Οι στιγμές μας

Μια τοσοδούλα ανάμνηση

Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα – όπως τελευταία φαίνεται να είναι κάθε μέρα – αλλά ξεκίνησε με μια εικόνα που πρέπει να καταγράψω για να μην την ξεχάσω ποτέ.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου με τα παιδιά μου που εύχομαι τα μάτια μου να μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν κάμερα καταγράφοντας και αποτυπώνοντας σε έναν φακό όσα βλέπουν. Σήμερα το πρωί έζησα μια τέτοια στιγμή που μπορεί κατά τα άλλα να είναι συνηθισμένη αλλά για μένα ήταν η στιγμή που θα κάνει ακόμα και τον αποψινό μου ύπνο ομορφότερο και ευκολότερο.
Πήγα το πρωί τη Νεφέλη στο σχολείο της. Συνήθως φτάνουμε ακριβώς την ώρα που σερβίρεται το πρωινό. Σήμερα όμως φτάσαμε σχεδόν μισή ώρα νωρίτερα. Όπως κάθε φορά έβγαλε τα παπούτσια της έξω από την τάξη, τα τοποθέτησε στην ειδική τους θέση και φόρεσε τα παντοφλάκια της. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, ανταλλάξαμε τα προσωρινά μας αντίο και έπειτα μπήκε στην τάξη της.
Όλοι της οι συμμαθητές ήταν ήδη καθισμένοι σε κύκλο και η δασκάλα είχε αρχίσει να τους διαβάζει μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία. Βρήκε τη θέση της και κάθισε στον κύκλο και παρακολουθούσε την εξέλιξη της ιστορίας. Κρύφτηκα σε μιαν άκρη για να μην φαίνομαι και κάθισα για 5 λεπτά να την κοιτάζω.
Ήθελα έστω για εκείνα τα λίγα, ελάχιστα, μοναδικά λεπτά να γίνω μέρος της πρωινής της ρουτίνας, να την παρακολουθήσω να κινείται σε έναν χώρο κατά δικό της στον οποίο ποτέ δεν έχω επέμβει. Ξαφνικά, καθώς την παρατηρούσα την είδα να γυρνάει και να με κοιτάζει. Μου χάρισε ένα πελώριο χαμόγελο και μου έστειλε ένα φιλί. Κι εγώ της χαμογέλασα πλατιά και η ψυχή μου αγαλλίασε. Έφυγα ευτυχισμένη αλλά και κενή γιατί για μια ακόμα μέρα την αποχωριζόμουν για να παλέψω με τα θηρία της προσωπικής μου καθημερινότητας.
Εκείνη η εικόνα της στον κύκλο, παρέα με τους συμμαθητές της…το χαμόγελό και το φιλάκι της… σκέφτηκα αργότερα «να μια ανάμνηση που ξέρω πως θα μείνει αποτυπωμένη στο μυαλό μου σε μια θέση εντελώς δική της». Το κοριτσάκι μου στον δικό του κόσμο – έναν κόσμο από τον οποίο νιώθω ότι γνωρίζω τόσο λίγα.



Όσο ήταν μωρό και την είχα διαρκώς κοντά μου ήταν τόσο διαφορετικά.Έπειτα πήγε στον παιδικό σταθμό και όλα άλλαξαν . Άλλαξε και εκείνη με τρόπο μαγικό. Και σήμερα το πρωί καθώς την κοιτούσα ένιωσα μαζί χαρά και λύπη…ένιωσα για μια φορά ακόμα πόσο μου λείπει.
Όταν γύρισα απόψε από τη δουλειά ένιωθα χάλια. Παράτησα τα πάντα και κάθισα στο πάτωμα του δωματίου της. Η Αλεξάνδρα ήταν κι εκείνη εκεί. Παίξαμε, γελάσαμε, ξεχάστηκα…άδειασε το μυαλό μου! Τις αγκάλιαζα συνέχεια σε βαθμό που τις νευρίασα και τις δυο.
Αργότερα μετά το μπάνιο της Νεφέλης, αφού καθίσαμε όπως πάντα στο κρεβάτι της για να στεγνώσουμε τα μαλλιά μας κοντοστάθηκα και την κράτησα για λίγο στην αγκαλιά μου. Είναι φανταστικό και ασύλληπτο πόσο ανάγκη έχω τελευταία τις κόρες μου. Νιώθω πως χωρίς εκείνες θα ήμουν απόλυτα χαμένη στο σκοτάδι.  Περιμένω πως κάποια στιγμή η Νεφέλη θα με ρωτήσει τι μου συμβαίνει…και πως να της εξηγήσω τον καθημερινό πανικό στον οποίο βρίσκομαι;
Το μόνο που μπορώ να της πω είναι ότι την αγαπάω. Η Αλεξάνδρα μου δεν μιλάει ακόμα, είναι τόσο μικρή. Όμως με την αγκαλιά της και τα χάδια της με κάνει πάντα να καταλάβω πως έχει κι εκείνη συνειδητοποιήσει πως μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου η μαμά προσπαθεί να είναι εκεί αλλά συχνά δεν τα καταφέρνει.
Πιστεύω βαθιά πως όταν γινόμαστε μάνες αποκτούμε μια ανεξαρτησία από τον υπόλοιπο κόσμο διαφορετική από κάθε άλλη. Είναι εκείνη η αίσθηση που έχεις πως ό,τι και να συμβεί όσο υπάρχεις εσύ με τα παιδιά σου τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, τίποτα δεν είναι αρκετά σημαντικό να σε κρατήσει «δεμένο».
Σήμερα η μεγάλη μου κόρη μου χάρισε μια μικρή τοσοδούλα ανάμνηση που με κάνει απόψε να χαμογελώ. Αυτός είναι ο μαγικός κόσμος της μητρότητας. Πέρα από κάθε δυσκολία και αναποδιά που μπορεί η ζωή να φέρει τα παιδιά βρίσκουν πάντα ένα μοναδικό τρόπο να ξυπνούν σκέψεις και συναισθήματα που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα μπορούσες να νιώσεις…εκείνη την απίστευτη δύναμη να συνεχίζεις ακόμα και όταν νιώθεις πως δεν μπορείς άλλο.
Τελικά νομίζω πως η μητρότητα λειτουργεί λίγο και σαν ψυχοθεραπεία. Όπως και να είναι και όσο και αν προσπαθήσω να την εκφράσω με λόγια είναι απλά υπέροχη! Και απόψε θα κοιμηθώ με αυτήν την εικόνα…το μοναδικό, αφοπλιστικό, σπάνιο χαμόγελο της κόρης μου.
Καληνύχτα.
Advertisements

2 thoughts on “Μια τοσοδούλα ανάμνηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s