Από πείρα · Αλεξάνδρα

Μπουσουλώντας!

Το έγραψα στο facebook αλλά το γεγονός αυτό αξίζει νομίζω μια ειδική αναφορά και στο Blog. Το να παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες το Αλεξανδράκι μου να μπουσουλάει μέσα στο σπίτι και να με ακολουθεί όπου πηγαίνω είναι μια εμπειρία μοναδική. Ναι, την έζησα και με την Νεφέλη αλλά αυτή τη φορά μοιάζει σαν να είναι η πρώτη φορά.
Κάποτε συζητώντας με τον μπαμπά μου μου είπε πως στο δεύτερο παιδί όταν συμβαίνουν νέες κατακτήσεις όπως το περπάτημα, η πρώτη μέρα στο σχολείο και τόσα άλλα οι γονείς είναι πιο ψύχραιμοι και αναμένουν αυτές τις εξελίξεις, πως δεν είναι όπως στο πρώτο παιδί που είσαι εντελώς τρελαμένος και κάνεις σαν παλαβός μόλις το παιδί σου κάνει το πρώτο του βήμα!
Τώρα που το ζω θα διαφωνήσω. Δεν ξέρω πως ένιωσαν άλλοι γονείς αλλά για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία την οποία βίωσα με τα ίδια ακριβώς συναισθήματα που είχα όταν η Νεφέλη πρωτομπουσούλισε.
Η Αλεξάνδρα είναι ένα εντελώς διαφορετικό παιδί. Είναι παράτολμη, ατρόμητη και πεισματάρα. Δεν το βάζει κάτω με τίποτα μέχρι να καταφέρει να σηκωθεί μόνη της ή να φτάσει περπατομπουσουλώντας μέχρι το παιχνίδι που θέλει να πιάσει. Νευριάζει όταν δυσκολεύεται και φωνάζει αλλά δεν το βάζει κάτω, δεν παραιτείται ποτέ. 
Η Νεφέλη ήταν και είναι διαφορετική. Ήταν πάντα επιφυλακτική, προσεκτική, σκεφτόταν και σκέφτεται 2 φορές πριν επιχειρήσει κάτι για το οποίο νιώθει πως ίσως και να μην είναι έτοιμη. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό για το οποίο είμαι ευγνώμων γιατί τη βοήθησε να μην πέφτει, να μην χτυπάει, να με κάνει κι εμένα να νιώθω περισσότερο ασφαλής, καθώς ήταν το πρώτο μου μωρό και ήμουν πολύ πιο προσεκτική και μάλλον τσιτωμένη σε σχέση με την ασφάλειά της.

