Οι στιγμές μας

Με λίγο παιχνίδι και λίγες αγκαλιές…

Το έχω πει πολλές πολλές φορές όμως ρισκάροντας να καταντήσω γραφική θα το πω ακόμα μια! Τίποτα δεν συγκρίνεται με την παρέα ενός μικρού παιδιού! Τίποτα δεν μπορεί να πάρει από πάνω σου την ένταση και την κούραση της ημέρας από το γέλιο του παιδιού σου. Τίποτα δεν μπορεί να βοηθήσει το μυαλό σου να αδειάσει εντελώς όσο μια γερή δόση χαχανίσματος παρέα με το μικρό σου!
Απόψε αφού κάναμε παρέα μπάνιο με το Νεφελάκι μου, λούσαμε τα μαλλιά μας, παίξαμε και χαζολογήσαμε στη μπανιέρα καθίσαμε στο κρεβάτι μου να βάλουμε τις πυτζάμες μας και φυσικά να μιλήσουμε – βασικά εκείνη να μιλήσει κι εγώ να ακούσω- τα νέα της ημέρας. Απόψε όμως για κάποιον λόγο το μικρό μου είχε όρεξη για τρελά παιχνίδια και ας άρχισε να χασμουριέται καθώς την ακούμπησα στο κρεβάτι μου. 
Οι κουβέντες πέρασαν σε πειράγματα, τα πειράγματα σε χαμόγελα και τα χαμόγελα σε τρελό γαργαλητό πάνω στο κρεβάτι. Σήμερα η κόρη μου ανακάλυψε ότι η μαμά της γαργαλιέται και ήταν να μην γίνει η αρχή. 
Βρέθηκα να διπλώνομαι πάνω στο κρεβάτι από τα γέλια καθώς εκείνη προσπαθούσε με όλη της τη δύναμη να με γαργαλίσει κι εγώ την ίδια στιγμή να προσπαθώ να της κάνω το ίδιο. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε το παιχνίδι μας. Ξέρω μόνο πως όταν αυτό τελείωσε ήμασταν και οι δυο αποκαμωμένες και το μυαλό μου είχε ξεφύγει εντελώς. 
Νωρίτερα τις χάζευα να παίζουν και να κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι. Η Νεφέλη να πιάνει την Αλεξάνδρα από τα χέρια και να την περπατάει σε όλο το σαλόνι και πάλι πίσω  και η μικρή να γελάει υπερήφανη.
Κι εγώ στις σκέψεις μου να αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτή η μαγική εικόνα να υπάρχει κάθε μέρα μέσα στο σπίτι μου. Πως έφτασα να κάθομαι δίπλα στο τζάκι του σπιτιού μου και να κοιτάζω δυο πιτσιρίκια να παίζουν και να γελάνε…δυο δικά μου πιτσιρίκια; Πότε γνώρισα τον άντρα μου, πότε παντρευτήκαμε, πότε κάναμε 2 παιδιά…πως πέρασαν έτσι τόσα χρόνια; 
Κι έπειτα χαμογελάω. Πάντα χαμογελάω όταν τα σκέφτομαι αυτά. Ίσως γιατί τότε είναι που συνειδητοποιώ πόσο υπερήφανη είμαι και πόσο ευτυχισμένη που έχω τη δική μου μικρή οικογένεια και αυτά τα δυο μαγικά πλάσματα που κάθε μέρα μου γεμίζουν με φως τη ζωή μου. 
Όταν ήμουν απλά παντρεμένη η ζωή ήταν εντελώς διαφορετική. Γυρνούσα στο σπίτι γεμάτη ενθουσιασμό για τη νέα μου ζωή, φρόντιζα το σπίτι μου και μετά έκανα όλα όσα με ευχαριστούσαν προσπαθώντας να αδειάσω το μυαλό μου από κάθε αρνητική σκέψη που με ακολουθούσε μέσα στην ημέρα. 
Σήμερα γυρνάω στο σπίτι μου με τον ίδιο ενθουσιασμό αλλά δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα για να αδειάσει το μυαλό μου πέρα από το να περάσω λίγο χρόνο με τα παιδιά μου. Τα γέλια τους, οι φωνές τους, οι αγκαλιές τους και κάθε τους μικρή κουβέντα λειτουργούν αυτόματα ως φάρμακο για κάθε πληγή, κάθε αρνητική σκέψη, κάθε ανησυχία. 


Πολλοί γονείς λένε πως αγχώνονται για το μέλλον των παιδιών τους, πως ανησυχούν και νιώθουν ανασφάλεια και φόβο. Εγώ πάλι νιώθω το αντίθετο. Όταν τις κοιτώ να παίζουν και να χαμογελούν το μόνο που σκέφτομαι είναι πως όλα θα πάνε καλά, πως τίποτα κακό δεν μπορεί να συμβεί, πως όσο έχω εκείνες στη ζωή μου πάντα θα βρίσκω μια λύση σε κάθε πρόβλημα χωρίς να βασανίζω και πολύ το μυαλό μου γιατί η παρουσία τους και μόνο απλοποιεί μαγικά τη σκέψη μου. 
Η ψυχή μου γεμίζει αισιοδοξία και όνειρα για το μέλλον και ξέρω ακριβώς τι πρέπει να κάνω για να εξασφαλίσω την ευτυχία τους…να σκέφτομαι απλά, να μην περιπλέκω τη ζωή μου και φυσικά να χαμογελάω. Θετική ενέργεια…αυτό είναι που μου προσφέρουν καθημερινά οι κόρες μου χωρίς να το σκέφτονται, χωρίς να προσπαθούν καθόλου.
Μακάρι να μπορούσα να μεταβιβάσω σε όλους γύρω μου αυτή τη θετική ενέργεια. Είναι τόσο απίστευτο πόση δύναμη μπορεί κανείς να αντλήσει από μαι παιδική αθώα ψυχή που βλέπει τον κόσμο με τόση απλότητα και αθωότητα σαν να μην υπάρχει τίποτα κακό σε αυτή τη ζωή!


Ναι, μου πήρε κάμποσο καιρό να το καταλάβω αλλά τελικά σήμερα το αντιλαμβάνομαι…τα παιδιά παίρνουν και παίρνουν από σένα συνεχώς γιατί εκείνα που δίνουν τελικά, εκείνα που προσφέρουν είναι τόσο μα τόσο περισσότερα που η σύγκριση τελικά είναι απλά ανύπαρκτη! Γι’αυτό όσο και να έχουμε κουραστεί, όσο και να μας έχουν εξαντλήσει είναι τόσο εύκολο να επανέλθουμε και να θέλουμε να κάνουμε κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα!
Νομίζω πως αυτό τελικά είναι το σημαντικότερο μάθημα που μου διδάσκουν καθημερινά τα κορίτσια μου. «Έλα μαμά, μην αγχώνεσαι και μην στενοχωριέσαι για τίποτα! Με λίγο παιχνίδι και πολλές αγκαλιές όλα αντιμετωπίζονται!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s