Από πείρα · Σκόρπιες σκέψεις

Πριν και μετά…

Η ανάγνωση ενός πολύ ενδιαφέροντος κειμένου σχετικά με τη ζωή πριν και μετά τα παιδιά μου έδωσε έμπνευση απόψε. Σκέφτομαι πολύ συχνά το παρελθόν τελευταία. Ένα ανεξήγητο φαινόμενο παρουσιάστηκε τελευταία στη ζωή μου, αυτό που δεν θυμάσαι για κάποιο λόγο τη ζωή σου πριν από μια συγκεκριμένη περίοδο. Για μένα αυτή η περίοδος είναι από τότε που γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη.
Δεν είμαι από τις γυναίκες που τις απασχόλησε ποτέ η ηλικία τους ή τα χρόνια που περνάνε. Ο χρόνος είναι πάντα για μένα απλά ο χρόνος και εφόσον κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι για να τον σταματήσει (αν και δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν κάτι που θα ήθελα) δεν έχει κανένα νόημα να τον σκέφτομαι. 
Έπειτα έτσι όπως είναι η ζωή μου σήμερα δεν προλαβαίνω να καθίσω και καθόλου μόνη μου, να σκεφτώ, να θυμηθώ, να αναπολήσω…ίσως είναι καλύτερο αυτό. Ίσως αν άρχιζα να σκέφτομαι πως ήταν η ζωή μου ή τι μου λείπει από το παρελθόν να τρελαινόμουν λίγο. 
Σκέφτομαι πολλές φορές πως όταν αποφάσισα να γίνω μητέρα είχα ήδη ξελυσσάξει – όπως λένε- στη ζωή μου. Είχα πιει, είχα βγει, είχα φλερτάρει, είχα κάνει τις σχέσεις που ήθελα, είχα διασκεδάσει, είχα ταξιδέψει. Δεν είχα απωθημένα. Όλα όσα ήθελα να έχω κάνει τα είχα κάνει. Ίσως γι’ αυτό όταν έγινα μητέρα μπόρεσα να ανταποκριθώ στην πρόκληση – ήταν μια απόφαση απόλυτα συνειδητή και προγραμματισμένη. 
Είναι όμως παράξενο το ότι για να θυμηθώ ποια ήμουν πριν έρθουν στη ζωή μου τα παιδιά μου πρέπει να προσπαθήσω πολύ…σαν να έχω πάθει ελαφρά αμνησία. Αναρωτιέμαι γιατί μου συμβαίνει αυτό. Επίσης αναρωτιέμαι γιατί υπάρχουν τόσο ελάχιστα πράγματα που μου λείπουν από τη ζωή μου πριν τα παιδιά μου. 
Ποιος δεν θέλει να είναι ελεύθερος και απόλυτα απαλλαγμένος από οποιαδήποτε υποχρέωση; Ποιος δεν λαχταρά την ελευθερία που προσφέρει η έλλειψη δεσμών είτε αυτό λέγεται γάμος είτε οικογένεια; Ποιος δεν θέλει να νιώσει πως ζει μόνο για τον εαυτό του και για κανέναν άλλο και έτσι μπορεί απλά να ζει όπως θέλει κάθε μέρα;…εγώ; Μάλλον, αλλιώς δεν θα μπορούσα να ζω τη ζωή μου όπως είναι σήμερα, γεμάτη υποχρεώσεις, απόλυτα δεμένη με την ύπαρξη δυο μικρών παιδιών που εξαρτώνται από εμένα.
Είναι τόσο δυνατή τελικά αυτή η εμπειρία που λέγεται μητρότητα ώστε να κάνει μια γυναίκα που ήταν κατά τα άλλα πάντα ανεξάρτητη να μην της λείπει σχεδόν τίποτα από το παρελθόν; Λέω «σχεδόν» τίποτα γιατί πλέον εκείνα που μου λείπουν είναι μικρά, καθημερινά πράγματα που για πολλούς φαίνονται εντελώς φυσιολογικά…όπως ο ύπνος, ένας καφές το απόγευμα στο μπαλκόνι σε απόλυτη ησυχία και γαλήνη, μια βόλτα στα μαγαζιά χωρίς το άγχος της ώρας…τέτοια πράγματα, καθημερινά.  
