Από πείρα · Σκόρπιες σκέψεις

Καλοκαιρινές σκέψεις παράνοιας

Λόγω της περιόδου του καλοκαιριού που διανύουμε έχω τη δυνατότητα να μιλήσω με φίλες μου αλλά και να διαβάσω πολλά κείμενα τα οποία αναφέρονται στο πως νιώθουμε εμείς οι γονείς όταν τα παιδιά μας βρίσκονται μακριά μας αυτήν την περίοδο, παραθερίζοντας κάπου.
Προσωπικά δεν ανήκω στις μαμάδες που παθαίνουν αμόκ όταν τα παιδιά τους βρίσκονται μακριά τους για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Από το πρώτο καλοκαίρι που είχα τη Νεφέλη, την άφησα στους γονείς μου μακριά από την Αθήνα χωρίς να έχω κάποιον ενδοιασμό.Δεν ξέρω αν αυτό με κατατάσσει στις άκαρδες μάνες αλλά έτσι ένιωθα και εξακολουθώ να νιώθω…ειδικά φέτος που έχω πλέον 2 μικρά και καμία δυνατότητα για πρώτη φορά να τα αφήσω κάπου για να πάρω μια ανάσα. 
Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί νιώθουμε έτσι οι μητέρες όταν δεν είμαστε με τα μικρά μας. Και νιώθουμε πραγματικά έτσι ή το «παίζουμε» για να μην νομίζουν οι γύρω ότι είμαστε αναίσθητες και κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας; Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις…μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. 
Σίγουρα είναι η ανάγκη να είμαστε μαζί με τα παιδιά μας που λατρεύουμε. Σίγουρα είναι και η δύναμη της συνήθειας που δεν μας αφήνει να προσαρμοστούμε εύκολα σε ένα σπίτι που μας φαίνεται άδειο χωρίς τις φωνές τους και τη φασαρία τους. Είμαι επίσης σίγουρη πως η ρουτίνα τους που έχει γίνει και δική μας είναι πλέον τόσο απόλυτα δεμένη με την καθημερινότητά μας που ορισμένες από εμάς έχουμε ξεχάσει πως να περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας (γιατί πολύ απλά δεν διαθέτουμε πλέον ελεύθερο χρόνο).
Εγώ πάλι πάντα έβρισκα κάτι να κάνω ή να μην κάνω όταν έλειπε η Νεφέλη από το σπίτι. Να κάνω διάφορες δουλειές που δεν προλάβαινα ποτέ να ολοκληρώσω, να διαβάσω ένα βιβλίο που είχα ξεκινήσει πριν μήνες και ακόμα δεν είχα καταφέρει να τελειώσω, να δω τους φίλους μου, που πλέον βλεπόμαστε μόνο μέσω του facebook (γιατί ούτε στο τηλέφωνο δεν μπορείς να μιλήσεις με ησυχία όταν δίπλα σου η Νεφέλη επαναλαμβάνει όλο πείσμα «μαμά, μαμά, μαμά…»), να κάνω μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνα το βράδυ (γιατί το πρόγραμμά μας δεν μας επιτρέπει να είμαστε ξύπνιες μετά τις 10).  
Σκέφτομαι συχνά όλες εκείνες τις συνήθειες ή τα χόμπι που είχα πριν γίνω μαμά. Ένα από τα αγαπημένα μου ήταν και είναι τα παζλ. Το σπίτι μου είναι γεμάτο τεράστια κάδρα από πίνακες-παζλ που έχω φτιάξει. Πριν από – δεν θυμάμαι πόσο- καιρό μου έκαναν δώρο ένα ακόμα μεγάλο παζλ. Στην αρχή το χρησιμοποίησα για να είναι σε ημικλυνή θέση στο στρώμα της Αλεξάνδρας στην κούνια της (το είχα βάλει κάτω από το στρώμα). Τώρα βρίσκεται θαμμένο στην ντουλάπα της και περιμένει πότε θα έχω τη δυνατότητα να το ανοίξω. 
Η Νεφέλη, η οποία πέρα από την ομοιότητα με τη μαμά της έχει πάρει και τις μεγάλες μου αγάπες στα παιχνίδια, λατρεύει τα παζλ. Μπορεί να ασχολείται με αυτά ώρες ατελείωτες. Έτσι, αν αποφασίσω να στήσω το δικό μου είμαι σίγουρη πως πολύ σύντομα θα ψάχνω χαμένα κομμάτια παντού και θα τα έχει βουτήξει το βλαστάρι μου για να συμμετάσχει και αυτή στη διαδικασία! Άντε να της εξηγήσεις ότι δεν είναι ακόμα έτοιμη για παζλ 3000 τεμαχίων!
Και πάνω που έλεγα πως η Νεφέλη μεγαλώνει και δεν πειράζει να μείνει ξύπνια και μετά τις 10 το βράδυ και να, τώρα, όπου να΄ναι θα μπορούμε κι εμείς να κυκλοφορούμε σαν άνθρωποι χωρίς να κουβαλάμε όλη μας την οικοσυσκευή κάθε φορά που βγαίνουμε έξω, ήρθε το 2ο βλαστάρι μας και άντε πάλι απ΄την αρχή.
