Οι στιγμές μας · Σκόρπιες σκέψεις

Γιατί αγαπώ το να είμαι μάνα!

Αν και η κούραση είναι μεγάλη και αύριο η εβδομάδα ξεκινά με πολλές πολλές πολλές υποχρεώσεις η σημερινή ημέρα που χάρισε ένα μικρό σκηνικό που δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει χωρίς καταγραφή – πέρα από τη μνήμη και στο blog. 
Πολύ συχνά συζητώντας με άλλες φίλες μανούλες που τραβάνε τα ίδια και χειρότερα από μένα αναρωτιόμαστε πως αντέχουμε ή πως μετά από τόσες δυσκολίες, ζόρια και γυμνάσια που μας κάνουν τα βλαστάρια μας εμείς εξακολουθούμε να είμαστε μάνες-κουκουβάγιες και να αντέχουμε, και να αντέχουμε, και να αντέχουμε τόσα και ακόμα περισσότερα – και να μας αρέσει κιόλας! Αναρωτιόμαστε πως η μητρότητα μας έχει προσφέρει απλόχερα όρια που δεν γνωρίζαμε ότι έχουμε και υπομονή που μοιάζει πλέον παροιμιώδης σε σχέση με εκείνη που διαθέταμε προ τέκνων. 
Σήμερα λοιπόν πήρα μια μικρή γεύση από την υπομονή αυτή αλλά μην βιαστείτε…η κατάληξη ήταν αυτή που μου έδωσε να καταλάβω, για μια ακόμα φορά, γιατί αν γύριζα πίσω τον χρόνο πάλι τα ίδια θα έκανα και γιατί λατρεύω το να είμαι μαμά αυτών των δυο μοναδικών πλασμάτων!
Είχα τη φαεινή ιδέα σήμερα το απόγευμα να πάρουμε τα τέκνα και το αυτοκίνητο και να πάμε μια βόλτα στο Φάληρο σε έκθεση που γινόταν στο ΣΕΦ. Όλα ωραία και καλά. Από τις 4 ξύπνιες και οι δύο και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε. Συγκέντρωσα όλα τα απαραίτητα – κυρίως για τη μικρή- και φύγαμε με μεγάλη χαρά για το υπέροχο απόγευμα που θα περνούσαμε με τα παιδιά μας. 
Ωραία η έκθεση, κάναμε και τη βόλτα μας γύρω από το ΣΕΦ, ανακαλύψαμε και κάτι κούνιες και χάρηκαν οι μικρές…όλα καλά! Και καθώς η βόλτα μας τελείωνε και φτάναμε στο αυτοκίνητο προτείνω στον Νίκο να κάνουμε μια βόλτα προς Φλοίσβο μεριά να δούμε τι στο καλό είναι τόσο ωραίο εκεί που ακούμε από τους φίλους μας (τέκνα Βορείων Προαστίων και οι δυο βλέπεις = άσχετοι από Νότια Προάστια). 
Ναι, ήταν πολύ ωραία…από το αυτοκίνητο, γιατί για να παρκάρουμε δεν υπήρχε ούτε πεζοδρόμιο!!! Πήξαμε στην κίνηση, ψάχναμε να βρούμε κάπου να αφήσουμε το αυτοκίνητο για να κάνουμε τη βόλτα μας και τελικά αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω (δεν το ματαξανακάνω μανούλα μου με τίποτα!!!!!!!)
Φυσικά όλη αυτή την ώρα η Αλεξάνδρα είχε αρχίσει να γίνεται λίγο ανήσυχη. Η Νεφέλη δε, δοκίμαζε διαρκώς την υπομονή μας ..»θέλω τσίσα»…κατέβα από το αυτοκίνητο, βάλτην στο γιογιό και περίμενε…τίποτα «δεν έχω» τελικά να σου λέει. Μάζεψέ τα και πάμε πάλι! Μετά από λίγο «Θέλω κακά»…επανάληψη του προηγούμενου σκηνικού με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα…»θέλω νερό»..σταμάτα στο περίπτερο για νερό..»θέλω να φάω»…»θέλω να δω την Ραπουνζέλ»…»θέλω να γεμίσουμε πισίνα (μπανιέρα) σήμερα»…θέλω, θέλω, θέλω!!!
Εγώ να έχω αρχίσει να φορτώνω άσχημα μαζί της, η Αλεξάνδρα να τσιρίζει γιατί πλέον ήταν η ώρα της να φάει…την βάζω στο πίσω κάθισμα, βγάζω τις σκόνες και τα νερά, της φτιάχνω στο πόδι το γάλα και την ταΐζω εκεί…και η Νεφέλη δίπλα μου στο κάθισμά της να μου λέει «θέλω να με χαϊδέψεις κι εμένα»…»θέλω να με πάρεις κι εμένα αγκαλιά»…»Θέλω κι άλλο νερό» – παρεπιπτόντως έχετε επιχειρήσει ποτέ να ταϊσετε το ένα παιδί με το ένα χέρι και με το άλλο να ανοίξετε το μπουκάλι με το νερό για να πιεί το άλλο; Τρελλό multitasking! -κι εγώ για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό να είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα από την απελπισία! Μια βόλτα είπα να πάω η γυναίκα και μου βγήκε από τη μύτη. 
