Αλεξάνδρα

Ένα απόγευμα στη θάλασσα!

Όταν σε χτυπάνε απανωτά οι παιδικές ασθένειες αυτά παθαίνεις…κάνεις καιρό να γράψεις. Είμαι όμως πάλι εδώ, μετά από ένα πολύ πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο γεμάτο υπέροχες αναμνήσεις. 
Το Σάββατο το απόγευμα πήρα την Αλεξάνδρα, την έβαλα στο καρότσι της και κατεβήκαμε στην παραλία. Έστρωσα κάτω μια πετσέτα και καθίσαμε παρέα. Της έμαθα να πετάει πετρούλες, της μιλούσα, έπειτα κάθισε δίπλα μου και έπαιζε ενώ εγώ διάβαζα ένα βιβλίο – το οποίο παρεπιπτόντως έχω ξεκινήσει εδώ και 8 μήνες τουλάχιστον.
Άδειασε το μυαλό μου.Για εκείνες τις πολύτιμες λίγες στιγμές κοιτώντας τη θάλασσα και έχοντας δίπλα μου το παιδάκι μου να μου κάνει παρέα ένιωσα για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό ήρεμη. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Απολάμβανα την ησυχία, την παρέα του μωρού μου, τον ήχο της θάλασσας.
Το έχω πει πολλές φορές και θα το πω άλλη μια…όταν γίνεσαι γονιός μαθαίνεις να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα σε αυτή τη ζωή. Μαθαίνεις να εκτιμάς τον ήχο της θάλασσας, την ησυχία, ένα βιβλίο, μια απλή βόλτα που άλλοι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν κάθε μέρα.
Επέλεξα να μείνω μακριά και από κάθε επικοινωνία αυτό το Σαββατοκύριακο. Άφησα τον αγαπημένο μου υπολογιστή στο σπίτι, δεν πλησίασα το κινητό μου. Νομίζω πως αποτοξινώθηκα αυτές τις μέρες. Ένα Σαββατοκύριακο που μου φάνηκε σαν εβδομάδα. Κοιμήθηκα, απόλαυσα τα παιδιά μου, ηρέμησα.
Και αποφάσισα να μην επιτρέψω πλέον σε κανέναν να χαλάσει αυτήν την ηρεμία. Αποφάσισα να μην επιτρέπω πλέον το άγχος κανενός άλλου να προκαλεί άγχος και σε εμένα την ίδια. 
Καθώς καθόμουν στην παραλία με την Αλεξάνδρα μου δίπλα μου στην πετσέτα να παίζει με τις πετρούλες θυμήθηκα επίσης πόσο διαφορετική ήταν η ζωή μου τόσο πριν κάνω τα παιδιά μου όσο και όταν είχα μόνο τη Νεφέλη. 
Συνειδητοποίησα ξαφνικά πως έχω αδικήσει πολύ το μικρό μου μωρό γιατί μαζί της δεν έχω κάνει ακόμα ούτε τα μισά από όσα έκανα με τη Νεφέλη όταν ήταν σε αυτή την τρυφερή ηλικία. Κάθε μέρα ήμασταν και κάπου αλλού. Κάθε μέρα κάναμε και κάτι διαφορετικό. Η Αλεξάνδρα το έχει στερηθεί αυτό. Γι’ αυτό ένιωσα πολύ ευτυχισμένη που μπόρεσα να της χαρίσω μερικές στιγμές απόλυτα δικές μας. 
Κατάλαβα πόσο χαρούμενη την έκανε κι εκείνη αυτό. Όταν φύγαμε από την παραλία την πήρε ο ύπνος στο καρότσι της αμέσως και ήταν τόσο γαλήνια όλο το υπόλοιπο βράδυ…σαν να «γέμισε» μέσα της από ικανοποίηση που περάσαμε αυτές τις λίγες ώρες μαζί, οι δυο μας μόνο. 
Όσο για μένα, ένιωσα μετά από πολύ καιρό πως είναι να είσαι ήρεμος, γαλήνιος, να μην μετράς τις ώρες και τα λεπτά. Και αυτό είναι ένα συναίσθημα που μάλλον είχα χάσει τους τελευταίους μήνες. 
Έπειτα σκέφτομαι πως αύριο πάλι θα αρχίσει το τρέξιμο, η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις. Πως πάλι θα αγχώνομαι, πάλι θα κοιτάω το ρολόι μου, πάλι θα μετράω τις ώρες και τα λεπτά. Υπάρχει άραγε τρόπος να ηρεμήσουμε όλοι μας λίγο; Υπάρχει κάποιος τρόπος να αδειάζουμε το μυαλό μας πιο συχνά και να απολαμβάνουμε απλά τη στιγμή;
Για μένα αυτό συνέβη όταν παρατηρούσα την ηρεμία με την οποία καθόταν η Αλεξάνδρα δίπλα μου στην παραλία και κοιτούσε τη θάλασσα. Είναι κάθε φορά που έχω αγκαλιά τη Νεφέλη και της διαβάζω ένα ακόμα παραμύθι ή φτιάχνουμε ατελείωτα παζλ. Φυσικά είναι οι στιγμές που έχω μόνη μου (αν και αυτές είναι πλέον ελάχιστες). 
Νομίζω πως το μυστικό είναι μέσα στην ημέρα να παίρνω βαθιές ανάσες και να σκέφτομαι πως σε μερικές ώρες θα μπορέσω και πάλι να είμαι δίπλα στα παιδάκια μου και να παίρνω από εκείνα όλη αυτή την αγάπη που με ηρεμεί πάντα. Επίσης, είναι ίσως το να μην δίνω και πολλή σημασία σε όσα συμβαίνουν γύρω μου καθημερινά, να μην αγχώνομαι τόσο για αυτά.  Είναι ίσως και το να καταφέρω να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στα παιδιά μου, που διεκδικούν το καθένα με τον τρόπο του τον ελάχιστον χρόνο μου και να επιλέγω να μοιράζομαι στιγμές μαζί τους όχι μόνο όταν είμαστε και οι 3 μαζί αλλά και με την καθεμία χωριστά. 



