Οι στιγμές μας

Ισορροπίες

Σήμερα είχαμε τη πρώτη μας διαμάχη ανάμεσα στη Νεφέλη και την Αλεξάνδρα. Για τους περισσότερους γονείς με περισσότερα από ένα παιδιά αυτό μπορεί να ακούγεται φυσιολογικό – ίσως και αστείο- αλλά για εμάς ήταν η πρώτη φορά που στο σπίτι μας επικράτησε αυτού του είδους η ένταση. 
Πολλά πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά είναι καινούργια για μας. Κάθε μέρα η σχέση ανάμεσα στα παιδιά μας αλλάζει μορφή. Ξεκίνησε από τη λατρεία, πέρασε σε ελαφρά αδιαφορία και τώρα έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια κόντρας. Το αστείο είναι πως η Αλεξάνδρα, αν και μωράκι ακόμα, αντιδρά πλήρως σε ό,τι της κάνει ή της λέει η  Νεφέλη. Το πείσμα της δεν έχει όρια και όσο και αν η Νεφέλη προσπαθεί να διαφυλάξει τον χώρο της, τα «ιερά» και τα «όσια» της εκείνη επιμένει να εισβάλλει με μοναδικό τρόπο στην καθημερινότητά της και να την αναστατώνει.
Από τη μια πλευρά είναι αστείο. Είναι αστείο γιατί ακόμα είναι πολύ μικρές για να χρειαστεί να τις χωρίσουμε, να μπούμε στη μέση για να ηρεμήσουμε τα πνεύματα. Από την άλλη σκέφτομαι όλα όσα μας περιμένουν και η αλήθεια είναι πως ανησυχώ λίγο. Περισσότερο από όλα σκέφτομαι προκαταβολικά πως θα αντιμετωπίσω τις διαμάχες τους. Οι ειδικοί λένε πως πρέπει τα παιδιά να μάθουν να λύνουν μόνα τους τις διαφορές τους. Όταν όμως έχεις στο σπίτι σου δυο παιδιά που φωνάζουν και διαμαρτύρονται πόσο εύκολο είναι τα τα αφήσεις να βρούνε μόνα τους τον τρόπο να μονιάσουν; 
Θυμάμαι πως όταν μάλωνα με την αδερφή μου οι γονείς μου περίμεναν λίγο ώσπου αν χρειαστεί να επέμβουν. Οι δικοί μας καυγάδες δεν θυμάμαι να ήταν συχνοί αλλά όταν συνέβαιναν ήταν τόσο έντονοι και γεμάτοι από πικρόχολα σχόλια που ορισμένους τους θυμάμαι ακόμα τόσο έντονα, σαν να συνέβησαν εχθές. 
Φαντάζομαι πως όπως και όλα τα υπόλοιπα έτσι και στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχουν «χρυσές» λύσεις. Φαντάζομαι πως κάθε καβγάς είναι διαφορετικός, κάθε παιδί έχει το δικό του τρόπο με τον οποίο πρέπει να το προσεγγίσεις και γενικά κάθε γεγονός είναι απόλυτα μοναδικό στη μέθοδο με την οποία θα το διαχειριστείς.
Σήμερα, για παράδειγμα, επέλεξα να αποστασιοποιηθώ, περισσότερο για να δω πως θα αντιδρούσαν τόσο η Νεφέλη όσο και η Αλεξάνδρα. Αυτές τις μέρες επεμβαίνω μόνο όταν νιώθω πως κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα της μικρής καθώς η Νεφέλη έχει αρχίσει να απλώνει χέρι πάνω της και πρέπει να είμαι πάντα πολύ προσεκτική. Το παράξενο είναι πως η εναλλαγή στις συμπεριφορές τους είναι τόσο συχνή που χάνω τη μπάλα. Τη μια αποζητούν σαν τρελές η μια την άλλη, παίζουν υπέροχα μαζί, κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι (η Αλεξάνδρα έχει μετατρέψει τη στράτα της σε αυτοκίνητο αγώνων!) και ξαφνικά σαν να εισβάλλει μεταξύ τους η αίσθηση της κτητικότητας, το «δικό μου», και αρχίζει η διαμάχη. 


