Guest Posts

Μεγαλώνοντας…μια μικρή περιπέτεια!

Η αλήθεια είναι, το ομολογώ, πως πολύ συχνά κοιτώντας τις κόρες μου ή συζητώντας με τον άντρα μου για εκείνες ανυπομονώ να μεγαλώσουν, να γίνουν γυναίκες,να είναι ανεξάρτητες τόσο που να μην με έχουν τόσο πολύ ανάγκη όσον αφορά την καθημερινότητά τους. Έπειτα διαβάζω κείμενα σαν αυτό που μου έστειλε η φίλη μου η Βάσω που είναι μητέρα δυο κοριτσιών επίσης αλλά που η μεγαλύτερή της κόρη κοντεύει τα 12 πια.
Αναρωτιέμαι πως θα είναι η σχέση μου με τις κόρες μου σε αυτήν την ηλικία. Με φοβίζει λίγο γιατί ξέρω καλά πως η εφηβεία είναι ένα στάδιο πολύ δύσκολο τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά που ανακαλύπτουν πλέον καινούρια πράγματα για τον εαυτό τους, αμφισβητούν τα πάντα γύρω τους και σίγουρα περνούν σε μια νέα διάσταση, διαφορετική εντελώς από εκείνη στην οποία ζούσαν ως παιδάκια!
Σας παραθέτω λοιπόν τις σκέψεις της Βάσως που περνά σήμερα αυτές τις δυσκολίες και τις αντιμετωπίζει παλικαρίσια και κρατώντας πάντα στο μυαλό και την καρδιά της την αγάπη της για το κορίτσι της που γίνεται σιγά σιγά γυναίκα!!

«Με αφορμή ένα κείμενο που διάβασα στις Ελληνίδες Μαμάδες για το πως εμείς οι μαμάδες βιαζόμαστε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας κάθισα και σκέφτηκα πόσο δίκιο είχε…θυμάμαι τον εαυτό μου να έχω αγκαλιά την Κωνσταντίνα μου και να σκέφτομαι πότε θα μεγαλώσει για να μπορούμε να συνεννοούμαστε,να μιλάμε για όλα,να με βοηθάει…
Σήμερα,12 χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη στιγμή που την κράτησα στα χέρια μου,μου λείπει το μικρό πλασματάκι που ήθελε την βοήθεια μου.Μου λείπει το γέλιο της και η χαρά που έκανε μόλις επέστρεφα από την δουλειά.Μου λείπουν οι ατελείωτες ώρες παιχνιδιού που κάναμε στα πατώματα.Μου λείπουν τα παιδικά λογάκια που μου έλεγε και οι λέξεις που μπέρδευε στην προσπάθεια της να μιλήσει.Μου λείπουν οι αγκαλιές και τα χάδια που κάναμε,η βρεφική μυρωδιά που είχε,οι βραδιές που αποκοιμιόταν στην αγκαλιά μου…

Τότε βιαζόμουν να μεγαλώσει…Και δόξα το Θεό μεγάλωσε και έγινε ολόκληρη κοπέλα πια!Μια κοπέλα ανεξάρτητη και συγχρόνως ευαίσθητη. Άρχισε ήδη να μπαίνει στην εφηβεία και τα πράγματα γίνονται ζόρικα.Οι εντάσεις μεταξύ μας είναι συχνές,τα νεύρα πολλά…σκέφτομαι το τι πρέπει να κάνω για να μην χάσουμε την επαφή μας…σίγουρα έχω κάνει πολλά λάθη τελευταία,αφήνω την κούραση και τα νεύρα μου να μου χαλάνε την διάθεση με αποτέλεσμα να μην έχω υπομονή στα δικά της ξεσπάσματα…
Και αυτό είναι κάτι που θέλω να το αλλάξω!Πραγματικά προσπαθώ αλλά ακόμα δεν κατάφερα τίποτα.Έρχονται στιγμές που πιστεύω ότι όλα τα κάνει απλά για να δει τις αντοχές μου!Φαίνεται όμως πως τα κάνει γιατί θέλει να κάνει την παρουσία της αισθητή.Να μου δείξει πως είναι κι αυτή εδώ (όχι πως το ξεχνάω,αλλά σίγουρα την έχω παραμελήσει ως μεγάλη που είναι)
Να ένα λάθος ακόμα που έκανα…μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά είναι ακόμα παιδί,το δικό μου παιδί,το κοριτσάκι μου που έχει ανάγκη να του φέρονται σαν παιδί…Συγνώμη αγάπη μου γι’ αυτό. Συγνώμη για τις στιγμές που με χρειαζόσουν κι εγώ άθελα μου δεν ήμουν εκεί…
Υπόσχομαι στον εαυτό μου να κάνω ότι μπορώ για να είσαι ευτυχισμένη, να είμαι συνέχεια δίπλα σου, να αγωνίζομαι για σένα…
Γιατί μπορεί να μεγάλωσες αλλά για μένα θα είσαι πάντα το μικρό μου κοριτσάκι!!!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s