Οι στιγμές μας

Τα παιδιά διδάσκουν…

Μπήκα απόψε στο σπίτι και πήρα τη Νεφέλη αγκαλιά. 
Καθώς μου περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα γενέθλια μιας φίλης της που γιόρτασαν στο σχολείο, για το παγωτό που έφαγαν, για το ποιος έφαγε πόσο παγωτό και άλλα πολλά, πρόσεξα πως τα ματάκια της ήταν κόκκινα και κλαμμένα. Τη ρώτησα γιατί ήταν έτσι τα μάτια της και με κάθε ειλικρίνεια μου ομολόγησε πως έκλαιγε γιατί τη μάλωσε ο μπαμπάς της νωρίτερα. Και όταν της ζήτησα να μου πει το λόγο και πάλι με κάθε ειλικρίνεια μου απάντησε πως έκανε ποδήλατο πολύ γρήγορα μέσα στο σπίτι και έσπασε ένα κεράκι.
Καθισμένη καθώς ήταν στα πόδια μου και με κοιτούσε την αγκάλιασα και της εξήγησα πως ναι, ακόμα και οι μεγάλοι μερικές φορές κάνουν ζημιές και γι’ αυτό πρέπει να είναι προσεκτική. Την αγκάλιασα σφιχτά και καθίσαμε για μερικά μόνο λεπτά έτσι, αγκαλιασμένες, σαν να χρειαζόμασταν η μια την αγκαλιά της άλλης τόσο πολύ! 
Πολλές φορές προσπαθώ να μπω στο μυαλό της, να καταλάβω τι σκέφτεται όταν την μαλώνουμε, όταν της κάνουμε κάποια παρατήρηση, όταν θυμώνουμε για λίγο. Προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει στην ψυχή της όταν κλαίει και τα ματάκια της γίνονται κόκκινα. Συχνά νομίζω πως ξεχνώ πως αν και είναι σχεδόν 4 χρονών πια, ένα παιδί πλέον με τις δικές του απόψεις, ανεξάρτητο, είναι ακόμα το μωρό μου. Μου το θυμίζει κάθε φορά η αγκαλιά της, όταν γαντζώνεται πάνω μου σαν να μην θέλει ποτέ της να με αφήσει. 
Εκείνες τις στιγμές συνειδητοποιώ πως κάθε παιδί μπορεί τόσο εύκολα να νιώσει και πάλι μωρό, να συμπεριφερθεί σαν μωρό, να έχει τις ίδιες ανάγκες με ένα μωρό. Ακόμα κι εμείς ως ενήλικες πόσες φορές δεν θέλουμε να αγκαλιάσουμε τους γονείς μας και να νιώσουμε και πάλι παιδιά, όταν μας κρατούσαν αγκαλιά και δεν μας άφηναν;
Καθώς κοιτώ τις κόρες μου και βλέπω πλέον την Αλεξάνδρα να μεγαλώνει και να γίνεται και αυτή παιδάκι αρχίζω να βλέπω τις διαφορές τους. Σιγά σιγά καθώς ξεδιπλώνεται η προσωπικότητά της καταλαβαίνω πόσο διαφορετικές είναι και ας ανήκουν στην ίδια οικογένεια, και ας μεγαλώνουν με τον ίδιο περίπου τρόπο. Ίσως γι’ αυτό νιώθω πως πρέπει καθημερινά να ξαναπροσαρμοστώ στην ύπαρξη ενός μωρού στο σπίτι…απλά γιατί οι προκλήσεις που φέρνει καθημερινά μαζί της η Αλεξάνδρα οφείλονται στο πόσο διαφορετική είναι σε σχέση με τη Νεφέλη.
Η αλήθεια είναι πως έχω αφήσει πλέον ελεύθερο τον εαυτό μου από τις ανησυχίες για τις αντιδράσεις της Νεφέλης απέναντι στη σχέση μου με την Αλεξάνδρα. Και νομίζω πως και η Νεφέλη έχει καταλάβει πως έχω χαλαρώσει. Εκείνη πάλι αντιδρά με το να είναι απλά ο εαυτός της, αεικίνητη όπως πάντα, χαμογελαστή, απαιτητική. Η έκφραση της αγάπης της όμως απέναντι στην αδερφή της είναι αναλλοίωτη.


