Γιορτάζουμε

Γενέθλια!

Εντάξει λοιπόν, σήμερα είναι τα γενέθλιά μου! Μπαίνω αισίως στον 37ο χρόνο της ζωής μου και όταν το σκέφτομαι – ναι το ομολογώ- κάτι με πιάνει! 37;;;;Πότε έγινα εγώ 37; Πότε πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια; Και τι, σε 3 χρόνια θα πατήσω τα 40; Εντάξει, τα 36 κλείνω και μπαίνω στα 37…παρηγοριά στον άρρωστο δηλαδή!
Τι να ευχηθώ αυτήν την ημέρα στον εαυτό μου; Κοιτώντας όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει νιώθω καλά. Είμαι καλά, έχω στη ζωή μου μια οικογένεια μοναδική, έναν σύντροφο σπάνιο, 2 κόρες που τις κοιτάζω και δακρύζω από ευτυχία που τις έχω στη ζωή μου…φτάνουν αυτά. Φτάνουν και περισσεύουν. 
Σήμερα η Νεφέλη με ρώτησε τι θα έχει πάνω η τούρτα μου! Δεν ξέρω τι θα έχει πάνω η τούρτα μου αλλά στο σπίτι μας θα τηρήσουμε και φέτος την παράδοση που έφερα από το πατρικό μου. Όσοι και να είμαστε στο σπίτι πάντα σβήνουμε κεράκια. Κι εγώ σήμερα θα σβήσω τα κεράκια μου παρέα με τον άντρα και τις κόρες μου και αυτή είναι μια μοναδική εικόνα που γεμίζει την ψυχή μου ευτυχία.
Μεγάλωσα, έγινα σύζυγος, μητέρα αλλά παραμένω κόρη, αδερφή και φίλη. Η ζωή μου άλλαξε πολύ αλλά εγώ είμαι ακόμα εδώ να επιμένω και να ονειρεύομαι το μέλλον όσο δύσκολο και αν φαντάζει πλέον με τις παρούσες συνθήκες.
Δεν το βάζω κάτω γιατί πάντα από παιδί έβλεπα το ποτήρι μισογεμάτο. Και όταν η ζωή σου είναι γεμάτη από ανθρώπους που σε αγαπάνε τότε μπορείς να αντιμετωπίζεις κάθε δυσκολία με αισιοδοξία και κουράγιο! Αρνούμαι να παραιτηθώ και αρνούμαι να νιώσω απελπισία ή απογοήτευση γιατί ξέρω πως τότε δεν θα είμαι πλέον εγώ. 
Τι θα ήθελα να αλλάξω; Ίσως να μην κουράζομαι τόσο. Θα ήθελα να ταξιδέψω περισσότερο, να μοιραστώ περισσότερες πολύτιμες στιγμές με τα κορίτσια μου, να είμαστε όλοι καλά. Αυτά μόνο. Και ίσως να καταφέρνω να βρίσκω λίγο περισσότερο χρόνο και για τον εαυτό μου που τελευταία τον έχω παραμελήσει. Κατά τα άλλα δεν θα ήθελα να αλλάξω τίποτα άλλο. Αυτά τα λίγα.
Τα υπόλοιπα αύριο!

Advertisements

4 thoughts on “Γενέθλια!

  1. Να εισαι παντα στερεη,ευτυχισμενη και καθε μερα να ειναι ξεχωριστη!Και μεις, οι μεγαλυτερες και επισης σκληρα εργαζομενες μαννουλες,με κοριτσακια που φτερουγισαν για σπουδες , μεσα απο τα γραφτα σου να γεμιζουμε τρυφεροτητα και να κοιταμε καθε βραδυ παλιες παιδικες φωτογραφιες!Και να νοιωθουμε τα ιδια ακριβως συναισθηματα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s