Οι στιγμές μας · Σκόρπιες σκέψεις

Καλοκαιρινές σκέψεις

Τις τελευταίες ημέρες, καθώς περνούσα τις καλοκαιρινές μου διακοπές παρέα με τον άντρα και τις κόρες μου μακριά από το internet και το Blog μου έκανα κάτι που είχα καιρό να κάνω…σκέφτηκα, θυμήθηκα, συνειδητοποίησα νέα πράγματα μέσα από μικρές αλλά σημαντικές στιγμές. Είναι παράξενο αλλά όταν είμαι πραγματικά ήρεμη και όταν μέσα σε αυτήν την ηρεμία παρακολουθώ απλά τα παιδιά μου να παίζουν, να μιλάνε, να κάνουν όλα εκείνα τα μαγικά πράγματα που κάνουν καθημερινά τα πάντα παίρνουν στο μυαλό μου μια διαφορετική διάσταση. 
Οι ιδέες πλυμμηρίζουν τη σκέψη μου, οι λέξεις βγαίνουν αβίαστα και νιώθω πως έστω για λίγο «ρουφάω το μεδούλι της ζωής» όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου Robin Williams στο «Dead Poets Society». Τα παιδιά μου το καταφέρνουν αυτό…τα κορίτσια μου με μεταμορφώνουν σε νέο άνθρωπο κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο. 
Απόψε παρακολουθούσα στην τηλεόραση το «Forest Gump», μια από τις αγαπημένες μου ταινίες. Υπάρχει μια στιγμή στην οποία η μητέρα του Forest του λέει «Δεν το ήξερα αλλά ήμουν προορισμένη να είμαι η μαμά σου, αυτό ήταν το πεπρωμένο μου». Μαγική φράση που κάθε μητέρα μπορεί να νιώσει πόσο αληθινή είναι και για την ίδια. 
Έτσι κι εγώ αυτό το καλοκαίρι, καθώς παρατηρούσα τα κορίτσια μου να μεγαλώνουν, να εξελίσσονται, να ανθίζουν σαν τα ομορφότερα λουλούδια του κόσμου ένιωσα πως το πεπρωμένο μου ήταν να γίνω η μαμά τους και να τις αγαπώ για πάντα. Αυτή είναι η δουλειά μου. Αυτός είναι ο προορισμός μου σε αυτή τη ζωή. Γιατί η παρουσία τους, η μορφή τους, η ανάσα τους, η ζωή τους είναι το σημαντικότερο επίτευγμά μου στα 36 μου χρόνια. 
Ξέρω πως τα χρόνια περνούν γρήγορα, πως μια μέρα θα κοιτώ πίσω μου και θα μου λείπουν η μωρουδιακή μυρωδιά της Αλεξάνδρας, ο τρόπος που η Νεφέλη με αγκαλιάζει με τα μικρά της ακόμα χεράκια ή ο τρόπος που χάνει τα λόγια της όταν είναι ενθουσιασμένη. Θέλω τόσο όμως να μεγαλώσουν! Θέλω να γίνουν κοριτσάκια και έπειτα γυναίκες κι εγώ να είμαι καλά να τις καμαρώνω, να νιώθω πως εκπλήρωσα τον προορισμό μου σε αυτή τη ζωή, να είμαι η μαμά τους, η καλύτερη μαμά που μπορούσα να είμαι!
Γράφω και γράφω και ξαναγράφω για όσα νιώθω για τα παιδιά μου και οι λέξεις εξακολουθούν να μοιάζουν φτωχές. Ποιά μητέρα άραγε μπορεί να αποτυπώσει με λέξεις τα συναισθήματά της για τα παιδιά της; Ποια μητέρα μπορεί να εκφράσει πραγματικά όσα προκαλούν στην καρδιά της τα χαμόγελά τους, οι νέες τους κατακτήσεις, η αγκαλιά τους;
Απόψε χάζευα τη Νεφέλη…πόσο έχει μεγαλώσει…κοριτσάκι ολόκληρο. Στις διακοπές μας ένα μεσημέρι την συνέλαβα να κουβεντιάζει με μια φίλη της. Η κάθε μία βρισκόταν στο σπίτι της και μιλούσαν από τα μπαλκόνια κάνοντας σχέδια για το απόγευμα που θα ακολουθούσε, τι θα έκαναν, τι παιχνίδια θα έπαιζαν, που θα πήγαιναν βόλτα. Έπρεπε για μια στιγμή να συνειδητοποιήσω ότι είναι μόλις 3μιση χρονών. Δάκρυσα…ακόμα και η μικρή της «μπαλκανοκουβέντα» με έκανε να συγκινηθώ. 