Αυτές τις μέρες η Αλεξάνδρα με διεκδίκησε με το παντοτινά φωτεινό χαμόγελό της, με τη μοναδική παρέα της, με το διαπεραστικό της βλέμμα. Με κέρδισε με το πρώτο της μπάνιο στη θάλασσα, μια εμπειρία μοναδική, μια στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα και ας μην την θυμάται εκείνη. Με κέρδισε ξανά και ξανά υπενθυμίζοντάς μου με το δικό της μοναδικό, μωρουδίστικο τρόπο πως είναι κι εκείνη εδώ. Πως, ναι, είναι θεμιτό και αναμενόμενο να αφιερώνομαι λίγο παραπάνω στη Νεφέλη για να απαλύνω λίγο την αναστάτωσή της λόγω του ερχομού της μικρής στη ζωή μας, όμως «σε χρειάζομαι κι εγώ μαμάκα μου, κι ας ήρθα δεύτερη!» σαν να μου λέει κάθε φορά που με κοιτάζει. 
Σήμερα κοιτώντας της ένας φίλος μου είπε «τι να περνάει άραγε από το μυαλό της όταν μας κοιτάζει έτσι;». Ναι, αυτή είναι μια σκέψη που κάνω κι εγώ πολύ συχνά και αναρωτιέμαι τι να σκέπτεται όταν της μιλάω ή όταν παίζουμε ή όταν κάθεται απλά στην αγκαλιά μου και παρατηρεί κάθε λεπτομέρεια του προσώπου μου.  
Είναι ένα μωράκι, ανήμπορο ακόμα και απόλυτα εξαρτώμενο από εμένα με τόσους τρόπους πέρα από τις καθημερινές τις απλές ανάγκες. Ένα μωράκι που χρειάζεται να νιώσει και αυτό πως είναι μοναδικό και ιδιαίτερο ανεξάρτητα από την παρουσία ενός μεγαλύτερου παιδιού στην οικογένεια. 
Καθώς κολυμπούσαμε παρέα σήμερα θυμήθηκα πως ακριβώς το ίδιο σκηνικό είχα ζήσει και με το Νεφελάκι. Τι όμορφο που αξιώθηκα και πάλι να το ζήσω! Τι όμορφο που θα ζήσω και πάλι τα πρώτα βήματα και τις πρώτες λεξούλες, όλες εκείνες τις πρώτες κατακτήσεις που κάνουν κάθε γονιό να γεμίζει υπερηφάνεια για τα παιδιά του!
Λένε ότι στο δεύτερο παιδί αντιμετωπίζεις πιο χαλαρά όλες αυτές τις «πρώτες» φορές. Εγώ αυτό δεν το πιστεύω και δεν το παραδέχομαι. Όταν της λέω «κάνε μου ναζάκια» κι εκείνη γέρνει το κεφάλι της όλο νάζι και μου χαμογελάει ενθουσιάζομαι σαν να ήταν το πρώτο μου παιδί. Όταν αυτές τις μέρες χτύπησε μαζί τα χεράκια της κάνοντας παλαμάκια τρελάθηκα το ίδιο με όταν το είχε κάνει η Νεφέλη.


Την αγαπώ το ίδιο και δεν την ξεχωρίσω. Πάντοτε μοιράζομαι μαζί της τις πρώτες τις φορές σαν να μην το έχω ξαναζήσει και ξέρω πως από τον ενθουσιασμό που εισπράττει και αυτή δύναμη να προσπαθήσει ξανά και ξανά!
Το μόνο που μένει είναι να περνάω περισσότερο χρόνο μαζί της. Και σίγουρα αυτό είναι κάτι που θα κάνω. 
Ένα από τα ομορφότερα απογεύματα στη ζωή μου και το πέρασα μαζί της. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να μου δώσει δύναμη για την εβδομάδα που έρχεται!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s