Γαμος

Όταν ενώσαμε τις ζωές μας…

Πέρασε η ώρα, άλλαξε η μέρα αλλά εγώ δεν μπορώ να αφήσω αυτήν την ημερομηνία να μείνει ασχολίαστη. 24 Σεπτεμβρίου του 2005 και ώρα 8 μ.μ. – πριν από 6 χρόνια δηλαδή – πέρασα από το στάδιο της ανύπαντρης σε εκείνο της παντρεμένης. Ένωσα (ελπίζω για πάντα) τη ζωή μου με τη ζωή του άντρα μου και ξεκινήσαμε την κοινή μας πορεία σε αυτή τη ζωή. 
Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ από εκείνη την ημέρα και τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω ποτέ γράψει ούτε δυο λόγια για αυτή. Ίσως γιατί κάποια πράγματα απλά μένουν στην καρδιά και το μυαλό μας και δεν μπορούν να εκφραστούν εύκολα με λόγια. 
Όταν πηγαίνω από τότε σε κάποιο γάμο πάντα κοιτάζω το ζευγάρι και παρατηρώ νέα πράγματα που ως τον δικό μου γάμο δεν τα παρατηρούσα…όπως αν χαμογελάνε, αν απολαμβάνουν τη στιγμή.  Λυπάμαι που το λέω αλλά οι περισσότερες νύφες που έχω δει ως σήμερα δεν ήταν καθόλου χαμογελαστές και καθόλου χαλαρές κατά τη διάρκεια του γάμου τους. 
Αυτό από μόνο του με κάνει να χαμογελώ πλατιά όταν θυμάμαι το δικό μου γάμο. Ως τότε είχαν ήδη περάσει 6 χρόνια ήδη που ήμασταν ζευγάρι με τον άντρα μου. Εκείνο που θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα είναι πόσο απίστευτο μου φαινόταν ότι εκείνη την ημέρα επιτέλους παντρευόμασταν. Είχε περάσει τόσος καιρός που ένιωθα πλέον πως ήμουν ήδη παντρεμένη!
Επίσης, εκείνο το πρωί έβρεχε σχεδόν όλη μέρα. Η μαμά μου μέσα στο άγχος. Εγώ πάλι έπειτα από μια ονειρεμένη εβδομάδα, το προηγούμενο βράδυ είχα κοιμηθεί στο πατρικό μου δίπλα στην αδερφή μου, είχαμε πάει για φαγητό, είχα κάνει τον ωραιότερο και πιο ήρεμο ύπνο της ζωής μου! Το πρωί είχα ξυπνήσει με φοβερή όρεξη και χαρά. Ήπιαμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι, πήγα στο κομμωτήριο για το πρώτο χτένισμα και το μεσημέρι κοιμήθηκα με τα ρόλεϊ στο κεφάλι. 
Η αδερφή μου αναρωτιόταν που την έβρισκα τέτοια αναισθησία και κοιμόμουν μεσημέρι σαν να μην συνέβαινε τίποτα εκείνη την ημέρα. Συνέβαινε! Εκείνο που επρόκειτο να συμβεί όμως ήταν για μένα απλά η ομορφότερη ημέρα της ζωής μου και τίποτα μα τίποτα δεν θα άφηνα πλέον να με αγχώσει, να με κουράσει, να χαλάσει στο παραμικρό τη διάθεσή μου.
Βλέποντας τον καιρό είπα στην μαμά μου «Δεν με νοιάζει ακόμα και αν χιονίσει σήμερα! Εγώ σήμερα παντρεύομαι και δεν ενδιαφέρει τίποτε άλλο!» Στις 5 και μισή το απόγευμα η βροχή είχε σταματήσει και ένας ονειρεμένος ήλιος είχε κάνει την εμφάνισή του!


