Σκόρπιες σκέψεις

Ο δύσκολος δρόμος προς την ευτυχία

Νομίζω πως το ομορφότερο και σημαντικότερο πλεονέκτημα του διαδικτύου σήμερα για έναν γονιό (και στη δική μου περίπτωση έναν γονιό blogger) είναι η έμπνευση που αντλείς διαβάζοντας τα τόσα blogs που κυκλοφορούν. Μαμάδες σε απόγνωση, μαμάδες που προσφέρουν απλόχερα συμβουλές, που προτείνουν έξυπνους τρόπους για να αντιμετωπίζεις καθημερινά δύσκολα προβλήματα, έμπειρες και λιγότερο έμπειρες μαμάδες που απλά γράφουν για όσα η μητρότητα τις έχει διδάξει ως σήμερα. 
Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη που ανήκω σε αυτήν την κατηγορία των μαμάδων και όταν οι φίλες μου με ρωτούν που βρίσκω την όρεξη και το χρόνο απαντώ πως η όρεξη υπάρχει πάντα και τον χρόνο τον φτιάχνω μόνη μου. Θαυμάζω πολύ τις μαμάδες blogger που ξεκίνησαν πολύ πριν από εμένα γιατί ήταν οι πρώτες νομίζω που προσέφεραν μια μοναδική δίοδο προς τη γνώση σε όλες εμάς τις υπόλοιπες που τις διαβάζαμε καθώς γινόμασταν κι εμείς μαμάδες ή καθώς προσπαθούσαμε να μεγαλώσουμε τα μικρά μας. 
Σήμερα η Αλεξάνδρα μασούλησε έναν μαρκαδόρο χωρίς να την προλάβουμε και η γλώσσα της έγινε μπλε! Ανησύχησα, πήρα τηλέφωνο την παιδίατρο, με καθησύχασε και έπειτα σκέφτηκα πως θα ρωτήσω στο facebook τις φίλες μαμάδες τι μπορώ να κάνω για να επανέλθει η γλώσσα της μικρής μου ζουζούνας στο κλασσικό ροζ της χρώμα. 
Πιο πολύ όμως εκείνο που με συναρπάζει είναι πως διαβάζοντας τα blogs αυτά συνειδητοποιώ πράγματα που μέσα στην καθημερινότητά μου πολλές φορές τα ξεχνάω…όπως ότι πρέπει να μιλάω στα παιδιά μου και να τα ακούω πιο πολύ, να «μπαίνω στα παπούτσια τους» – όπως γράφει ο Μάνος στο eimaimama.gr ή ότι πρέπει να ζω την κάθε στιγμή μοναδικά και να νιώθω την αγάπη κάθε λεπτό – όπως διάβασα πριν καιρό σε ένα Post της Άσπας στο http://www.aspaonline.gr
Όπως και να έχει αφορμή για το δικό μου αποψινο Post στάθηκε ένα ακόμα κείμενο της Ολίβιας στο eimaimama.gr. Σκεφτόμουν πως οι περισσότερες από εμάς όντως παραπονούμαστε συχνά ότι η μητρότητα είναι δύσκολη. Ναι, είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Χάνεις όσα είχες στην προηγούμενη ζωή σου ή μάλλον τα βάζεις σε αναμονή και αν έχεις την υπομονή να τα διεκδικήσεις και πάλι όταν τα παιδιά σου έχουν μεγαλώσει καλώς. Αλλιώς τα ξεχνάς και προχωράς σε άλλα, περισσότερα και καλύτερα. 
Προσωπικά πολλές φορές έχω πει πως η μητρότητα είναι το πιο όμορφο αλλά και το δυσκολότερο πράγμα που έχω κάνει ποτέ στην ως τώρα ζωή μου. Μιλώντας με μια φίλη μου που η μεγάλη της κόρη είναι σήμερα ένα βήμα πριν την εφηβεία συνειδητοποίησα πως ακόμα δεν έχω δει τίποτα και πως ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις και δυσκολίες με περιμένουν στο μέλλον. 
