Αλεξάνδρα

9 μήνες μαζί

Τα ξημερώματα της 18ης Οκτωβρίου του 2010 κατά τις 2.15 με έπιασε ένα περίεργος πόνος. Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου και αν και ήταν διαφορετικός πόνος από ότι συνήθως δεν έδωσα σημασία. Πέρασε ένα τέταρτο και ακολούθησε και δεύτερος πόνος…μπα, σκέφτηκα, η ιδέα μου είναι. Τρίτος πόνος στις 2.45 και κατάλαβα πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. 
Μισή ώρα μετά βρισκόμουν στο αυτοκίνητο καθοδόν προς το πρώτο μου επίσημο ραντεβού με την κόρη μου και μόλις 2 ώρες μετά πρωτοκοιταχτήκαμε. 
Έτσι ήρεμα, γρήγορα και απλά ήρθε στη ζωή μου ακριβώς πριν από 9 μήνες το δεύτερο μικρό μου θαύμα, η Αλεξάνδρα μου. Μετά από μια εγκυμοσύνη χωρίς μεγάλες δυσκολίες αλλά σίγουρα δυσκολότερη από την πρώτη. Με μια βιαστική μάλλον έξοδο προς τον έξω κόσμο αποφάσισε πως αρκετά περίμενε στην κοιλιά μου και ήταν ώρα να κάνει την εμφάνισή της. 
Δεν ξέρω μέχρι σήμερα πόσο εύκολο είναι να περιγράψω πως ένιωσα την πρώτη εκείνη στιγμή που την κράτησα στην αγκαλιά μου, τα πρώτα εκείνα δευτερόλεπτα που πήρε την πρώτη της ανάσα στον κόσμο, που άνοιξε τα ματάκια της για να με κοιτάξει, να αναζητήσει τη μυρωδιά μου, τη ζεστασιά μου. 



Ξέρω πως την ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά. Ξέρω πως δεν ένιωσα καμία απολύτως διαφορά σε σχέση με τα συναισθήματά μου για τη Νεφέλη. Ξέρω πως όταν την πρωτοείδα έκλαψα με την ίδια χαρά και όπως και στη Νεφέλη το μόνο που μπορούσα να ψελλίσω ήταν «παιδάκι μου, παιδάκι μου εσύ». Τα ίδια δάκρυα, η ίδια ευτυχία, ο ίδιος ακριβώς έρωτας και μάλιστα καλύτερος γιατί τη δεύτερη φορά ήταν ευκολότερο, γιατί όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να βιώσω την εμπειρία με τον ίδιο τρόπο όπως την πρώτη φορά που όλα ήταν άγνωστα.
Για μένα οι αγκαλιές ήταν το ίδιο πολύτιμες, οι πρώτες στιγμές μαζί της το ίδιο υπέροχες και πιο χαλαρές γιατί ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω και ήμουν πλέον απαλλαγμένη από κάθε άγχος και ανησυχία. Και αυτή η αίσθηση που ζούσα για δεύτερη φορά και που σου χαρίζει η ύπαρξη ενός νεογέννητου μωρού στην αγκαλιά σου ήταν τόσο μαγική…τόσο μοναδική.