Μπορεί απλά να είμαι τόσο κουρασμένη που όλα ξαφνικά μου φαίνονται τραγικά. Μπορεί να είναι που φέτος ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά (για τους περισσότερους από εμάς φαντάζομαι). Μπορεί απλά να χρειάζομαι διακοπές! Όπως και να έχει εκείνο που μου λείπει είναι η απόλυτη ησυχία.
Έχω σταματήσει να βλέπω τηλεόραση. Ακόμα και ο ήχος της μέσα στο σπίτι με εκνευρίζει. Τελευταία το αγαπημένο παιχνίδι των κοριτσιών μου είναι το κυνηγητό μέσα στο σπίτι. Η Νεφέλη στο ποδήλατο και η Αλεξάνδρα στη στράτα. Και πέρα από τη φασαρία που κάνουν τα συγκεκριμένα οχήματα είναι και οι τσιρίδες χαράς και ενθουσιασμού! Το σπίτι μου έχει μετατραπεί σε παιδότοπο και εγώ δεν ξέρω από που να φύγω!
Ναι, είμαι σίγουρη πλέον πως με τη μητρότητα έρχεται και μια γενναία δόση παράνοιας. Γιατί πως αλλιώς να χαρακτηρίσω την απίστευτη εναλλαγή των συναισθημάτων από τη χαρά στην λύπη, από την ευτυχία στην αγανάκτηση, από την απίστευτη υπομονή στο «δεν αντέχω άλλο, θα φύγω από τα παράθυρα!». Πως μπορώ διαφορετικά να δώσω μια λογική ερμηνεία στο πόσο διαφορετική είναι η μια μέρα από την επόμενη; Νομίζω πως όποιος λογικός άνθρωπος διαβάσει όσα γράφω θα με περάσει τουλάχιστον για ψυχοπαθή!
Διαβάζω και συναντώ μαμάδες που κάθονται με τις ώρες και φτιάχνουν αναμνηστικά από τα παιδικά χρόνια των μωρών τους, σκαρφίζονται χιλιάδες νέα παιχνίδια, τρέχουν δεξιά και αριστερά με τα μικρά τους και σκέφτομαι «που τη βρίσκουν την όρεξη;». Μετά πιάνω τον εαυτό μου να κάθεται στο πάτωμα και να φτιάχνει παζλ με τη Νεφέλη, στα τέσσερα για να δείξω στην Αλεξάνδρα πως μπουσουλάνε, να πηγαίνω στο σινεμά να δω ταινίες της Disney και να μου αρέσει τόσο σαν να ήμουν 5 χρονών και σκέφτομαι «δεν είμαι καλά! Κάτι δεν πάει καλά με μένα!» 
Καλοκαίριασε και θυμήθηκα κάτι που είχα σχεδόν ξεχάσει. Πολύ πριν ακόμα παντρευτώ, πρέπει να ήταν λίγο αφού είχα γνωρίσει τον άντρα μου, έφευγα από τη δουλειά τα καλοκαίρια, φορούσα το μαγιό μου, έμπαινα στο αυτοκίνητο και πήγαινα στην παραλία τα απογεύματα. Έκανα μπάνιο, καθόμουν την παραλία διαβάζοντας ένα βιβλίο, μόνη μου – ολομόναχη – και δεν είχα καλύτερο. Φέτος για κάποιο λόγο το θυμήθηκα και αυτό. Μάλλον γιατί μου λείπει. 
Σκέφτομαι πως για να με απασχολούν όλα αυτά και να τριγυρίζουν ακόμα στο μυαλό μου πιθανόν η μητρότητα εις διπλούν να μην με έχει απορροφήσει εντελώς. Μάλλον έχω καταφέρει μέσα από όλη αυτήν την περιπέτεια να διατηρήσω τα θέλω μου και όσα ονειρεύομαι ακόμα να κάνω. 
Ένα πάντως είναι σίγουρο…δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην αφήσω τις κόρες μου να κάνουν διακοπές μόνες τους ή να φαγωθώ να τις έχω μονίμως μαζί μου ειδικά το καλοκαίρι… μου λείπουν πολύ τα απογεύματα στη θάλασσα. Και αφού πλησιάζουν και οι δικές μου διακοπές φέτος θα δοκιμάσω τα απογεύματα αυτά να τα περνώ στην παραλία μαζί με τις κόρες μου. Λέτε τελικά να μου αρέσει τόσο που να αλλάξω πάλι γνώμη;
Είπαμε…μαζί με τη μητρότητα έρχεται και η παράνοια, επομένως όλα επιτρέπονται! 
Παρένθεση: (αυτή τη στιγμή επικρατεί στο σπίτι μια σπάνια στιγμή απόλυτης ησυχίας! Για να πρέπει να το σημειώσω μάλλον έχει γίνει εξαιρετικής σημασίας!)
Advertisements

One thought on “Καλοκαιρινές σκέψεις παράνοιας

  1. Να σου πω, για μένα είναι απλό: όταν τα παιδιά είναι στους παππούδες τους, απολαμβάνω τον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας όλα αυτά που δεν μπορείς να κάνεις όταν είσαι με τα παιδιά. Ωστόσο τα παιδιά μού λείπουν αφόρητα. Χαίρομαι όμως που περνούν καλά χωρίς εμένα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s