Σκόρπιες σκέψεις

Παιδικές ψυχές χωρίς οικογένεια

Απόψε παρακολουθούσα ένα αφιέρωμα στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη για το Ίδρυμα Μητέρα. 
Από τότε που έγινα μαμά μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρακολουθώ εκπομπές οι οποίες έχουν ως αντικείμενο τα παιδιά και ειδικά παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Πιάνω τον εαυτό μου να δακρύζει κάθε φορά ή και να μην αντέχει να δει όσα προβάλλονται. Με είχε προειδοποιήσει για αυτό ο πατέρας μου όταν ήμουν ακόμα έγκυος στη Νεφέλη. Μου είχε πει πως και για τον ίδιο ήταν και είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει τέτοια περιστατικά.
Απόψε την ώρα ακριβώς που τελείωνε η εκπομπή είχα στην αγκαλιά μου την Αλεξάνδρα. Μόλις της είχα δώσει το βραδινό της γάλα και ήταν σχεδόν κοιμισμένη. Για μια στιγμή άνοιξε τα τεράστια μάτια της και με κοίταξε. Ένιωσα σαν να διάβαζε την ψυχή μου…σαν να ήξερε ακριβώς τι σκεφτόμουν. Με κοίταξε για μια στιγμή και μετά έκλεισε ξανά τα ματάκια της και κούρνιασε στην αγκαλιά μου. 
Μια σκέψη μοναδική πέρασε από το μυαλό μου: «πόσο τυχερή είσαι»  σαν να ήθελα να την κάνω να νιώσει ακριβώς αυτό που  σκεπτόμουν. «Πόσο τυχερή είσαι που γεννήθηκες και μεγαλώνεις σε μια οικογένεια που σε λατρεύει, που μπορείς κάθε στιγμή να απολαμβάνεις τη ζεστή αγκαλιά της μαμάς σου, που έχεις τη δυνατότητα να λαμβάνεις τόσα ερεθίσματα κάθε μέρα…ερεθίσματα που ανοίγουν το μυαλό σου, που αναπτύσσουν τη σκέψη σου. Πόσο τυχερή είσαι που γεννήθηκες υγιής και μεγαλώνεις με αυτές τις ιδανικές συνθήκες!».
Πόσες φορές μέσα στην ημέρα σταματάμε για να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πόσο τυχεροί είμαστε τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας; Πόσες φορές απέναντι στις καθημερινές μας δυσκολίες καταλαβαίνουμε πόσο χειρότερη μπορεί να γίνει η ζωή μας από τη μια μέρα στην άλλη; Πολύ σπάνια νομίζω και ανήκω κι εγώ σε αυτήν την κατηγορία.
Ναι, τα παιδιά μας είναι πολύ τυχερά.  Φτάνει όμως αυτό; Φτάνει να το θυμόμαστε κάθε μέρα και κάθε στιγμή που τα έχουμε στην αγκαλιά μας; Πόσο καλύτερους γονείς θα μπορούσε να μας κάνει αυτή η μοναδική σκέψη;
Ως μητέρα δυο μικρών παιδιών δεν μπορώ παρά να νιώσω στο μεδούλι μου πως είναι να είσαι παιδί και να σου λείπουν πράγματα που για τους περισσότερους ανθρώπους μοιάζουν δεδομένα… η δυνατότητα να έχεις μια ζεστή αγκαλιά όποτε τη χρειαστείς, η δυνατότητα να φωνάξεις «μαμά!» μέσα στη νύχτα όταν δεις ένα άσχημο όνειρο και να τρέξει κοντά σου αμέσως να σε παρηγορήσει…η δυνατότητα απλά να πεις «μαμά!» και η λέξη αυτή να έχει έναν υπαρκτό αποδέκτη. 
Δεν έχει σημασία πόσο χρονών είσαι, αν το μυαλό σου δουλεύει το ίδιο γρήγορα με των άλλων ή αν μπορείς να περπατήσεις, να μιλήσεις, να σκεφτείς. Η ανάγκη είναι πάντα η ίδια και όταν δεν ικανοποιείται, η ψυχή σου μένει με ένα ανεκπλήρωτο κενό. 
Πόσοι από εμάς θα επέλεγαν τελικά να αυξήσουν την οικογένειά τους με την ύπαρξη ενός παιδιού που έχει φέρει στον κόσμο κάποιος άλλος; Πόσοι θα ρισκάραμε να γίνουμε γονείς ενός παιδιού λιγότερο υγιούς, λιγότερο έξυπνου…ενός παιδιού που θα είχε πραγματική ανάγκη; 
Κάθε φορά που μια γυναίκα κάνει μια ακόμα προσπάθεια μέσω της εξωσωματικής γονιμοποίησης θα μπορούσε να σκεφτεί πως υπάρχει και αυτός ο δρόμος; Αντιλαμβάνομαι πλήρως την ανθρώπινη ανάγκη να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί γεννημένο από τα δικά μας σπλάχνα όμως τελικά ποιος είναι πραγματικά γονιός – αυτός που γεννά ή αυτός που μεγαλώνει; Εγώ πάντα πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω πως είναι το δεύτερο. 
Έπειτα, ίσως να υπάρχουν και άλλοι τρόποι να βρεθούμε πιο κοντά σε αυτά τα παιδιά που έχουν τόσο ανάγκη μια παρουσία αγάπης. Θαυμάζω όλες εκείνες τις γυναίκες που εργάζονται κοντά σε αυτά τα παιδάκια…που γίνονται οι «μαμάδες» τους με όλη τη σημασία της λέξης. Τις παραδέχομαι γιατί χρειάζεται μεγάλα αποθέματα ψυχής για να φροντίσεις τόσα παιδάκια με τόσες ανάγκες. Εύχομαι να γίνω κι εγώ μια μέρα μια από αυτές. 
Σήμερα παρακολουθούσα τη Νεφέλη να κάνει ποδήλατο με τον παππού της στο δρόμο, να γελάει ασταμάτητα καθώς κυνηγιόντουσαν, να τρέχει, να χοροπηδάει και να είναι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη. Για μια στιγμή καθώς τους κοιτούσα σκέφτηκα πόσο ευλογημένο είναι το παιδί μου, περιτριγυρισμένο από τόσους ανθρώπους που το λατρεύουν και ζουν μόνο για αυτό. 