Ένα παράξενο πράγμα όμως συμβαίνει…δεν φοβάμαι. Δεν φοβήθηκα ποτέ αν θα τα καταφέρω να γίνω καλή μητέρα. Ναι, πανικοβλήθηκα για άλλα πράγματα – για το αν θα αλλάξω τόσο ώστε να μην με αναγνωρίζω μια μέρα, για το αν θα αντέξω σωματικά την κούραση που φέρνει μαζί του ένα μωρό, για το αν ο γάμος μου θα αντέξει την έλλειψη υπομονής που έχω κατά καιρούς εμφανίσει. 
Ποτέ όμως δεν πίστεψα ότι δεν θα τα καταφέρω. Και όσο περνάει ο καιρός και οι κόρες μου μεγαλώνουν και γίνονται παιδάκια τόσο λιγοστεύουν οι φόβοι μου. Ίσως γιατί η φύση έχει προβλέψει να ξεχνάμε τις δυσκολίες και να μένουμε μόνο στα καλά και τα όμορφα που μας προσφέρει η ύπαρξη των παιδιών στη ζωή μας. Ίσως γιατί είμαι από τις τυχερές που δίπλα τους έχουν και έναν σύντροφο πραγματικό σε αυτή τη διαδικασία.
Συχνά σκέφτομαι πως εγώ προσωπικά δεν θα άντεχα να είμαι μέσα στο σπίτι 24 ώρες το 24ωρο με ένα παιδί. Είναι ο χαρακτήρας μου έτσι. Πάντα δούλευα πολύ, πάντα παθιαζόμουν με ό,τι και αν καταπιανόμουν και αυτό δεν έχει αλλάξει. Εκείνο που έχει αλλάξει είναι πως τελικά μετά και τον ερχομό της Αλεξάνδρας η οικογένειά μου νιώθω πως ολοκληρώθηκε. Και μαζί με αυτήν την ολοκλήρωση ήρθε και μια απρόσμενη ανάγκη να περνάω ακόμα περισσότερο χρόνο με τα μικρά μου. Και όταν λέω χρόνο, δεν εννοώ απόλυτα παιχνίδι και απασχόληση…θέλω απλά να κάθομαι και να τις κοιτάζω, να τις παρατηρώ και να ρουφάω κάθε λεπτό τους.
Αυτό είναι που μου λείπει τελευταία. Νιώθω πως η μεγαλύτερη δυσκολία είναι όταν πολλές από εμάς λόγω της δουλειάς λείπουμε τόσες ώρες από τα παιδιά μας που χάνουμε στιγμές από τις ζωές τους και αυτό πονάει πραγματικά. 
Όσο για την κούραση, σήμερα που το σκέφτομαι νομίζω ότι η κούραση της δουλειάς είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη από την κούραση του παιδιού. Άλλωστε όσο κουρασμένη και να είμαι μια αγκαλιά από τα κορίτσια μου φτάνει για να με επαναφέρει και να με γεμίσει δυνάμεις. 
Απλά να…μερικές φορές…το ομολογώ, μου λείπει η απόλυτη ησυχία. Μερικές φορές μου λείπει η απομόνωση που μπορούσα να έχω όποτε ήθελα πριν τα παιδιά μου. ‘Έχω συμβιβαστεί πλήρως με το ότι είναι απλώς ανθρώπινο να νιώθω έτσι και δεν έχω πλέον ενοχές όταν το σκέφτομαι. Μόνο για λίγο όμως…Μετά αναζητώ τις φωνές τους και την ενεργητικότητά τους. 
Και ναι, κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Αν ανοίξεις όμως την καρδιά σου πραγματικά και το ακούσεις και σκύψεις πραγματικά πάνω του να δεις τι σου λέει τότε όλα γίνονται ευκολότερα. Τότε μπορείς να σταματήσεις το κλάμα του, μπορείς να το ηρεμήσεις, μπορείς να το κάνεις να νιώσει ασφάλεια και έπειτα κρατώντας το στην αγκαλιά σου μπορείς κι εσύ να νιώσεις αυτήν την ευτυχία που μόνο ένα παιδί μπορεί να σου χαρίσει. 
