Για εργαζόμενες μαμάδες

Εξομολογήσεις…

Εντάξει λοιπόν! Το παραδέχομαι! Είμαι μια μάνα γεμάτη ενοχές που προσπαθώ να μοιράσω το χρόνο μου ανάμεσα σε δυο παιδιά που με διεκδικούν πλέον σαν να ήταν μόνα τους σε αυτήν την οικογένεια! Δουλεύω παραπάνω από όσο πρέπει, κουράζομαι παραπάνω από όσο αντέχω και η υπομονή μου και οι αντοχές μου έχουν αρχίσει να εξαντλούνται.
Εχτές η κούραση της εβδομάδας ανάγκασε το σώμα μου να καταρρεύσει! Το μεσημέρι καθισμένη στον καναπέ μπροστά από την τηλεόραση πρέπει να ήμουν σαν ζόμπι γιατί ο Νίκος με έστειλε με το ζόρι για ύπνο. Ξύπνησα στις 9 το βράδυ. 
Η Αλεξάνδρα είχε ήδη κοιμηθεί και η Νεφέλη ήταν έτοιμη, μπανιαρισμένη, ταϊσμένη και λίγο πριν τον ύπνο της. Κι εγώ είχα χάσει τη μπάλα…έψαχνα να βρω που πήγαν όλες αυτές οι ώρες και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να μπω βιαστικά στη μπανιέρα μπας και συνέλθω λίγο για να μπορέσω τουλάχιστον να κοιμίσω το μεγάλο μου παιδί, να νιώσει ότι είδε λίγο τη μαμά της.
Σήμερα ξύπνησα μέσα στα νεύρα. Στη δουλειά περίμενα το παραμικρό για να ξεσπάσω αλλά ευτυχώς αφορμή δεν δόθηκε. Το απόγευμα – ποιο απόγευμα δηλαδή, κατά τις 7 που κατάφερα να φύγω από τη δουλειά-  ήρθα στο σπίτι γεμάτη ανάγκη να δω τις κόρες μου. Και τις είδα. Κοίμισα τη μικρή, κάθισα λίγο με τη μεγάλη, κάναμε αγκαλιές, έκανα τις δουλειές μου, είπαμε τις τρυφεράδες μας και τώρα κάθισα στον καναπέ (χωρίς ακόμα να έχω φάει) να χαλαρώσω. 
Διαβάζω συχνά άρθρα για το πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι «σωστοί» γονείς, πόσο χρόνο πρέπει να περνούν με τα παιδιά τους, πως πρέπει να είναι αυτός ο χρόνος κλπ. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα ήθελα να καλέσω όλους αυτούς που τα γράφουν αυτά να περάσουν 24 ώρες δίπλα μου και μετά να μου πουν αν είναι εφαρμόσιμα. 
Πολύ θα ήθελα να ξέρω πως γίνεται να πρέπει να δουλέψεις 10ωρα γιατί έτσι όπως είναι τα πράγματα αν δεν το κάνεις πολύ απλά αύριο θα βρεθείς να κοιτάς το Ταμείο Ανεργίας και φυσικά όταν δεν έχεις να λαμβάνεις από γονείς, θείους και λοιπούς συγγενείς, δεν έχεις κληρονομήσει κανένα σπίτι αλλά το μοιράζεσαι με την τράπεζα και -όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος- «σε χαιρετάνε τα ΑΤΜ στο δρόμο»..πως γίνεται λοιπόν όταν αυτές είναι οι συνθήκες της ζωής σου εσύ να το παίζεις αδιάφορος και να παριστάνεις τον τρελό συζητώντας για απεριόριστο χρόνο με τα παιδιά σου και όλα αυτά τα όμορφα. Δουλεύει κανείς άραγε από χόμπι;
Ναι, κι εγώ γίνομαι έξαλλη με τον εαυτό που επειδή την προηγούμενη εβδομάδα δούλευα και από το σπίτι κάθε μέρα ως το ξημέρωμα, το Σαββατοκύριακο που ήταν η ώρα να περάσω χρόνο με τα παιδιά μου εγώ κατέβασα διακόπτες αλλά θα ήθελα πολύ να μου πει κάποιος τι εναλλακτική έχω…Να τα βροντήξω όλα και ό,τι γίνει; Ποιος σήμερα μπορεί να μου πει πως έχει αυτήν την πολυτέλεια; Και γιατί να νιώθω τόσο άσχημα που δεν μπορώ ούτε να καταρρεύσω μια μέρα σαν άνθρωπος;
Αύριο αποφάσισα ότι θα πάρω τη Νεφέλη και θα πάμε μαζί βόλτα οι δυο μας. Ας καίγεται το σύμπαν…εγώ θα το κάνω. Θα φύγω μια νορμάλ ώρα από τη δουλειά και θα πάμε να παίξουμε. Και η Αλεξάνδρα; 
