Guest Posts

Μια μαμά θυμάται…


Τι μπορεί να πει κανείς για τη μητρότητα; Λίγα λόγια και καλά…η Βάσω γράφει ξανά και θυμάται. Μπορεί ποτέ καμιά μας να ξεχάσει; 

«Ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό διάβασα ένα άρθρο με τίτλο «Μητρότητα. Έλεγε για την περίοδο της εγκυμοσύνης και τις πρώτες μέρες σπίτι με το μωρό.Και το μυαλό μου γύρισε 12 χρόνια πίσω…
Είχα κάποια περίεργα συμπτώματα και αποφάσισα να πάω στον γιατρό μου.Έφυγα για λίγο από την δουλειά μου άνετη και πήγα στο ιατρείο του. Στην οθόνη του υπερήχου φάνηκε μια μικρή κουκκίδα. Θυμάμαι σαν να ήταν χτες τον γιατρό να μου λέει «Βασούλα με γεια την εγκυμοσύνη! «Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον Δημήτρη ο οποίος σε χρόνο μηδέν ήταν εκεί. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει,δεν το πίστευα μιας και προσπαθούσαμε καιρό.Π.Η.Τ 30/7/2000. Το ταξίδι της μητρότητας είχε μόλις αρχίσει!!!
Καθώς περνούσαν οι μήνες έβλεπα την κοιλιά μου να γίνεται ένα τεράστιο μπαλόνι (25 κιλά δεν ήταν και λίγα) που μέσα του μεγάλωνε ένα θαύμα,το δικό μου θαύμα!Θυμάμαι πως την πρώτη φορά που ένοιωσα το μωρό να κουνιέται έβαλα τα κλάματα. Ένα μικρό φτερούγισμα με τόση μεγάλη δύναμη! Ήταν ζωηρή από την κοιλιά ακόμα η κόρη μου. Δεν μ’άφηνε να κοιμηθώ. Σφήνωνε στον θώρακα μου και μου έκοβε την ανάσα…Να μην πω για τους εμετούς!
Από την αρχή της εγκυμοσύνης μου είχα το προαίσθημα ότι ήταν κοριτσάκι. Και μάλιστα έλεγα πως θα γεννήσω στις 26/7 ανήμερα της Αγίας Παρασκευής. Τότε όλοι γελούσαν! Και πράγματι στις 26/7/2000 και ακριβώς 5 χρόνια από την αρχή της σχέσης μου με τον Δημήτρη έφερα στον κόσμο την Κωνσταντίνα μου. 
Τι πιο όμορφο δώρο από μια γυναίκα στον άντρα της για την επέτειό τους!!! Ένας τοκετός πολύ γρήγορος και ευτυχώς πολύ εύκολος. Στις 6,30 ήμουν και επίσημα μανούλα! Όταν μου την έβαλαν στην αγκαλιά μου ο κόσμος όλος σταμάτησε να γυρίζει. Για μένα πια αυτή ήταν ο κόσμος μου.
Την πρώτη μέρα μαζί της στο σπίτι καθόμουν και την έβλεπα με τις ώρες να κοιμάται. Πήγαινα κοντά της για να δω αν αναπνέει (ακόμα το κάνω μερικές φορές με τις κόρες μου). Από την πρώτη στιγμή ανέλαβα την φροντίδα της χωρίς βοήθεια από κανένα, όχι γιατί δεν μου την προσέφεραν αλλά γιατί δεν ήθελα. 
Ήταν ένα δύσκολο μωρό και ακόμα είναι. Με πολλά νεύρα και πολύ γκρίνια. Ίσως έπαιξε ρόλο και η ατοπική δερματίτιδα που είχε και που της άφησε σαν δώρο ένα πολύ ωραίο βρογχικό άσθμα…
Κάθε φορά που θυμάμαι αυτές τις μέρες συγκινούμαι!!! Οι πιο όμορφες μέρες της ζωής μου! Και τις ξαναέζησα 5 1/2 χρόνια αργότερα με την Στέλλα μου, αλλά γι’αυτήν θα γράψω κάποιοα άλλη στιγμή. Λέτε να τις ξαναζήσω? Το ελπίζω!!!»
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s