Με τα πολλά η Αλεξάνδρα προσωρινά ηρέμησε αφού γέμισε το στομαχάκι της (προσωρινά γιατί σε λίγο την έπιασε η γκρίνια γιατί ήθελε το κρεβάτι της) και φτάσαμε επιτέλους σπίτι μας. Αφού ο Νίκος έχει κάνει μπάνιο τη μικρή και την έχει βάλει ήδη για ύπνο κι εγώ επιτέλους κάθομαι στον καναπέ μου να πάρω μια ανάσα – αφού φυσικά πρώτα έχω κάνει μπάνιο τη Νεφέλη και έχει φάει το βραδινό της – και ο άντρας μου μπαίνει να κάνει κι αυτός ένα μπάνιο βλέπω τη Νεφέλη να έρχεται συνάμενη κουνάμενη στο σαλόνι.
«Μαμά, θα έρθεις να ξαπλώσουμε μαζί στο κρεβάτι σου να δούμε λίγο τηλεόραση;;;» με ρωτάει. Την κοιτάω με το πιο απελπισμένο μου βλέμμα και της λέω «Είμαι πολύ κουρασμένη και θέλω να κάνω ένα μπάνιο. Αν έρθω μαζί σου θα με πάρει ο ύπνος Νεφέλη μου».
Με πλησιάζει και μου πιάνει το χέρι, με κοιτάει με το πιο συμπονετικό της βλέμμα και μου λέει «Να σου δώσω ένα φιλάκι να πάρεις δυνάμεις;;;«….κι έχω μείνει παγωτό! Αμέσως χαμογελάω και την τραβάω κοντά μου για να της δώσω μια μεγάλη αγκαλιά – και να πάρω και το φιλάκι μου. Και ξαφνικά παίρνω δυνάμεις! Με τραβάει δυνατά και σηκώνομαι από τον καναπέ και μου λέει «Χεράκι!» και χέρι-χέρι πηγαίνουμε στο κρεβάτι μου!
Καμία φωτογραφία και καμία περιγραφή δεν μπορεί να είναι ακριβής για να σας δώσω να καταλάβετε το πως ένιωσα ή το βλέμμα της καθώς που έλεγε τη μαγική αυτή κουβέντα. Ξέρω ότι της τη λέει ο μπαμπάς της συχνά «Δώσε μου ένα φιλάκι να πάρω δυνάμεις!» αλλά ότι επέλεξε εκείνη τη στιγμή να την ανασύρει από τη μνήμη της και να μου την χαρίσει για να με κάνει να νιώσω καλύτερα με άφησε έκπληκτη και μου θύμισε για μια ακόμα φορά πόσο σπάνιο και μοναδικό είναι να το είμαι η μαμά της.
Τόσες και τόσες φορές, όταν με βλέπει να είμαι κουρασμένη ή νευριασμένη μαζί της προσπαθεί να με κάνει να χαμογελάσω, να ξεχάσω, να νιώσω καλύτερα και πάντα ανακαλύπτει νέους τρόπους να με τουμπάρει. Απόψε όμως με το γλυκό της φιλάκι, με αυτήν την τόσο απλή και υπέροχη πρότασή της με έκανε να θυμηθώ το λόγο που έχω ακόμα δυνάμεις, το κίνητρο πίσω από τα ανεξάντλητα όρια της μάνας. 
Είναι αυτή η αφοπλιστική έκφραση αγάπης και συμπόνιας που δείχνουν τα παιδιά ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι το βλέμμα τους το γεμάτο αγάπη και ανάγκη για την αγκαλιά και την παρέα σου, ακόμα και όταν εσύ δεν μπορείς πλέον να πάρεις τα πόδια σου. Είναι η φωνούλα τους και η αγκαλιά τους, όταν νιώθεις τα χεράκια τους στα δικά σου… είναι όλα αυτά τα μικρά, καθημερινά που τελικά σε βοηθούν να συνεχίζεις και να λες «χαλάλι σου μωρό μου!» και να μην κουράζεσαι να μαζεύεις, να νταντεύεις, να παρηγορείς, να παίζεις, να κοιμίζεις, να διαβάζεις παραμύθια!
Δεν υπάρχουν λοιπόν όρια – αυτό το ήξερα αλλά είναι πραγματικό θαύμα που εξακολουθώ να το ανακαλύπτω κάθε μέρα – στη δύναμη που μπορεί να κρύβουμε μέσα μας εμείς οι μάνες. Δεν υπάρχουν σίγουρα όρια όταν τα παιδιά μας ανακαλύπτουν κάθε στιγμή τρόπους να μας αναπτερώνουν το ηθικό, να μας κάνουν να νιώθουμε πως εντάξει, είμαστε κουρασμένες αλλά δεν πειράζει…λίγο ακόμα μπορούμε…λίγο ακόμα!
Ναι, αυτό το φιλάκι που παίρνει μαζί του όλη την κούραση και την κάνει να εξαφανίζεται, αυτό το φιλάκι που απορροφά κάθε ίχνος αρνητικής ενέργειας, αυτό το φιλάκι που δεν μοιάζει με κανένα άλλο είναι η δύναμή μου…και η δύναμη αυτή απόψε έγινε για μια ακόμα φορά ανεξάντλητη!
Καληνύχτα!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s