Α, δεν μπορώ να πάρω και την Αλεξάνδρα γιατί τότε δεν θα μπορώ να παίξω με τη Νεφέλη και έτσι δεν κάνουμε δουλειά! Και να’σου οι ενοχές μετά για τη μικρή, ότι δεν με βλέπει αρκετά, ότι δεν παίζω μαζί της αρκετά, ότι μαζί της δεν έχω κάνει ούτε το ένα τρίτο από όσα είχα κάνει με τη Νεφέλη όταν ήταν στην ηλικία αυτή!
Κι έχεις και τον καθένα να σου λέει «άντε, να κάνετε και το γιο τώρα» και μου γυρίζει το μάτι ανάποδα. Ναι, να κάνω και το γιο αγαπητέ μου κύριε! Θα μου τον μεγαλώσετε εσείς; Γιατί οι γιαγιάδες μας δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν κι εκείνες οι καημένες (άσε τα κακόμοιρα τα παιδιά που έχουν γίνει μπαλάκι!).
Κάθε πρωί η Νεφέλη ξυπνά και με ρωτάει: «Σήμερα που θα πάμε μαμά;» και ας ξέρει ότι θα πάει στο σχολείο! 
Ναι, θα μου πεις «Α, κυρία μου ήθελες παιδιά…καλά να πάθεις! Αυτά έχουν τα παιδιά!». Και θα απαντήσω «Και η μάνα μου ήθελε παιδιά αλλά δεν ταλαιπωρούταν έτσι!!!!!»
Κάπου ήθελα να καταλήξω αλλά με πήρε η μπάλα και δεν με βλέπω να φτάνω εκεί…α, ναι! 
Η αλήθεια είναι πως αν και το διαδίκτυο είναι γεμάτο από ιδέες για δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας, ιδέες για βόλτες, δραστηριότητες και τόσα άλλα υπέροχα εγώ δεν έχω πλέον τη δύναμη ούτε να διαβάσω. Αφού δεν θα προλάβω να κάνω τίποτα από όλα αυτά, τι νόημα έχει; Και έτσι περνάνε οι μέρες, και έτσι γεμίζω και με άλλες ενοχές και κάθε φορά που κάνω κάτι με τις κόρες μου νιώθω σαν να είμαι άλλος άνθρωπος.
Κι έπειτα έρχεται η παράνοια…με πιάνει η αγανάκτηση και αποφασίζω πως είναι ώρα να βελτιώσω τα πράγματα και αρχίζω να παρατάω τα πάντα για να περάσω κάθε απόγευμα με τα παιδιά μου. Μέχρι πάλι να αρχίσω τα ίδια.
Υπάρχει καμία μάνα σαν κι εμένα εκεί έξω ή είμαι η μόνη που τα νιώθει όλα αυτά; Γιατί τελευταία όλο λουλούδια και αγάπες διαβάζω και βλέπω και έχω αρχίζει να νιώθω λίγο παράξενα, σαν καλαμιά στον κάμπο ένα πράμα! 
Τις προάλλες συζητώντας με έναν καλό φίλο λέγαμε πως τελικά τα παιδιά μας λειτουργούν μάλλον ως το ηρεμιστικό μας τις περισσότερες φορές παρά ό,τιδήποτε άλλο. Σήμερα το κατάλαβα για μια ακόμα φορά αυτό. Μόλις συναντηθήκαμε τυχαία με τον άντρα μου στο γκαράζ στην επιστροφή και είδα τις κόρες μου τα ξέχασα όλα – την  κούραση, το στρες, τα νεύρα…όλα εξαφανίστηκαν. Και αν παίξουμε κιόλας…τότε είναι που αδειάζει εντελώς το μυαλό μου.
Νομίζω πως ένας ειδικός που θα διάβαζε το κείμενο αυτό θα συνιστούσε τον άμεσο εγκλεισμό μου σε ψυχιατρικό ίδρυμα! Μπορεί αυτή να είναι η περίοδος της προσωπικής μου παράνοιας αλλά τα παιδιά μου με επαναφέρουν κάθε φορά στην τάξη. 
Πηγαίνοντας για ύπνο η Νεφέλη απόψε που φώναζε από το διάδρομο «Καληνύχτα μαμάκα μου!» – αφού ως εκείνη τη στιγμή είχαμε πει καληνύχτα καμιά δεκαριά φορές ήδη – κι εγώ δεν της απάντησα. Την ακούω να μου φωνάζει «Εσύ δεν μου είπες Καληνύχτα!!!!».
Καληνύχτα πολύτιμη πορσελάνη μου! Αύριο η μαμά θα είναι καλύτερα και θα σε πάει εκείνη τη βόλτα που σου έχει τάξει εδώ και μέρες! Αύριο η μαμά θα προσπαθήσει περισσότερο! Ίσως αύριο η μαμάκα να καταφέρει να νιώσει έστω και λίγο ότι επιτέλους είναι μαμά. Κι ελπίζω κι εύχομαι όσο τίποτα στον κόσμο μια μέρα να καταλάβεις και να μην θυμώσεις που κάποιες φορές η μαμά δεν νοιώθει και πολύ καλά. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με εσένα!
Καληνύχτα μωρό μου! Σε λατρεύω!
Advertisements

One thought on “Εξομολογήσεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s