Κι εγώ ήμουν ευτυχισμένη και χαλαρή. Όταν το σπίτι άδειασε και έμεινα μόνη με τον μπαμπά και το θείο μου που θα με συνόδευαν στην εκκλησία έβαλα ένα μαρτίνι και το ρουφούσα με το καλαμάκι για να μην χαλάσω το make up. Κουβεντιάζαμε, κάναμε πλάκα και περιμέναμε να μας ειδοποιήσουν πότε να φύγουμε από την εκκλησία!
Από εκεί και πέρα θυμάμαι τα πάντα! Ακούω συχνά από φίλες μου να μου λένε πως δεν θυμούνται καθόλου την τελετή του γάμου τους. Εγώ πάλι θυμάμαι – ακόμα και μετά από 6 ολόκληρα χρόνια – και την παραμικρή λεπτομέρεια! Θυμάμαι το πρώτο μου βήμα στην εκκλησία, θυμάμαι κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Θυμάμαι πως προσπαθούσα να «ρουφήξω» κάθε δευτερόλεπτο,να ακούσω κάθε φράση του παπά, να νιώσω κάθε συναίσθημα…Θυμάμαι όλον εκείνον τον κόσμο…πάνω από 500 άτομα. Θυμάμαι πως ο κουμπάρος μου – καλή του ώρα –  ζήτησε από τον παπά να φωταγωγήσει την εκκλησία λες και ήταν Ανάσταση!
Θυμάμαι πως χαιρέτησα 500 ανθρώπους εκείνο το βράδυ και θα μπορούσα να το είχα κάνει άλλες 10 φορές – τόσο όμορφα και ανάλαφρα ένιωθα.  Θυμάμαι πως όταν όλος ο κόσμος είχε φύγει πλέον από την εκκλησία και είχαμε μείνει μόνοι μας μπήκαμε στο αυτοκίνητο με τον Νίκο και φύγαμε για το σπίτι μας – μια σύντομη στάση πριν πάμε στη δεξίωση. Θυμάμαι πως καθώς οδηγούσε κι εγώ καθόμουν δίπλα του μας έπιασαν τα γέλια, πως μας κοιτούσαν από τα διπλανά αυτοκίνητα σαν να ήμασταν εξωγήινοι. 
Φτάσαμε στο σπίτι μας και μόλις βγήκαμε από το αυτοκίνητο οι φίλοι μας που ήταν ήδη εκεί και μας περίμεναν μας άδειασαν από πάνω μια πιατέλα ρύζια στο κεφάλι (και μόλις είχα καταφέρει να τινάξω από πάνω μου το ρύζι της εκκλησίας!).


Τι άλλο να θυμηθώ;;; Οι φίλοι μας ακόμα θυμούνται το πάρτυ μας και αυτό μου φτάνει. Μου φτάνει που περάσαμε όμορφα. Μου φτάνει που ακόμα χαμογελάω γεμάτη υπερηφάνεια γιατί αυτόν τον γάμο τον οργανώσαμε μαζί 100% με τον άντρα μου που συμμετείχε σε όλα, ακόμα και στο στολισμό της εκκλησίας! Είμαι υπερήφανη γιατί όλα ήταν τόσο όμορφα, ακριβώς όπως τα είχα ονειρευτεί και όπως θα τα έκανα ξανά αν το ξαναζούσα όλο αυτό!
Μου φτάνει που χόρεψα, γέλασα, ήμουν χαλαρή, δεν ήξερα να χορεύω νησιώτικά αλλά έσυρα πρώτη το χορό. Μου φτάνει που χόρεψα αγκαλιά με τον άντρα της ζωής μου κι εκείνη τη στιγμή ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, σαν στο χώρο να μην υπήρχε κανείς άλλος εκτός από εμάς τους 2. 
Και το ξημέρωμα που γυρίσαμε στο σπίτι μας, παντρεμένοι πια, δεν πέσαμε σαν κοτόπουλα στο κρεβάτι αλλά μείναμε ξύπνιοι ως το πρωί. Και την επόμενη μέρα περάσαμε την ημέρα μας παρέα με τα αδέρφια μας που ήρθαν να μας βοηθήσουν να ανοίξουμε τα δώρα μας….
Μια από τις πιο όμορφες ημέρες της ζωής μου! 
Πέρασαν 6 χρόνια από τότε… 6 υπέροχα χρόνια γεμάτα καταιγιστικά γενονότα! Πέρασαν 6 χρόνια μέσα στα οποία χαρίσαμε ο ένας στον άλλο τα ομορφότερα δώρα, αυτά τα δυο μικρά πλάσματα που κυκλοφορούν σήμερα στο σπίτι μας και μας τρελαίνουν με τις φωνούλες τους και μας φωνάζουν «μαμά» και «μπαμπά».
Είναι πολύ όμορφο να περνούν να χρόνια και να βλέπεις την αγάπη να μεγαλώνει, να γίνεται πιο ουσιαστική και μέσα από αυτήν την αγάπη να γεννιούνται νέοι άνθρωποι, τα παιδιά μας. Είναι πολύ σπάνιο να καταφέρεις να βρεις έναν σύντροφο και όχι απλά έναν σύζυγο. Εγώ βρήκα έναν συνοδοιπόρο σε αυτήν την ζωή που είναι σπάνιος και μοναδικός. Και μέσα σε αυτά τα 6 χρόνια μέσα από οποιαδήποτε δυσκολία και αν αντιμετωπίσαμε ξέρω πως βγήκαμε πιο δυνατοί και πιο αγαπημένοι από ποτέ. Και για αυτό είμαι ευγνώμων…και θα είμαι για πάντα.
Σ’αγαπώ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s