όσο είχα ποτέ ονειρευτεί. 
Τα παιδιά μου…η μεγαλύτερή μου επιτυχία, η σημαντικότερη πηγή της δύναμής μου, όλα μου τα όνειρα σε δυο ζευγάρια μάτια που όταν με κοιτούν καταλαβαίνω πόσο πολύτιμη είναι η ζωή. Τι μπορώ να ευχηθώ για τον εαυτό μου για το 2012; Έχω σταματήσει εδώ και καιρό να εύχομαι και  προσπαθώ απλώς να κάνω το καλύτερο που μπορώ. Και ακόμα και αυτό δεν μοιάζει πλέον αρκετό.
Φέτος λοιπόν θα κάνω μια ευχή από την καρδιά μου και αν θέλει ας πραγματοποιηθεί. Εύχομαι το 2012 να μου δώσει τη δύναμη να διεκδικήσω όλα όσα πιστεύω πως αξίζω ακούγοντας μόνο το ένστικτό μου και την καρδιά μου και κρατώντας πάντα κοντά μου την αγάπη των παιδιών μου. 
Γιατί εδώ που τα λέμε ό,τι και να συμβεί σε αυτή τη ζωή, όσοι άνθρωποι και αν περάσουν από αυτήν, όσοι έρωτες, όσες αγάπες, όσες φιλίες τελικά η μοναδική γνήσια και πραγματική αγάπη που απομένει είναι εκείνη που μοιραζόμαστε με τα παιδιά μας. Αυτός είναι ο μοναδικός δεσμός που μπορεί τελικά να μας κρατήσει δυνατούς να παλεύουμε καθημερινά με κάθε δυσκολία.
Για εκείνες λοιπόν θα συνεχίσω να ονειρεύομαι και να προσπαθώ και τη νέα χρονιά που πλησιάζει. Και όσο είμαι καλά και έχω δυνάμεις θα τις φροντίζω και θα τις προστατεύω από οτιδήποτε που θα μπορούσε ποτέ να τις βλάψει. 
Και αυτές τις μέρες που οι ανασκοπήσεις φέρνουν λίγη θλίψη και πολλές σκέψεις θα χαμογελώ και θα τις κρατάω στην αγκαλιά μου σαν να μην με αγγίζει καμία δυσκολία. Ξέρω πως εκείνες καταλαβαίνουν. Όσο και αν προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας για το αντίθετο, τα παιδιά καταλαβαίνουν και νιώθουν τα πάντα.
Και τα δικά μου παιδιά που με τα μάτια τους διαβάζουν την ψυχή μου ξέρουν πόσο τις αγαπώ και πόσο ανάγκη τις έχω, και τις δυο. Ίσως γι’αυτό η Νεφέλη κουρνιάζει στην αγκαλιά μου με κάθε ευκαιρία. Ίσως γι΄αυτό η Αλεξάνδρα τρέχει με τα μικρά βρεφικά και αβέβαια βηματάκια της να με αγκαλιάσει κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι. 
Όσα σ’αγαπώ και να τους πω δεν μπορεί να χωρέσουν την αγάπη μου για εκείνες. Όσες αγκαλιές και να τους χαρίσω, όσα φιλιά και να τους δώσω δεν νομίζω πως θα φτάσουν ποτέ για να τις κάνω να καταλάβουν πόσο πολύτιμες είναι για μένα. Κι ας κουράζομαι, και ας χάνω την υπομονή μου, και ας μην κοιμάμαι, και ας παραπατάω για χατήρι τους. Χαλάλι τους όλα και ποτέ δεν θα τους τα χρεώσω. Ποτέ δεν θα τους πω «εγώ, που έκανα τόσα για εσάς!» όπως ακούω πολλούς να λένε στα παιδιά τους. Εγώ χρωστάω σε εκείνες και όχι εκείνες σε εμένα. Εγώ επέλεξα να τις φέρω στη ζωή και να τις μεγαλώσω. 


Λυπάμαι αν συχνά γίνομαι γραφική σε σχέση με τα παιδιά μου…ή μάλλον όχι, δεν λυπάμαι. Δεν λυπάμαι καθόλου γιατί ξέρω πως αυτά τα λόγια απλά είναι μέσα μου και αυτό το blog είναι το «σπίτι» μου για κάθε σκέψη και συναίσθημα που κατά καιρούς με κατακλύζει. Και εδώ νιώθω ελεύθερη να το εκφράσω…για να μπορέσουν ίσως κάποια μέρα οι κόρες μου να ανακαλύψουν τι σκεφτόταν η μαμά τους για εκείνες…και τι ένιωθε. 
Φέτος το σπίτι μου είναι γεμάτο από δυο παιδικές φωνές. Φέτος είναι γεμάτο από τα χαμόγελά τους, τα κυνηγητά τους, τα παιχνίδια τους, τον πανικό τους!! Είναι λοιπόν ένα σπίτι γεμάτο ευτυχία εξαιτίας τους…και ένα όνειρο που είχα όταν ακόμα η Νεφέλη ήταν μέσα μου πραγματοποιήθηκε φέτος. 
Και αυτό φτάνει. Φτάνει και περισσεύει!
Advertisements

One thought on “Σκέψεις για έναν χρόνο που φεύγει…

  1. αν αυτά τα παιδιά δεν σου δίνουν τη δύναμη να μπορέσεις να βγεις ξανά στην επιφάνεια,τότε τι μπορεί να βοηθήσει;Σίγουρα κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να είναι ευτυχισμένα!Ξέρεις πως τα παιδιά έχουν έναν μαγικό τρόπο να αντιλαμβάνονται τα πάντα!Οταν βλέπουν πως η μαμά τους δεν είναι καλά,τότε δεν είναι κι αυτά καλά!
    Για χάρη τους λοιπόν προσπάθησε να επαναφέρεις την Ειρήνη,τη μαμά τους!Ολα ξεπερνιούνται αν είμαστε ενωμένοι,όσο δύσκολο κι αν φαίνεται αυτό τελευταία!Και θα δεις η ανταμοιβή θα είναι μεγάλη!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s