Οι στιγμές μας

Ήταν ποτέ μωρό;

Μιλούσα αυτές τις μέρες με μια νέα μανούλα. Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα μωρό μόλις 50 ημερών, ένα πανέμορφο αγοράκι με καταγάλανα μάτια, έναν μικρό άγγελο. Συνειδητοποίησα για μια ακόμα φορά πόσο έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου. Σκέφτηκα για μια ακόμα φορά πως αν και η Αλεξάνδρα είναι μόλις 9 μηνών μου φαίνεται σαν να έχουν περάσει αιώνες από την ημέρα που ήρθε στον κόσμο. Όσο για τη Νεφέλη… καθώς πλησιάζει τα 4 της χρόνια αναρωτιέμαι αν ήταν ποτέ μωρό. Προσπαθώ να θυμηθώ, να κρατήσω στο μυαλό μου εικόνες από την βρεφική της ηλικία, όταν την κρατούσα ακόμα αγκαλιά και τη θήλαζα ή της μιλούσα… πριν μπορέσει ακόμα να πει «μαμά».
Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να θυμηθούμε τον καιρό που τα παιδιά μας ήταν μωρά; Πολλές φορές αναρωτιέμαι για αυτό και συνήθως καταλήγω στο συμπέρασμα πως μάλλον η μνήμη μας επιλέγει για ευνόητους λόγους να απομακρύνει τα δύσκολα και να κρατήσει μόνο τα εύκολα. Και επειδή ένα παιδί 2 ή 3 είναι θεωρητικά ευκολότερο από ένα βρέφος ίσως γι’ αυτό ξεχνάμε.
Ναι, δεν μου λείπει η βρεφική τους ηλικία. Η Αλεξάνδρα είναι ακόμα βρέφος αλλά ένα ξεπεταγμένο βρέφος που κάθεται μόνο του, που επικοινωνεί με τις πρώτες τις εκφράσεις και χειρονομίες, που μπορεί να παίξει τα πρώτα της παιχνίδια με την μεγάλη της αδερφή. Σίγουρα δεν είναι νεογέννητο με τις απαιτήσεις που συνοδεύουν τη συγκεκριμένη ηλικία.
Έπειτα είναι η Νεφέλη. Σήμερα βγήκαμε στον κήπο και καθώς την είχα αγκαλιά άρχισα να της σιγοτραγουδάω ένα τραγούδι που της έλεγα όταν ήταν μωράκι για να την κοιμίσω. Τύλιξε τα χεράκια της γύρω από το λαιμό μου, έγειρε στον ώμο μου και καθώς της τραγουδούσα εκείνη με χάιδευε απαλά. Αυτές είναι στιγμές που δεν μπορώ να απολαύσω ακόμα με την Αλεξάνδρα. Η Νεφέλη είναι σε μια ηλικία στην οποία μπορεί να εκτιμήσει, να ακούσει, να μάθει, να επικοινωνήσει τέλεια μαζί μου. Μπορούμε να συζητήσουμε, να εκφράσει κάθε της σκέψη, κάθε παράπονο και συναίσθημα με λέξεις. Αυτή η μοναδική επικοινωνία δεν μοιάζει με τίποτα. Είναι τόσο μοναδική και εξαιρετική και σου χαρίζει τόσα που δεν νομίζω πως μπορώ να την περιγράψω εύκολα με λόγια.
Έχω και στο παρελθόν πει και γράψει πως κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου στην Αλεξάνδρα σκεφτόμουν διαρκώς πως πρέπει να προσπαθήσω με κάθε τρόπο να αποτυπώσω στο μυαλό μου όλες εκείνες τις στιγμές γιατί ήξερα πως δεν σκόπευα να κάνω και τρίτο παιδί και ένιωθα πως δεν θα τις ξαναζήσω ποτέ. Έτσι, κάθε φορά έλεγα στον εαυτό μου «θυμήσου το αυτό, μην το ξεχάσεις ποτέ». Σήμερα θυμάμαι αλλά έχω επιλέξει να θυμάμαι τα σημαντικά όπως τη γέννησή της, τη στιγμή που ανακοίνωσα τον ερχομό της στον μπαμπά της, την είσοδό της στο σπίτι μας και το μοναδικό βλέμμα της Νεφέλης όταν την πρωτοαντίκρυσε. Όλα τα υπόλοιπα τα θυμάμαι αποσπασματικά και κάποια είμαι σίγουρη πως έχω ήδη ξεχάσει.
