Νεφέλη

Μια παράσταση…τροφή για σκέψη!


Εχτές το βράδυ είδα την πρώτη μου παιδική θεατρική παράσταση ως μαμά! Η Νεφέλη στα 3μιση είχε την πρώτη της επαφή με το θέατρο κι εγώ καθώς την είχα αγκαλιά και παρακολουθούσαμε την παράσταση γέμισα σκέψεις και αναμνήσεις.
Νομίζω πως μια από τις πιο όμορφες αλλά ταυτόχρονα παράξενες κατά κάποιον τρόπο πλευρές του να είναι κανείς γονιός είναι πως κάποια στιγμή σε αυτό το υπέροχο μοναδικό ταξίδι βρίσκεσαι να ζεις με το παιδί σου στιγμές που έζησες εσύ ως παιδί. Στα λίγα αυτά χρόνια που η Νεφέλη φωτίζει καθημερινά τη ζωή μου έχουν υπάρξει αμέτρητες στιγμές που έχω νιώσει πως είμαι σε μια διαφορετική διάσταση του χρόνου. Οι παιδικές μου αναμνήσεις παίρνουν και πάλι ζωή κι εγώ είμαι πάλι εκείνο το σγουρομάλλικο αδύνατο κοριτσάκι που ζει τα πιο ανέμελα παιδικά χρόνια. 
Εχθές, καθώς την κοιτούσα να παρακολουθεί αμίλητη την πρώτη της θεατρική παράσταση ένιωσα για λίγο πως ο χρόνος σταμάτησε, πως κοιτούσα τον εαυτό μου από απόσταση, πως ζούσα ξανά μια ηλικία που πολύ συχνά μοιάζει να έχει χαθεί.  Ίσως είναι που μου μοιάζει τόσο πολύ αυτό το παιδί. Ίσως είναι που όποιος την βλέπει και με γνωρίζει από παιδί καταλαβαίνει πως κάθε μου πιθανό γονίδιο πέρασε σε εκείνη σαν θαύμα – αν και εγώ πιστεύω πως είναι μακράν ομορφότερη από εμένα!



Όταν κουρασμένη πια την πήρα αγκαλιά καθώς περπατούσα προς το αυτοκίνητο και είχε ξαπλώσει το κεφαλάκι της στον ώμο μου σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι που έχω αυτό το παιδί. Σκεφτόμουν πως τώρα ξεκινάει μια νέα περίοδος στη σχέση μας. Μεγαλώνει, γίνεται κορίτσι πλέον κι εγώ έχω τόσες ανησυχίες στο μυαλό μου για το πως θα μπορέσω να την βοηθήσω να γίνει ένας σωστός άνθρωπος, πως θα της εξασφαλίσω τα ομορφότερα παιδικά χρόνια. 

Σκεφτόμουν πως τώρα πλέον ξεκινά μια νέα εποχή με θέατρα, νέες εμπειρίες, άλλου είδους βόλτες και περιπέτειες. Τώρα πια μπορώ να ζήσω μαζί της πράγματα που θυμάμαι κι εγώ η ίδια να κάνω μεγαλώνοντας. Τώρα πια οι αναμνήσεις μένουν στο μυαλό της και ό,τι κάνουμε θα τη συντροφεύει για μια ζωή. Αυτό με αγχώνει και λίγο γιατί όσο μεγαλώνει νιώθω όλο και μεγαλύτερη την ευθύνη που έχω απέναντί της. 
Είναι τόσα που θέλω να ζήσω μαζί της, τόσα που θέλω να κάνουμε μαζί, τόσος ο χρόνος που θέλω να περάσουμε παρέα. Εχτές μοιραστήκαμε αυτήν την εμπειρία οι δυο μας. Ναι, η αλήθεια είναι πως στην καρδιά μου ένιωσα την απουσία του μπαμπά της και της αδερφής της, που είναι πολύ μικρή ακόμα για να συμμετέχει σε όλα αυτά. Όμως βαθιά μέσα στην ψυχή μου υπήρχε ταυτόχρονα και η ευτυχία που ένιωθα για την αποκλειστικότητα που μου προσέφερε αυτή η μοναδική στιγμή μαζί της. 
Το κοριτσάκι μου...Απόψε καθώς ήμασταν ξαπλωμένες στο κρεβάτι της και ετοιμαζόταν να κοιμηθεί σκέφτηκα για μια στιγμή πως δεν θυμάμαι πως ήταν μωρό, πως καθώς περνάει ο χρόνος η μνήμη δεν μπορεί να συγκρατήσει τις εικόνες, τα συναισθήματα του πρώτου καιρού και πως το σήμερα είναι τόσο πολύ έντονο μαζί της που κάνει το χθες να μοιάζει σαν παραμύθι. 
Κι όμως ξέρω πως όσα ένιωθα όταν την κρατούσα στην αγκαλιά μου νεογέννητο δεν μπορεί, δεν γίνεται να τα ξεχάσω γιατί ως σήμερα είναι ό,τι πιο έντονο έχω ζήσει, ό,τι πιο δυνατό, πιο ισχυρό, πιο υπέροχο. Η παρουσία της όμως σήμερα είναι τόσο διαφορετική, τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο μοναδική που νομίζω πως έχει διεκδικήσει πλήρως τις αναμνήσεις μου και κάθε συναίσθημα που μπορεί να έχω ως μαμά της!
Πέρσι τέτοια εποχή περίμενα την Αλεξάνδρα και δυσκολευόμουν να κάνω πολλά πράγματα με τη Νεφέλη. Φέτος έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα το ξανακάνω! Βλέπω στα ματάκια της, στα χάδια της, στις αγκαλιές της πόσο με χρειάζεται, πόσο της λείπω και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τη βλέπω να χαμογελά όλο και περισσότερο! 
Τελικά αυτή η παιδική παράσταση έγινε αφορμή για πολλές σκέψεις. Είναι περίπλοκη η μητρότητα. Εμείς οι γυναίκες όταν γινόμαστε μάνες αλλάζουμε τόσο πολύ νομίζω…σκεφτόμαστε περισσότερο…γινόμαστε πιο φιλοσοφημένες, παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας με διαφορετικό μάτι. Νομίζω πως από τη στιγμή που έγινα μητέρα άρχισα κι εγώ να σκέφτομαι περισσότερο, να νιώθω πως κάποια πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Πιο πολύ άρχισα να νιώθω πιο έντονη την ανάγκη να θυμάμαι κάθε μέρα ξεχωριστά και να την κάνω πιο όμορφη…για τις κόρες μου.


