Οι στιγμές μας

Στιγμές…

Κόρες και μπαμπάς κοιμούνται κι εγώ επιστρέφω στην μεγάλη μου αγάπη που για καιρό είχα εγκαταλείψει…αυτό εδώ το μικρό μου blog! Πόσο καιρό έχω να γράψω;;; Γιατί το άφησα έτσι; 
Η κούραση, η δουλειά, οι μικρές μου, όλα αυτά με κράτησαν μακριά αλλά επέστρεψα και να’μαι και πάλι! Έχω τόσα στο μυαλό μου και δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. 
Η Αλεξάνδρα έκανε κιόλας τα πρώτα της βήματα.  Οι πρώτες της λέξεις έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους (μαμά, μπαμπά, μπάλα κλπ) και κάθε μέρα όλο και κάτι νέο συμβαίνει. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να μοιράζεσαι με το παιδί σου τα νέα του κατορθώματα. Συχνά πρέπει να σταματώ και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως κοντεύει ένας χρόνος που ήρθε στη ζωή μου αυτό το μικρό πλασματάκι και πως πλέον έχει μεγαλώσει και σιγά σιγά παύει να είναι κι εκείνη μωρό και γίνεται παιδάκι. Οι μέρες κυλούν σαν το νερό…
Η Νεφέλη…αχ, η Νεφέλη! Θα μπορούσα μέρες να γράφω για τα κατορθώματά της, για τις κουβέντες μας. Υπάρχει όμως ένα βράδυ που θέλω κι εγώ αλλά κι εκείνη να θυμόμαστε για πάντα και γι’αυτό το καταγράφω. Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει και να ήμαστε μονάχα εγώ κι εκείνη και τίποτα να μην κινείται γύρω μας.
Ξαπλωμένες στο κρεβάτι της, με τις κουρτίνες τραβηγμένες (καθότι διαθέτουμε και κρεβάτι με ουρανό), αγκαλιασμένες ήμασταν κι εγώ αφού τελείωσε το παραμύθι που διαβάζαμε την έσφιξα ακόμα πιο πολύ κοντά μου και άρχισα να της διηγούμαι με κάθε λεπτομέρεια την ημέρα της γέννησής της.
Πως η μαμά πήγε στο μαιευτήριο για εξετάσεις και της είπαν ότι θα ερχόταν το κοριτσάκι της και έπρεπε να μείνει, πως ακούγαμε την καρδούλα της, πως ο μπαμπάς ήταν εκεί από την αρχή ως το τέλος….πως κλαίγαμε όταν την πρώτο αντικρύσαμε, πως μόλις την πήρα αγκαλιά και της είπα «Παιδάκι μου!» εκείνη άνοιξε τα ματάκια της, με κοίταξε και σταμάτησε να κλαίει!
Κατά διαστήματα έρχονταν και οι ερωτήσεις «Και μετά μαμά ήρθαμε στο σπίτι;» και οι απαντήσεις σε κάθε απορία. Περισσότερο όμως υπήρχε ησυχία και απόλυτη αφοσίωση από την πλευρά της σε όσα της έλεγα…σαν να προσπαθούσε να καταλάβει και να «ρουφήξει» κάθε μου λέξη.
Πάντα όταν της διηγούμαι κάποια ιστορία ή διαβάζουμε μαζί κάποιο παραμύθι είναι όλο απορίες. Θέλει να συμμετέχει, να ρωτάει, να βλέπει τις εικόνες και μαζί να τις σχολιάζουμε. Εκείνο το βράδυ όμως καθώς της εξηγούσα πως ήρθε στον κόσμο ήταν απλά σιωπηλή. Της κρατούσα το χεράκι κι εκείνη καθόταν ξαπλωμένη στην αγκαλιά μου, αμίλητη, συνεπαρμένη από την ιστορία αυτή γιατί πλέον δεν μιλούσαμε για κάτι φανταστικό, για ένα παραμύθι, για μια μυθοπλασία, αλλά για την ίδια της τη ζωή και πως αυτή ξεκίνησε. 
Δεν ξέρω πως της φαινόταν όλο αυτό αλλά για μένα ήταν μια από εκείνες τις στιγμές απόλυτης ψυχικής θεραπείας όπου οι αναμνήσεις προκαλούν χαμόγελα και συγκίνηση και την συνειδητοποίηση πως ο χρόνος δεν έχει σβήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτήν την μοναδική εμπειρία. 
Κοιμήθηκε 3 λεπτά αφού τελείωσε η διήγηση. Σπάνια κοιμάται τόσο γρήγορα…εκείνο το βράδυ όμως έκλεισε απλά τα ματάκια της και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου…το κορίτσι μου που μου φαίνεται κοπέλα πια!
Νομίζω πως όσο μεγαλώνει τόσο καλύτερη γίνεται. Όσο πιο μεγάλη γίνεται τόσο πιο πολύ απολαμβάνω την παρέα της, το παιχνίδι μαζί της. Είναι τόσο όμορφο να μπορεί το παιδί σου να σου εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του κι εσύ να ενθαρρύνεις αυτήν την επικοινωνία. 
Απόψε που άργησα να γυρίσω και μόλις επέστρεψα την πρόλαβα λίγο πριν πάει για ύπνο είδα στα ματάκια της τη στενοχώρια που δεν με είχε δει όλη μέρα. Δεν μου παραπονέθηκε (σπάνια το κάνει) όμως εγώ ξέρω και καταλαβαίνω περισσότερα από όσα μου λέει. Δεν ήθελε να κοιμηθεί παρά κάθισε στο μικρό της τραπεζάκι στο δωμάτιό της και ζωγράφιζε και μου ζήτησε να καθίσω μαζί της. Μου φάνηκε σκεπτική και μουτρωμένη και όλο μου έλεγε «Μαμά…να σου πω κάτι;». Κι εγώ όλο «ναι» της έλεγα κι εκείνη όλο κάτι ζητούσε. 
Μου λείπουν τα παιδιά μου. Η Αλεξάνδρα που για 2η μέρα σήμερα δεν την πρόλαβα ξύπνια επιστρέφοντας στο σπίτι μου χάρισε εχθές μια από τις σημαντικότερες στιγμές…να δω τα πρώτα της βήματα. Σαν να περίμενε τη στιγμή που θα ήμασταν μόνες μας για να μου κάνει αυτό το μοναδικό δώρο. Δάκρυσα…γιατί σκέφτηκα πως μεγαλώνει, πως σε μερικές ημέρες συμπληρώνεται ένας ολόκληρος χρόνος από την ημέρα που γεννήθηκε…και πως είμαι πολύ τυχερή που ακόμα και έτσι καταφέρνω να ζω τις πρώτες τους φορές. 
Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση και ένα εντελώς διαφορετικό post. 
Προς το παρόν λοιπόν…καληνύχτα!
Advertisements

2 thoughts on “Στιγμές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s