Νεφέλη

Επίσκεψη στο σχολείο…

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα τελευταία δεν έχω διάθεση να γράψω. 
Την Παρασκευή το απόγευμα μας κάλεσαν στο σχολείο της Νεφέλης για να μας ενημερώσουν για τα παιδιά μας, για όλα όσα κάνουν, για το τι πρέπει να κάνουμε κι εμείς σαν γονείς… με έβαλαν σε σκέψεις όσα άκουσα.
Όχι ειδικά για τη Νεφέλη. Το κορίτσι μου είναι ένα πολύ καλό παιδάκι και τα πηγαίνει περίφημα. Όταν άκουσα όμως τις δασκάλες να λένε πως φέτος τα παιδιά είναι μεγαλύτερη πρόκληση από κάθε άλλη χρονιά τότε συνειδητοποίησα πόσο όλα όσα ζούμε έχουν επηρεάσει και τα μικρά μας. Μας εξήγησαν πως τα παιδιά έχουν γίνει πιο νευρικά, πιο απαιτητικά, πιο ανυπόμονα. Μας συμβούλεψαν να ασχολούμαστε περισσότερο, να παίζουμε δημιουργικά παιχνίδια μαζί τους – νοητικά παιχνίδια τα ονόμασαν – ή ακόμα και αν δεν προλαβαίνουμε να τα εμπλέκουμε στις δουλειές του σπιτιού κάνοντάς τις παιχνίδι.

Τις άκουγα με μεγάλη προσοχή. Κοιτούσα πόσο όμορφα είχαν φτιάξει τα πάντα, το κέικ στο τραπέζι που μας είχαν φτιάξει ειδικά για την περίσταση μαζί με τα μικρά μας, τους τοίχους με τα αστεράκια-επιβραβεύσεις των παιδιών, τις κατασκευές τους, Βρισκόμουν στον μαγικό χώρο που ζει το παιδί μου κάθε μέρα και με τον οποίο εγώ έχω ελάχιστη επαφή. Ήμουν στο δικό της κόσμο και τον χάζευα σαν παιδάκι που βλέπει πρώτη φορά παιχνίδι!

Κι όμως εκεί ζει το παιδί μου. Εκεί μεγαλώνει…και αυτές οι εξαιρετικές δασκάλες που τη φροντίζουν και τη διδάσκουν την βλέπουν περισσότερο από εμένα. Τις θαύμασα και τις ζήλεψα γιατί η δική τους δουλειά είναι από τις δυσκολότερες αλλά και τις σημαντικότερες στον κόσμο. Και οι αστείρευτες ιδέες τους, η δημιουργικότητά τους και η ειλικρίνεια με την οποία μας μίλησαν με έκαναν να νιώσω ακόμα περισσότερο δέος για το πόσα έχουν προσφέρει στο παιδί μου ειδικά τα τελευταία 2 χρόνια.
Μας μίλησαν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, για τα όμορφα πράγματα που κάνουν κάθε μέρα με τα παιδιά μας και μας είπαν πως είναι πάντα εκεί ό,τι και αν χρειαστούμε. Κι εγώ τις άκουγα και κοιτούσα γύρω μου προσπαθώντας να «ρουφήξω» κάθε λεπτομέρεια του χώρου. Ενός χώρου που πολλές φορές έχω δει πηγαίνοντας το πρωί τη Νεφέλη ή παίρνοντάς την από το σχολείο της αλλά που ποτέ δεν παρατήρησα πραγματικά. 
Σήμερα όμως τον παρατήρησα. Και είδα και το γράμμα που έγραψαν στον Αϊ Βασίλη! Κλασσικά η Νεφέλη ζήτησε τη Ραπουνζέλ.