Πολλές φορές λέμε πως δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς τα παιδιά μας. Ακούγεται τετριμμένη αλλά είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Έπειτα σκέφτομαι τόσες γυναίκες που γνωρίζω που δεν έχουν ακόμα ζήσει αυτήν την εμπειρία και αναρωτιέμαι πως θα ένιωθα εγώ αν σήμερα δεν ήμουν μητέρα. 
Ακούω ορισμένες να λένε πως δεν το νιώθουν, πως δεν το θέλουν.Τις ακούω προσεκτικά να υπερασπίζονται τις επιλογές τους, τον ελευθερο και ανεξάρτητο τρόπο ζωής τους τον οποίο «δεν θα άλλαζαν με τίποτα». Σέβομαι τις επιλογές τους, απλά αναρωτιέμαι αν είναι αληθινά επιλογές. Αναρωτιέμαι αν αυτές οι βαρύγδουπες δηλώσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή γίνονται με τόσο στόμφο και επιμονή για να καλύψουν το κενό, να δικαιολογήσουν την επιλογή (ή μη επιλογή).  
Ναι, μου λείπουν κάποια καθημερινά, απλά πράγματα. Μου λείπουν και οι φίλες μου γιατί είναι και εκείνες μωρομάνες και δεν έχουν όχι απλά το χρόνο αλλά ούτε το μυαλό πλέον να κυνηγήσουν ένα μικρό κομμάτι της ζωής που είχαν πριν γίνουν μαμάδες. Καθώς ακούω το «Wanted dead or alive» των Bon Jovi μου λείπει η άνεση που είχα να τα παρατήσω όλα και να πάω σε μια συναυλία που θέλω (φυσικά και έχασα και αυτή τη συναυλία). Μου λείπουν τα βράδυα της μπιρίμπας και του κουτσομπολιού με ατελείωτα πατατάκια και μπύρες που εξαφανίζονταν η μια μετά την άλλη από το τραπέζι (και το ψυγείο).
Παραμένω όμως αισιόδοξη. Και τελικά ίσως να μπορούμε να τα κάνουμε όλα, απλά επιλέγουμε να μην τα κυνηγήσουμε γιατί τα έχουμε χορτάσει. Τα έχουμε χορτάσει αλήθεια;; Ή είναι τόσα αυτά που εισπράτουμε από τα παιδιά μας καθημερινά που όλα τα υπόλοιπα απλά δεν τα σκεφτόμαστε; 
Still I’m standing tall όπως λένε και οι Bon Jovi και όπως πάντα θα επιλέξω και τώρα να κοιτάξω το ποτήρι μου μισογεμάτο. Κάποια μέρα θα αρχίσουν πάλι οι συναυλίες, θα παίζουμε και πάλι μπιρίμπα, θα κάνουμε και πάλι «κοινωνική κριτική» πίνοντας μπίρες και γελώντας. 
Πριν από λίγο η Αλεξάνδρα ξύπνησε κλαίγοντας. Την πήρα στην αγκαλιά μου και καθώς την κρατούσα σφιχτά εκείνη που χαϊδευε το χέρι…χαμογέλασα. Ναι, το ποτήρι είναι μισογεμάτο γιατί έχω την ευκαιρία να ζήσω και τα δυο – τη μητρότητα που όμοιό της δεν υπάρχει στον κόσμο όλο και τις φιλίες, τις εξόδους, κομμάτια από τη ζωή που είχα, όταν οι κόρες μου θα μεγαλώσουν λίγο κι εγώ θα είμαι ακόμα νέα.
Μάλλον η προσωρινή αμνησία κάνει καλό! Με κρατάει εδώ κοντά στα παιδιά μου και μου δίνει υπομονή για μια ζωή που με περιμένει με πολλά ακόμα να ζήσω.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s