Είμαι σίγουρη πως η επιστήμη της παιδοψυχολογίας μπορεί να εξηγήσει πολλά και να ερμηνεύσει ακόμα περισσότερα από όσα μπορεί να κρύβονται στην ψυχή ενός παιδιού. Εγώ όμως φτάνει να δω ένα παιδί να χαμογελάει για να γεμίσει η καρδιά μου από αγάπη και χαρά. Αυτό το χαμόγελο δεν πρέπει λοιπόν να το χαρίζουμε μόνο στα δικά μας παιδιά αλλά και σε κάθε παιδί που το έχει ανάγκη.
Ίσως μια μέρα να μην υπάρχουν παιδιά σε ιδρύματα που περιμένουν κάποιον να τους χαρίσει μια οικογένεια. Ίσως μια μέρα να έχουμε όλοι τη δυνατότητα και τη νοοτροπία που θα μας επιτρέψει να μην επιλέγουμε «παιδιά». Μακάρι μια μέρα να βρούμε τη δύναμη να ανοίξουμε και τις δικές μας οικογένειες όχι μόνο σε βρέφη αλλά και σε μεγαλύτερα παιδιά. Ένα παιδί είναι πάντα ένα παιδί. 
Και το χαμόγελό του είναι πάντα ένα παιδικό χαμόγελο. Το ίδιο χαμόγελο που υπάρχει και στα πρόσωπα των δικών μας παιδιών κάθε φορά που τα αγκαλιάζουμε και τους λέμε ότι τα αγαπάμε.
Προς το παρόν σας προτείνω ένα βιβλίο που διαβάζουμε πολύ συχνά με την κόρη μου. Ο τίτλος του είναι «Ένα θαύμα για την Αλίκη» γραμμένο από την αγαπημένη μου Ρένα Ρώσση Ζαϊρη. Περιγράφει ιδανικά πως νιώθει ένα παιδί χωρίς οικογένεια και πως βρίσκει μόνο του το δρόμο για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Μια μοναδική ιστορία γραμμένη με πολλή πολλή αγάπη και ευαισθησία!
Καληνύχτα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s