Μέσα σε αυτήν την πολύ δύσκολη εβδομάδα, αυτή η μια ώρα και κάτι που κάθισα μέσα στην τάξη της και άκουσα τις δασκάλες της, και είδα όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα ήταν για μένα μεγάλη ανακούφιση. 
Ο μαγικός κόσμος των παιδιών…υπάρχει ομορφότερο πράγμα; Ο μαγικός κόσμος του δικού μου παιδιού…ένας κόσμος από τον οποίο τελευταία μάλλον απομακρύνομαι και παλεύω να μην χάσω. 
Σκέφτομαι πως το πιο μαγικό κομμάτι του να είναι κανείς γονιός είναι πως ό,τι και να συμβεί σε αυτή τη ζωή, όσο και να αλλάξουν οι συνθήκες, όσες δυσκολίες και αν εμφανιστούν, αυτή η αγάπη ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά μας είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ. Αυτός ο δεσμός και η αμοιβαία ανάγκη είναι κάτι που θα έχουμε στις ζωές μας για πάντα.Και αυτό με παρηγορεί και με ανακουφίζει σε αυτές τις δύσκολες εποχές.
Σήμερα ο πατέρας μου μου είπε πως νιώθει υπερήφανος με το πόσο καλά τα καταφέρνω, πόσο καλή μάνα είμαι, με το πως έχω βρει τις ισορροπίες μου ανάμεσα στα παιδιά και στη δουλειά μου. 
Του είπα πως εγώ δεν νιώθω έτσι. 
Το απόγευμα της Παρασκευής, όταν έφυγαν οι άλλοι γονείς έμεινα λίγο παραπάνω. Μίλησα λίγο με τις δασκάλες της Νεφέλης και σε κάθε τους κουβέντα πάσχιζα να καταλάβω αν κάτι υπάρχει που το παιδί μου αντιμετωπίζει κι εγώ δεν το γνωρίζω. Νομίζω πως οι διαβεβαιώσεις και οι συμβουλές τους με ηρέμησαν. Γιατί όμως νιώθω έτσι; 
Ίσως είναι που και η Νεφέλη ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι ένα μοναχικό παιδί που δεν εκφράζει εύκολα τα συναισθήματά της. Ναι, έχει γίνει πλέον πολύ κοινωνική, εξωστρεφής και υπέροχα διασκεδαστική ως παιδάκι. Όμως όταν θέλει κάτι να μου πει το βλέπω κάθε φορά στα μάτια της…δεν θέλει να μιλήσει. Θέλει μόνο να κλάψει λίγο, να με αγκαλιάσει και μετά να της περάσουν όλα. 
Αυτό με ανησυχεί. Ρώτησα τις δασκάλες της αν θεωρούν πως είναι ένα υπερβολικά ευαίσθητο παιδί αλλά το αρνήθηκαν. Μου εξήγησαν πως διεκδικεί με τον καλύτερο τρόπο εκείνο που της ανήκει, το σεβασμό από τα άλλα παιδιά, τη θέση της μέσα στην ομάδα. 
Προσπαθώ πάντα, όταν μου ανοίγεται και μου εκφράζει εκείνο που την απασχολεί να τη συμβουλεύω να διεκδικεί και να είναι δυναμική…να μην υποχωρεί και να μην ανέχεται τις άσχημες συμπεριφορές από τους άλλους. Χαίρομαι που μαθαίνω πως αυτό έχει αποτέλεσμα. Σημαίνει πως ακούει τις συμβουλές μου, τις εμπιστεύεται, τις επεξεργάζεται και μετά τις εφαρμόζει.
Και πάλι όμως κάτι μου λείπει. Ίσως είναι που μεγαλώνει τόσο μα τόσο γρήγορα κι εγώ θέλω να κάνω το καλύτερο για εκείνη – ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν μου το επιτρέπουν στο 100%. Και θυμώνω τόσο πολύ όταν το περιβάλλον μου δεν καταλαβαίνει πως κάποια πράγματα που αφορούν το παιδί μου έχουν προτεραιότητα…πως η ψυχολογία της είναι πάνω από όλα. 
Τι κάνεις όταν οι άλλοι σου λένε «αυτά είναι τα δεδομένα» αλλά εσύ ξέρεις πως αυτά τα δεδομένα δεν είναι τα σωστά για το παιδί σου; Μπορεί άραγε κανείς να μου απαντήσει σε αυτό; Και πως είναι δυνατόν οι άλλοι να μην βλέπουν αυτά που βλέπω εγώ και να εξακολουθώ να ακούω ατάκες όπως «κι εμείς πως μεγαλώσαμε δηλαδή;». Καλή ερώτηση… ορισμένοι από εμάς κατά τύχη πιστεύω!
Είμαι πολύ προβληματισμένη τελευταία. Νομίζω πως όλοι μας είμαστε προβληματισμένοι. Τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατέψουμε από αυτόν τον κυκεώνα των τραγικών συνθηκών που μας περιβάλλουν κάθε μέρα τα παιδιά μας; 
Εχτές το βράδυ αφού κάναμε το μπάνιο μας είχα στην αγκαλιά μου τη Νεφέλη και της τραγουδούσα ένα τραγούδι που της άρεσε πολύ όταν ήταν μωρό και τη βοηθούσε να κοιμηθεί. Με άκουγε να της σιγοτραγουδάω με μεγάλη προσοχή και για λίγο έκλεισε τα ματάκια της. Άστραψε στη μνήμη μου η εικόνα της βρεφάκι στην αγκαλιά μου να κοιμάται. Και χαμογέλασα, και συγκινήθηκα…και θυμήθηκα. 


Μεγαλώνει αλλά η ανάγκη της για τη μαμά της μεγαλώνει και αυτή! Και η μαμά της αν και είναι εδώ την ίδια στιγμή τα έχει χαμένα! Με την έλευση της Αλεξάνδρας ξεχάστηκα. Ξεχάστηκα πως είναι να έχεις ένα νήπιο στο σπίτι. Ξεχάστηκα να ασχοληθώ με το ίδιο πάθος όπως όταν είμασταν μόνο 3 στην οικογένεια…και τώρα, κάθε μέρα την παρατηρώ από την αρχή, σαν να την ανακαλύπτω ξανά, σαν να ξανασυστηνόμαστε, σαν να μαθαίνουμε η μια την άλλη από το μηδέν. 
Αύριο θα την πάω να αγοράσουμε ένα γραφείο για το δωμάτιό της. Της αρέσει τόσο να ζωγραφίζει και να φτιάχνει κατασκευές με τα χεράκια της και η Αλεξάνδρα δεν την αφήνει σε ησυχία…καρδούλα μου μικρή…εδώ είμαι! Ακόμα εδώ είμαι και ας τρέχω πανικόβλητη. Μην το ξεχνάς ποτέ! 
Σε λατρεύω!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s