9 μήνες μετά την κοιτάζω και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει. Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει γεμίσει τη ζωή μου με το χαμόγελό της. Κάθε της νέα κίνηση, κάθε νέα κατάκτησή της με γεμίζει με την ίδια χαρά και υπερηφάνεια, όπως την πρώτη φορά. Περιμένω να ακούσω από το στόμα της τη λέξη «μαμά» με την ίδια ανυπομονησία και αναρωτιέμαι τι ήχο θα έχει αυτή η λέξη όταν θα την πει εκείνη. 
Τι μπορώ να πω για αυτό το μαγικό μωρό που ήρθε τόσο απρόσμενα στη ζωή μου; Το διαρκές της χαμόγελο γεμίζει κάθε μου μέρα με περισσότερη ευτυχία από όση μπορούσα να φανταστώ ότι θα ένιωθα ποτέ.
Κοιμάται ήρεμα τα βράδια, τρώει, παίζει μόνη της με τις ώρες στο πάρκο της και πάντα μα πάντα μόλις ανοίγει τα μάτια της χαμογελάει σαν να μου λέει «Γεια σου μαμά! Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω!». Είναι πάντα ευδιάθετη (εκτός φυσικά όταν πεινάει ή όταν είναι κουρασμένη). Διεκδικεί από τώρα το χρόνο μας, το χώρο της και κοιτάζει τη μεγάλη της αδερφή στα μάτια. Θέτει τα όριά της και όταν η Νεφέλη αρχίζει να την ενοχλεί εκφράζει ανοιχτά τη δυσαρέσκειά της. Είναι επίμονη. Όσες φορές και αν την διώξει η Νεφέλη από το δωμάτιό της εκείνη επιστρέφει, τρέχοντας στο διάδρομο του σπιτιού με τη στράτα της! Ακόμα και όταν η Νεφέλη της φωνάζει ή της μιλάει απότομα, εκείνη δεν χάνει την ψυχραιμία της και επιμένει. 
Μόλις την βλέπει να μπαίνει στο σπίτι κουνάει χέρια και πόδια και ξεσπάει σε γέλια όλο χαρά! Και κάθε φορά φωνάζω το όνομά της όταν επιστρέφοντας από τη δουλειά πάω να την πάρω, μόλις τα βλέμματά μας συναντιούνται ένα τεράστιο χαμόγελο φωτίζει τα ματάκια της…αχ αυτά τα μάτια της τα τεράστια! Όσα δεν μπορεί να πει με τις λέξεις τα λέει με τα μεγάλα φωτεινά της μάτια. 
Και εκείνη τη μια και μοναδική μέρα που περνάμε από το πρωί μαζί στο σπίτι, οι δυό μας μόνο, εγώ κι εκείνη, είναι τόσο όμορφο να είμαι μαζί της και να της αφιερώνομαι αποκλειστικά! Κι εκείνη είναι τόσο απολαυστική σε όλα της – στο παιχνίδι, στο γέλιο της, στο αστείο περπάτημά της. 
9 μήνες και δεν μπορώ ακόμα να τη χορτάσω. 9 μήνες και θέλω να είμαι συνέχεια μαζί της. 9 μήνες αγάπης και ευτυχίας με ένα μωρό που έχει κλέψει την καρδιά μου όπως δεν φανταζόμουν, γιατί πίστευα πως αγάπη σαν αυτή που νιώθω για το πρώτο μου παιδί δεν μπορεί να υπάρξει ξανά. Κι όμως υπάρχει. Υπάρχει και είναι μοναδική και απεριόριστη.


Η αγάπη λοιπόν όταν κάνεις ένα δεύτερο παιδί δεν μοιράζεται…πολλαπλασιάζεται και γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Και όσο και αν δυσκολεύτηκα, όσο και αν πίστεψα κάποιες στιγμές πως δεν θα τα κατάφερνα και η εξάντληση θα με νικούσε, τελικά τα κατάφερα και πάλι. Κατάφερα να έχω ένα μωρό σαν όνειρο!
Μικρό μου Αλεξανδράκι, γλυκό μου διαμάντι, καρδούλα μου, χαμογελαστό μου μωρό σ’ αγαπώ. Όχι…δεν σ’ αγαπώ (όπως μου έλεγε κι εμένα ο μπαμπάς μου)…σε λατρεύω! Ολοκλήρωσες την ζωή μου με τρόπους που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να σου εξηγήσω. Κάθε πρωί που κοιτώ το προσωπάκι σου να μου χαμογελάει παίρνω δύναμη και ξέρω πως τίποτα δεν μοιάζει αδύνατο. 
Γλυκό μου μπιζουδάκι θα είμαι πάντα εδώ!Πάντα, ως το τέλος του κόσμου. Και τίποτα δεν θα μπορέσει ποτέ να με κάνει να σταματήσω να σε αγαπώ με όλη μου την καρδιά. 
Χαρούμενοι 9 μήνες μωρό μου!


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s