Φυσικά το τζάκι ήταν καλυμμένο με μαξιλάρια!
Καθώς παρατηρούσα σήμερα την Αλεξάνδρα να μπαίνει μόνη της στην κουζίνα όπου καθόμασταν και να χώνεται κάτω από την καρέκλα του μπαμπά της για να πιάσει ένα μπουκάλι που ανακάλυψε πεσμένο στο πάτωμα έκανα μια σκέψη «Ένα μωρό μπουσουλάει και πάλι μέσα στο σπίτι μου!…το έχω ξαναζήσει αυτό, αλλά είναι τόσο μα τόσο διαφορετικό». 
Οι διαφορές ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη φορά είναι πολύ συγκεκριμένες και έχουν να κάνουν περισσότερο με την εμπειρία μας και φυσικά το χαρακτήρα της μικρή μας. Στη Νεφέλη έτρεχα πίσω της στην αρχή μέχρι να βεβαιωθώ ότι ξέρει τι κάνει. Μου πήρε χρόνο να χαλαρώσω και να την αφήσω απλά να περιφέρεται μόνη της στο σπίτι. Είχα καλύψει τις γωνίες με προστατευτικά, είχα κλείσει τις πρίζες, είχα τοποθετήσει μαξιλάρια σε διάφορα σημεία του σπιτιού για να την προφυλάξω. Δεν χρειάστηκαν ποτέ γιατί η Νεφέλη δεν άπλωσε ποτέ το χέρι της σε καμία πρίζα, ήταν πολύ προσεκτική για να πέσει ή να χτυπήσει. 
Προς το παρόν με την Αλεξάνδρα είμαστε και οι δυο πολύ πιο ήρεμοι και χαλαροί. Το ένστικτό μου μου λέει πως αυτό είναι λάθος και καθώς την παρατηρώ να κινείται μέσα στο σπίτι καταλαβαίνω πως έχω να κάνω με ένα παιδί πολύ διαφορετικό που θα χρειαστεί να προσέξω περισσότερο γιατί απλά δεν φοβάται τίποτα και αναζητά διαρκώς νέα αντικείμενα να εξερευνήσει.
Ανυπομονώ να έρθει ο χειμώνας για να στρώσω τα χαλιά στο σπίτι. Ίσως έτσι τουλάχιστον να νιώσω εγώ πιο ασφαλής. Πιθανότατα «ο Αλέξης» – όπως πολύ συχνά τη φωνάζει η Νεφέλη – να περπατήσει μέχρι να γίνει ενός έτους. Τα χαλιά λοιπόν θα φανούν χρήσιμα σε περίπτωση κάποιας πτώσης!
Όπως και να έχουν τα πράγματα εγώ νιώθω ανακουφισμένη που το μικρό μου δεν χρειάζεται πλέον την αγκαλιά μου ως μέσο μετακίνησης. 
Καθώς γράφω την κοιτάζω κλεφτά πίσω από την οθόνη να μου χαμογελάει πονηρά. Έχει στα χέρια της ένα καλαμάκι και το περιεργάζεται. «Πάρτης το!» θα φώναζε η μαμά μου. Φοράει την πιπίλα της και έτσι δεν το βάζει στο στόμα της. Εγώ κάθομαι ακόμα εδώ…δεν έχω πεταχτεί πανικόβλητη από τη θέση μου για να της στερήσω το παιχνίδι της. Πάντα το ένα μου μάτι είναι εκεί (όταν γίνεσαι μάνα αποκτάς και το βασικό χαρακτηριστικό του χαμαιλέοντα με το ένα μάτι να κοιτά σε μια κατεύθυνση και το άλλο πάντα στο παιδί σου!).
Ναι, στο δεύτερο υπάρχουν διαφορές αλλά αφορούν το πόσο πανικόβλητος είσαι, το πόση ώρα περιμένεις μέχρι να νιώσεις ότι κάτι κακό πάει να γίνει, το πόσο πιο ελεύθερο αφήνεις το μικρό σου να κινηθεί και να ανακαλύψει τον χώρο του χωρίς να τρέχεις διαρκώς από πίσω του. Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει που δεν νιώθω πανικό και μπορώ απλά να την κοιτάω πίσω από την οθόνη μου και να σκάμε χαμόγελα η μια στην άλλη. 


 Νομίζω πως με το χαμόγελό της και το πονηρό της βλέμμα με ευχαριστεί που δεν την πρήζω και της επιτρέπω λίγη περισσότερη ανεξαρτησία..κρατάει ακόμα το καλαμάκι στο χέρι της και με το άλλο πατάει τα κουμπιά από ένα μικρό πιάνο που της έχω βάλει στο πάτωμα. 
Είναι τόσο όμορφη, τόσο έξυπνη, τόσο πονηρή και ναζιάρα και μας έχει κάνει ολότελα τρελούς για χάρη της! 
Ένα πράγμα για το οποίο υπερηφανευόμουν πάντα ήταν πως επέτρεπα στα παιδιά μου να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους. Με τη Νεφέλη θυμάμαι πως όταν μπουσούλαγε την έβλεπα ξαφνικά με μια πιπίλα στο στόμα που ήμουν σίγουρη πως δεν της την είχα δώσει εγώ. Την είχα προφανώς ανακαλύψει κάτω από κάποιο έπιπλο ή σε κάποια γωνία και φυσικά δεν είχε χάσει την ευκαιρία να την βάλει στο στόμα της. Τις πρώτες εκείνες ημέρες της έβγαζα σαν τρελή την πιπίλα από το στόμα και την έπλενα. Μετά από λίγο σταμάτησα. 
«Άστην», σκέφτηκα! «Δεν μπορώ να την κυνηγάω συνέχεια! Ούτε γίνεται να είμαι μονίμως με μια σφουγγαρίστρα στο χέρι!». Κι έτσι την άφησα και από τότε δεν έχω ποτέ ξανά επιδείξει πανικό απέναντί της για ο,τιδήποτε. 
Ναι, θα μπουσουλίσει, θα βάλει τα χέρια της στο στόμα (αυτή τη στιγμή επεξεργάζεται ένα ντουλάπι…μάλλον ακόμα δεν την ενδιαφέρει τόσο πολύ), θα γίνει χάλια, θα την πλύνω, θα ξαναβρωμιστεί, για πέσει, θα κλάψει λίγο, θα την παρηγορήσω….όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι!
Τι όμορφη που είναι…ώρα να σηκωθώ. Αλλαγή πάνας!
Καλό απόγευμα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s