Κι εγώ όπως όλες μας χάνω μερικές φορές την υπομονή μου. Κι εγώ συχνά παίρνω βαθιές ανάσες και λέω στον εαυτό μου «ηρέμησε πριν πεις ή κάνεις κάτι που θα το μετανιώσεις». Και δεν είναι για μένα το θέμα αν έχεις βοήθεια ή όχι. Εγώ έχω και είμαι ευγνώμων γι’αυτό. Ακόμα όμως και αν δεν είχα πιστεύω πως θα έβρισκα έναν τρόπο. 
Τελικά πιστεύω πως τίποτα σε αυτήν την ζωή δεν είναι εύκολο και πολλά μα πάρα πολλά είναι σχετικά και εξαρτημένα απόλυτα από τις συνθήκες της ζωής του κάθε ανθρώπου και το χαρακτήρα του. Όσο και αν κάποιοι πριν γίνουμε μαμάδες μας «προειδοποιούσαν» για τις δυσκολίες που ναι, κάποιες από αυτές όντως τις βρήκαμε μπροστά μας ξέρω σίγουρα πως καμία μητέρα δεν έχει μετανοιώσει για την επιλογή της να κάνει παιδιά. 
Κι εγώ σήμερα που τα γράφω αυτά αναφέρω συχνά στις φίλες μου τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω. Όχι όμως για να τις αποτρέψω από το να κάνουν οικογένεια, αλλά για να τα τις προετοιμάσω. Το θεωρώ χειρότερο να σου περιγράφουν κάτι με τα ομορφότερα χρώματα και μετά να ανακαλύπτεις πως δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα και να μην ξέρεις πως να τα διαχειριστείς. 
Κι εμένα κανείς δεν μου είχε πει πως 2 μέρες αφού γύρισα από το μαιευτήριο με την Αλεξάνδρα θα έκλαιγα 24 ώρες σερί και δεν θα ήθελα να σηκωθώ από το κρεββάτι και κάθε κλάμα της θα με έκανε να κλαίω ακόμα περισσότερο γιατί ένιωθα πως η ζωή μου είχε τελειώσει!!! Ίσως αν κάποιος να με είχε προειδοποιήσει για αυτό τότε να ήμουν πιο έτοιμη να το αντιμετωπίσω και να μην με είχε πάρει τόσο από κάτω. 
Και ας με συγχωρέσουν οι μανούλες που σήμερα λένε πως τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολο αλλά για μένα ήταν και δεν το ξεχνάω αυτό. Κρατώ τα όμορφα και τα εύκολα αλλά δεν επιτρέπω στον εαυτό μου ποτέ να ξεχάσει και τα δύσκολα και δεν θεωρώ πως είναι κακό να τα λέμε. Οι δυσκολίες δεν αναιρούν την ευτυχία ούτε τα θετικά ενός παιδιού. Όλες μας ξέρουμε καλά αυτή τη μαγεία και όλες μας τις καταλαβαίνουμε. Θα ήθελα απλά να ακούω πιο συχνά τις μαμάδες να παραδέχονται τα ζόρια και να το κάνουν χωρίς να πιστεύουν πως αν το εξωτερικεύσουν αυτό αυτόματα θα σημαίνει και πως δεν θέλουν τα παιδιά τους.
Άλλωστε δεν είμαστε όλες το ίδιο έτοιμες να γίνουμε μητέρες ή και κάποιες από εμάς δεν το είχαν ποτέ μέσα τους αυτό. Προσωπικά γνωρίζοντας τον εαυτό μου απορώ πως κατάφερα να φτιάξω μια τόσο όμορφη οικογένεια καθώς τα παιδιά δεν ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου. 
Ναι, η μητρότητα είναι ένα δώρο μεγαλύτερο και ομορφότερο από ο,τιδήποτε άλλο σε αυτόν τον κόσμο. Ναι, δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από το να φέρνεις μια ζωή σε αυτόν τον κόσμο και να την βλέπεις να μεγαλώνει, να εξελίσσεται, να γίνεται άνθρωπος από εσένα. Ναι, αν γυρνούσα πίσω πάλι τα ίδια θα έκανα. 
Οι δυσκολίες όμως συχνά πάνε πακέτο με την ευτυχία και ίσως να πρέπει να περάσεις πρώτα από τα δύσκολα για να νιώσεις πως πραγματικά αυτό που έκανες άξιζε τον κόπο και τις θυσίες!
Καληνύχτα…
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s