Η Νεφέλη μου μεγαλώνει κάθε μέρα κι εγώ δεν προλαβαίνω το χρόνο που μοιάζει να τρέχει πιο γρήγορα από ποτέ. Μου λένε πως μια μέρα θα γίνει ολόκληρη γυναίκα κι εγώ δεν μπορώ ούτε να το φανταστώ…για καμιά από τις κόρες μου. Συχνά την έχω αγκαλιά και στεκόμαστε μπροστά από τον καθρέφτη… μας κοιτάω και αναρωτιέμαι πως έφτιαξα εγώ αυτό το πλάσμα, πως βρέθηκε στην κοιλιά μου, πως συμπορευτήκαμε για 9 ολόκληρους μήνες, πως την έφερα στον κόσμο και πως..πότε πρόλαβε να γίνει σχεδόν 4 χρονών. 
Ευτυχώς υπάρχει η τεχνολογία και μπορώ να κοιτώ φωτογραφίες της και μικρά βίντεο με τις πρώτες της λέξεις, τα πρώτα της βήματα…έτι φρεσκάρω τη μνήμη μου και κρατώ πάντα στο μυαλό μου εικόνες της καθώς μεγαλώνει…Κι έπειτα είναι όσα μου λέει πια. Πόσο όμορφο είναι να μπορείς να συζητάς με το παιδί σου, να είναι σε θέση να σου εκφράσει όσα νιώθει! Με την Αλεξάνδρα δεν μπορώ ακόμα να το κάνω αυτό – αν και προσπαθεί το μικρό μου πολύ. Η Νεφέλη δεν είναι πλέον μωρό. Είναι ένα ολόκληρο παιδί με τις δικές τις προτιμήσεις, τις δικές της σκέψεις, τους φόβους της, τα όνειρά της, τα θέλω της που ξέρει πως να τα εκφράζει. Και αυτό είναι πιστεύω το ωραιότερο δώρο που μου έχει χαρίσει ως σήμερα μετά τη γέννησή της!

 

 Εχθές ήταν ένα υπέροχο βράδυ. Απόψε που την κοιμήθηκε ήρεμα στο κρεβάτι της και ήμασταν αγκαλιά ήταν το ίδιο υπέροχο…και αύριο είναι μια νέα ημέρα. Μια νέα ημέρα για να είμαι με τις κόρες μου («τις κόρες μου»… ακόμα το διαβάζω καθώς το γράφω και δεν το πιστεύω!)
Μια παράσταση, χίλιες σκέψεις!
Advertisements

2 thoughts on “Μια παράσταση…τροφή για σκέψη!

  1. Βασιλική Σταύρου
    τις πιο όμορφες στιγμές μας τις δίνουν απλόχερα τα παιδιά μας.Τόσο μικρές και τόσο σημαντικές συγχρώνως.περίμενε να μεγαλώσουν και δεν θα πιστεύεις αυτό που ζεις!Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως η κωνσταντίνα μου(ολόκληρη γυναίκα πια)είναι το μικρό πλασματάκι που κράτησα στην αγκαλιά μου πριν 12 σχεδόν χρόνια!Μεγαλώνουν τόσο γρήγορα και εμείς δυστυχώς δεν είμαστε εκεί πάντα να το βλέπουμε(σωματικά τουλάχιστον)Να θυμάσε πως αυτές οι στιγμές που ζεις τώρα είναι οι πιο όμορφες και να τις κρατήσεις για πάντα στο μυαλό σου γιατί αυτές είναι που θα σου δίνουν δύναμη όταν την χρειάζεσαι!Αυτές είναι ο λόγος ύπαρξης σου πια και για αυτές πρέπει να αγωνίζεσαι κάθε μέρα.Γιατί αυτές είναι που σε αγαπούν ανιδιοτελώς και που σε κάνουν να είσαι αυτό που είσαι,Μια γυναίκα,μια μάνα,ετοιμη να παλέψει γι'αυτά!Να δώσει το είναι της για να είναι ευτυχισμένα!Γιατί είναι κομμάτι του εαυτού σου και μάλιστα το καλύτερο!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s