Τις τελευταίες ημέρες με τον Νίκο την κοιτάζουμε και αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να είναι τόσο όμορφη…σαν εύθραυστη πορσελάνη, σαν πολύτιμο κόσμημα που θέλεις να κρατήσεις για πάντα άφθαρτο από τον κόσμο. Έτσι νιώθω τελευταία όταν την κοιτάζω, όταν την αγκαλιάζω. 
Όσο για την Αλεξάνδρα…τι μπορώ να πω; Αυτό το καλοκαίρι μοιάζει να έχει μεγαλώσει τόσο που αρχίζει να γίνεται πλέον παιδάκι. Μπουσουλάει, κινείται πλέον μόνη της, επικοινωνεί με νέους τρόπους και πάντα μα πάντα χαμογελάει ακόμα και με το πιο απλό πράγμα που θα της πεις ή το πιο μικρό παιχνίδι που θα παίξεις μαζί της. Είναι ένα όνειρο…
Φλυαρώ πάλι για τα κορίτσια μου αλλά νομίζω πως φέτος το καλοκαίρι ήταν πραγματικά μοναδικό και το οφείλω αποκλειστικά σε εκείνες. Ανακάλυψα πολλά για τα παιδιά μου αυτές τις τελευταίες εβδομάδες και σιγά σιγά θα τα καταγράψω όχι γιατί θέλω να τα θυμάμαι τόσο εγώ η ίδια όσο γιατί θέλω μια μέρα να τα μάθουν κι εκείνες για να μπορέσουν έστω και λίγο να κατανοήσουν πόσο τις αγαπώ και πόσα με έχουν διδάξει.
Νομίζω πως όσες στιγμές και να περάσω με τα παιδιά μου δεν θα είναι ποτέ αρκετές. Συχνά όμως σκέφτομαι πως η ποσότητα δεν είναι αυτό που μετράει. Είναι τι κάνεις και τι νιώθεις τις στιγμές αυτές. Εγώ φέτος το καλοκαίρι επέτρεψα στα κορίτσια μου να με βοηθήσουν να αδειάσω το μυαλό μου από κάθετι που με απασχολούσε. Επέτρεψα, πάνω απ’ όλα στον εαυτό μου, να ζήσει κάθε στιγμή παρατηρώντας προσεκτικά πόσο έχουν μεγαλώσει και να προσπαθώντας να κρατήσω στο μυαλό μου κάθε τους νέο κατόρθωμα, να μην ξεχάσω καμία από τις υπέροχες εικόνες και αναμνήσεις που φτιάξαμε μαζί.
Σήμερα με ρώτησε ο άντρας μου αν θυμάμαι πόσα χρόνια είμαστε μαζί…»σχεδόν 13″ του απάντησα και από το βλέμμα του και μόνο κατάλαβα πόσο απίστευτο φαίνεται αυτό το νούμερο και στους δυο μας. Εκείνο όμως που μας φαίνεται ακόμα πιο απίστευτο είναι ότι πριν από 13 σχεδόν χρόνια, σε μια παραλία στον Ωρωπό όπου γνωριστήκαμε για πρώτη φορά συναντήσαμε και το πεπρωμένο μας…να φέρουμε στον κόσμο αυτά τα δυο μοναδικά πλάσματα, αυτά τα σπάνια λουλούδια που ομορφαίνουν καθημερινά την κοινή μας ζωή και γεμίζουν τις στιγμές μας με χαμόγελα.
Και καθώς τα γέλια τους και οι φωνές τους γεμίζουν το σπίτι μας δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω κι εγώ ικανοποιημένη και υπερήφανη γιατί μπορεί να περιμέναμε σχεδόν 6 χρόνια για να παντρευτούμε και να ανοίξουμε επιτέλους το σπίτι μας αλλά άξιζε την αναμονή. ‘Αξιζε κάθε στιγμή που περιμέναμε, άξιζε και αξίζει κάθε δυσκολία, κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε, κάθε αναποδιά που συναντήσαμε. 
Αυτά τα παιδιά είναι το αποτέλεσμα της αγάπης μας και αυτό νομίζω ότι είναι που μας συγκινεί περισσότερο από όλα κάθε φορά που τις κοιτάζουμε…τα κορίτσια μας!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s