Ναι, είμαι σίγουρη πως όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά όμως όταν συμβαίνουν μέσα στο σπίτι σου πρέπει κάπως να τα αντιμετωπίσεις. 
Έπειτα σκέφτομαι πως σήμερα πήρα και μια γερή δόση του τι μέλει γενέσθαι σε λιγότερο από ένα χρόνο. Τα ατελείωτα κυνηγητά μέσα στο σπίτι, η απίστευτη φασαρία, οι φωνές…παρακαλούσα για μια στιγμή ησυχίας ώσπου φώναξα σε μια στιγμή στη Νεφέλη «Θέλω λίγη ησυχία μέσα στο σπίτι μου!» Εκείνη σταμάτησε και με κοίταξε με ένα βλέμμα σαν να σκεφτόταν «Πάει, τρελάθηκε η μαμά μου!!!».  
Σκέφτομαι αυτό που μου έλεγε κάποτε η κουμπάρα μου για τον γλυκό μου βαφτισιμιό. Όταν γεννήθηκε ο μικρός του αδερφός τους παραπονιόταν πως «όλο εμένα μαλώνετε». Κατάλαβα σήμερα τι εννοούσε το παιδί. Κι εμείς τελευταία το ίδιο κάνουμε. Όλο τη Νεφέλη μαλώνουμε…γιατί η Αλεξάνδρα είναι πολύ μικρή ακόμα για να καταλάβει την έννοια του «μαλώνω» και όταν θα της πούμε κάτι αμέσως βάζει τα κλάματα και μας κοιτάει όλο απορία. 
Νιώθω άσχημα που τη μαλώνω, είναι αλήθεια. Δεν μπορώ όμως να κάνω διαφορετικά. Πρέπει να μάθει πως οι φωνές και οι χειροδικίες απαγορεύονται στο σπίτι μας. Πρέπει να καταλάβει ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό. Πολλές φορές την παίρνω αγκαλιά και της εξηγώ με το καλό γιατί αυτόν τον καιρό της τα λέω όλα αυτά. Μου απαντά ότι καταλαβαίνει αλλά δεν είμαι σίγουρη πως έτσι είναι. Εγώ πάντα νιώθω άσχημα!
Έχω πολλές φορές γράψει και μιλήσει για τα χιλιάδες συναισθήματά μου για τη Νεφέλη. Δεν υπάρχουν λόγια περισσότερα για να εκφράσω τι νιώθω για το διαμάντι μου αυτό. Η Νεφέλη είναι για μένα η εκπλήρωση όλων μου των ονείρων. Στα μάτια της καθρεφτίζονται όλες μου οι ελπίδες, κάθε μου ευχή, κάθε σκέψη και συναίσθημά μου. Είναι ο φάρος μου, ο ψυχολόγος μου, το μεγαλύτερο επίτευγμά μου σε αυτή τη ζωή. 
Εκείνη με έκανε για πρώτη φορά μητέρα, εκείνη απάλυνε τον πόνο μου όταν με τη γέννησή της αναπλήρωσε επάξια το κενό που άφησε πίσω του το πρώτο αγέννητο μωρό μου. Πήρε τον πόνο και τον έκανε ευτυχία με ένα της μόνο βλέμμα, την πρώτη φορά που κοιταχτήκαμε στα μάτια. Όλα ξεκίνησαν με εκείνη και όλα συνεχίζονται μαζί της. Ακόμα και η απόφαση μου να κάνω ένα δεύτερο παιδί οφείλεται στην ανάγκη μου να μην μείνει μόνη της στη ζωή όταν εγώ και ο πατέρας της δεν θα υπάρχουμε πλέον. Κάθε απόφασή μου, κάθε κίνησή μου, κάθε μου σκέψη και συναίσθημα της ανήκουν δικαιωματικά γιατί πέρα από παιδί μου είναι και ένα εξαιρετικό παιδί. 
Με τον ερχομό της Αλεξάνδρας εκτός από την ευτυχία και την ολοκλήρωση που ήρθαν, ήρθαν και χιλιάδες ενοχές απέναντι στη Νεφέλη. Ήρθαν όλοι αυτοί οι φόβοι να μην την αδικήσω, να μην την κάνω να νιώσει ότι άλλαξε έστω και το παραμικρό στον τρόπο με τον οποίο την αγαπώ. Και όσο η Αλεξάνδρα μεγαλώνει και ο καιρός περνά, τόσο μεγαλώνουν και οι φόβοι μου. 
Έχω μια εξομολόγηση να κάνω. Όταν μερικές φορές ο Νίκος τη μαλώνει με τρόπο με τον οποίο δε συμφωνώ δεν μιλάω, δεν αντιδρώ μπροστά της γιατί δεν θέλω να αμφισβητήσω τον μπαμπά της μπροστά της. Αυτό είναι κανόνας ανάμεσα σε μένα και στον Νίκο από την ημέρα που γεννήθηκε. Υπάρχουν όμως στιγμές που τη στιγμή εκείνη νιώθω τόσο άσχημα που θέλω να του βάλω τις φωνές μπροστά της, να την πάρω αγκαλιά και να την παρηγορήσω. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να του επιτεθώ για να την προστατέψω από το μάλωμα του. Είμαι σίγουρη πως κι εκείνος νιώθει το ίδιο μερικές φορές απέναντι σε μένα. Τέτοια είναι η επίδρασή της πάνω μας. 
Αγαπώ και τα δυο μου παιδιά περισσότερο από την ίδια τη ζωή μου. Δεν τα ξεχωρίσω και δεν μπορώ να μπω καν στη διαδικασία να μιλήσω για όσα νιώθω εξίσου και για τις δυο – αν και προσπαθώ. Νομίζω πως η ζωή η ίδια και η σειρά με την οποία ήρθαν στη ζωή μου, οι εμπειρίες που μου χάρισαν και μου χαρίζουν κάθε μέρα είναι εκείνο που απλά τις διαφοροποιεί. 
Εύχομαι να καταφέρω να μην νιώσουν ποτέ πως αδικώ κάποια από τις δυο. Εύχομαι να μπορέσω να διατηρήσω τις ισορροπίες καθώς μεγαλώνουν και να είναι δίκαιη όταν θα αρχίσουν να έχουν τις δικές τους διαφορές. Ως τότε οι σκέψεις παραμένουν…το ίδιο και οι ενοχές!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s