Διαβάζοντας ένα κείμενο εχτές σε σχέση με τα συναισθήματα που αναπτύσσονται ανάμεσα στα αδέρφια θυμήθηκα την αντίδραση της Νεφέλης όταν έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στο σπίτι μας η Αλεξάνδρα. Θυμήθηκα πως είχε βγει στο μπαλκόνι και φώναζε «ήρθε η αδερφούλα μου» ακριβώς όπως είχα κάνει κι εγώ την ημέρα που γνώρισα τη δική μου μικρή αδερφή. 
Θυμήθηκα και τα πρώτα της λόγια «μαμά, τι όμορφη που είναι!» και την πρώτη στιγμή που την άφησα να πάρει αγκαλιά την Αλεξάνδρα και έλαμψαν τα μάτια της από ευτυχία και υπερηφάνεια. Ήταν η μεγάλη αδερφή και αυτό δεν περιγράφεται με λόγια. 
Κοιτούσε τη μικρή με ένα βλέμμα δέους και ευτυχίας που όσο ζω δεν νομίζω πως θα μπορέσω ποτέ να περιγράψω με λόγια. Ξέρω καλά πως είναι το συναίσθημα μιας και υπήρξα κι εγώ μεγάλη αδερφή. Το έζησα, το βίωσα σε όλο του το μεγαλείο και γέμισε την ψυχή μου με τόση ευτυχία, με άλλαξε για πάντα, με έκανε να δω τη ζωή με άλλο μάτι και ας ήμουν στην ηλικία που είναι σήμερα η Νεφέλη μου.
Νομίζω πως καταλαβαίνω γιατί η Νεφέλη δεν αντέδρασε ποτέ άσχημα απέναντι στην μικρή της αδερφή (τουλάχιστον ως σήμερα). Νομίζω πως οφείλεται στο ότι ξέρει πως η αγάπη της μαμάς της είναι η ίδια, πως το κρεβάτι της μαμάς και του μπαμπά είναι ακόμα διαθέσιμο για εκείνη όταν ξυπνήσει το βράδυ και θέλει παρέα. Πιστεύω πως οι απεριόριστες αγκαλιές, τα ατελείωτα παιχνίδια και η αίσθηση πως τα συναισθήματα των δικών της ανθρώπων δεν έχουν αλλάξει καθόλου την έχουν βοηθήσει να αντιμετωπίσει την αλλαγή.
Και είναι και η ίδια η Αλεξάνδρα που μόλις βλέπει τη Νεφέλη να μπαίνει στο δωμάτιο φωτίζεται το πρόσωπό της από ένα τεράστιο χαμόγελο, τα μάτια της γελάνε και αυτά και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επικοινωνήσει μαζί της. Είναι η Αλεξάνδρα που με το αιώνιο γλυκό της χαμόγελο…
 

Πριν από μερικές ημέρες καθώς βοηθούσα τη Νεφέλη να στήσει ακόμα ένα Playmobil για να παίξει στο δωμάτιό της είχα φέρει και την Αλεξάνδρα, την είχα βάλει στο κρεβάτι της Νεφέλης με πολλά παιχνίδια μπροστά της. Όταν τελειώσαμε βγήκα για λίγο από το δωμάτιο ουσιαστικά αφήνοντάς τις μαζί στον ίδιο χώρο. Κοντοστάθηκα κρυμμένη στην πόρτα και για μερικά λεπτά που μου φάνηκαν αιωνιότητα τις παρατηρούσα. 


Η καθεμία απασχολημένη με τα δικά της παιχνίδια..η Νεφέλη στο τραπεζάκι της και η Αλεξάνδρα στο κρεβάτι, εντελώς απορροφημένες συνυπήρχαν σε μια υπέροχη αρμονία κι εγώ χαμογελούσα. Τα κορίτσια μου….σε λίγο καιρό θα παίζουν μαζί και τωρα καθόντουσαν κάνοντας παρέα η μια στην άλλη τόσο ήρεμα και όμορφα! Για μια ακόμα φορά το μυαλό μου γέμισε από υπέροχες εικόνες και χαμογελούσα γιατί τα παιδιά μου μου είχαν χαρίσει μια ακόμα ανάμνηση που θα κρατήσω για πάντα!
Πέρα από όλες τις στιγμές που τα παιδιά μου δεν παύουν να με εκπλήσσουν, εκείνο που κρατώ σαν το σημαντικότερο δώρο που μου κάνουν καθημερινά είναι που μου θυμίζουν πως είναι να αγαπάς ανιδιοτελώς, να μην κάνεις καμία διάκριση στους ανθρώπους, να είσαι ειλικρινής για όσα νιώθεις χωρίς να φοβάσαι τι θα πουν οι άλλοι. 
Κάθε μέρα οι κόρες μου με διδάσκουν πως να αγαπάω ακόμα περισσότερο και πως η ζωή μπορεί να είναι απλή και χωρίς περίπλοκες σκέψεις. Κι εγώ προσπαθώ κάθε στιγμή να απορροφήσω λίγη από την απλότητά τους, λίγη περισσότερη αγάπη από την αγάπη τους, λίγη περισσότερη αισιοδοξία και πολλά πολλά πολλά χαμόγελα.
Αλήθεια, τι θα έκανα χωρίς τις κόρες μου; 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s