Είναι όμως παράξενο κάθε φορά που μιλάω με τη Νεφέλη, κάθε φορά μου την έχω αγκαλιά να προσπαθώ πολύ για να θυμηθώ πως ήταν να είναι μωρό. Δεν είναι τα συναισθήματα που έχω ξεχάσει. Αυτά τα θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Πως μπορώ να ξεχάσω όσα γέμισαν την ψυχή μου με τον ερχομό της που ήταν για μένα κάτι σαν προσωπική λύτρωση; Αλλά σήμερα, κάθε φορά που την κοιτάζω αναρωτιέμαι πως πέρασαν κιόλας σχεδόν 4 χρόνια από την πρώτη μας ματιά, από την πρώτη μας συνάντηση.
Αναρωτιέμαι πως εκείνο το μωρό που έλεγε «άτα» και χαμογελούσε και με έκανε να κλαίω από ενθουσιασμό μου αναλύει σήμερα πως όταν θα γίνει κι εκείνη μαμά  θα έχει στην κοιλιά της μωρό και μου δείχνει τον αφαλό της (γιατί της έχω εξηγήσει πως όταν ήταν στην κοιλιά μου την τάιζα από εκεί και ήμασταν δεμένες). Την έχω στην αγκαλιά μου και υπάρχουν στιγμές που δεν θέλω με τίποτα να μεγαλώσει άλλο.
Τις προάλλες ήμασταν στο αυτοκίνητο και της λέω: «Νεφέλη, όταν μεγαλώσεις και γίνεις γυναίκα και μείνεις σε δικό σου σπίτι θα έρχεσαι καμιά φορά να πίνουμε καφέ και να τα λέμε;» . Στην αρχή προβληματίστηκε, μάλλον γιατί δεν κατάλαβε πως είναι δυνατόν ποτέ να μην μένει με τη μαμά της. Όταν της εξήγησα πως κι εγώ έκανα το ίδιο όταν μεγάλωσα μου απάντησε «Ναι, μαμά. Θα έρχομαι». Είναι μόλις 3μιση χρονών και ήδη σκέφτομαι πως θα είναι μεγάλη γυναίκα… και κάτι σπαρταράει μέσα μου, κάτι σαν προσμονή, κάτι σαν φόβος, κάτι σαν άρνηση. Το κοριτσάκι μου γυναίκα… με τη δική της ζωή, το δικό της σπίτι, τον δικό της κόσμο.
Λένε ότι τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα και μετά από χρόνια αναρωτιέσαι τι έγινε και πως πέρασε έτσι ο καιρός. Μάλλον αυτό οφείλεται στο ότι γεμίζουν τόσο τη ζωή μας που δεν προλαβαίνουμε συχνά να σταματήσουμε και να αναρωτηθούμε για τις στιγμές που έρχονται και φεύγουν σαν νερό.
Καθώς κοιτούσα τη νέα μανούλα με το αγοράκι στην αγκαλιά της συνειδητοποίησα πως την τελευταία φορά που την είχα δει ήταν ακόμα έγκυος. Τώρα το πρόσωπό της είχε μια λάμψη μοναδική που δεν είχε την προηγούμενη φορά. Αυτή η μοναδική λάμψη ήταν η αγάπη της για το παιδί της. Μια λάμψη που είχα ξεχάσει πως όσο κουρασμένες και αν είμαστε έχουμε όλες οι μαμάδες.
Είναι η αγάπη μας για τα παιδιά μας και η αγάπη που μας επιστρέφουν κάθε μέρα, όλα μας τα όνειρα που αποτυπώνονται στα χαμόγελά τους κι εκείνη η υπερηφάνεια για  – όπως μου είπε πρόσφατα μια άλλη μανούλα φίλη – «το σημαντικότερο στοιχείο στο βιογραφικό μας»
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s