Σκόρπιες σκέψεις

Οικογένεια εν μέσω κρίσης!

Πέρασαν οι μέρες χωρίς να γράψω..Είμαι όμως πάλι εδώ.
Σκεπτόμουν πως η ζωή με δυο μικρά παιδάκια μπορεί να είναι δύσκολη και κουραστική όμως τα οφέλη και οι καθημερινές επιβραβεύσεις κάνουν τις δυσκολίες να εξαφανίζονται με ένα μαγικό τρόπο. Συχνά νομίζω πως τα παιδιά μου είναι ο λόγος που προσπαθώ ακόμα, που παλεύω τόσο σκληρά για να αντιμετωπίσω όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. 
Ίσως γι’ αυτό να έχω ακόμα αποθέματα δυνάμεων και κουράγιου. Ένα γλυκό χαμόγελο της Αλεξάνδρας ή μια αγκαλιά της Νεφέλης φτάνουν για να αναπληρώσουν τις χαμένες μου δυνάμεις και να με ανανεώσουν. 
Ανησυχώ πολύ για το μέλλον των παιδιών μου. Ανησυχώ ακόμα και για το δικό μου μέλλον, το μέλλον όλων μας. Σε μια συζήτηση με την καλύτερή μου φίλη πριν από μερικές ημέρες, η οποία ζει και εργάζεται μόνιμα στην Ιταλία συνειδητοποίησα πόσο τυχερή είναι που παρ’ όλες τις δυσκολίες που και εκείνη αντιμετωπίζει μεγαλώνοντας ένα παιδί σε έναν ξένο τόπο δεν βρίσκεται στην Ελλάδα.
Για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια παραμονής της στο εξωτερικό νομίζω πως πλέον το καταλαβαίνει και η ίδια. Είναι συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Είναι απλά συγκλονιστικό να μην γνωρίζεις τι είδους μέρα θα ξημερώσει αύριο και να νιώθεις πως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις για να αντιμετωπίσεις αυτήν την αβεβαιότητα. Και όταν είσαι γονιός αυτό το συναίσθημα είναι ακόμα χειρότερο γιατί δεν έχεις μόνο τον εαυτό σου να σκεφτείς αλλά και τα μικρά σου πλάσματα που εξαρτώνται απόλυτα από εσένα. 
Έπειτα κοιτάζω τα παιδιά μου και σκέφτομαι πως δεν μπορεί…θα καλυτερέψουν τα πράγματα. Σκέφτομαι πως όταν εκείνες θα έχουν πλέον μεγαλώσει θα τους λέμε για όσα συνέβαιναν στη χώρα σήμερα και θα μας κοιτάζουν με απορία. Ίσως πάλι να πρόκειται απλά για ευσεβείς πόθους. 
Πώς να μην αφήσεις όλα αυτά να σε επηρεάσουν; Πως να κλειστείς στον μικρόκοσμό σου όταν γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πραγματικά; Πως να αδιαφορήσεις όταν πλέον κάθε σπίτι αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα; Και τι να κάνεις για να βοηθήσεις ακόμα και τους δικούς σου ανθρώπους.
Νιώθω πολύ τυχερή που πρόλαβα να ανοίξω το σπίτι μου και να κάνω το πρώτο τουλάχιστον παιδί μου σε καλύτερες συνθήκες. Αν δεν ήμασταν παντρεμένοι είμαι σίγουρη πως με τον Νίκο θα το σκεφτόμασταν πολύ να προχωρήσουμε σε αυτό το βήμα υπό τις σημερινές συνθήκες.
Συχνά μιλώ με φιλικά μας ζευγάρια που δεν έχουν ακόμα παιδιά. Πριν από ένα χρόνο περίπου το είχαν βάλει στο πρόγραμμα και σκεφτόντουσαν πως ναι, ήρθε ο καιρός να το αποφασίσουν να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο. Όσοι από αυτούς δεν τα έχουν καταφέρει ακόμα (ή δεν το αποφάσισαν τότε) έχουν σήμερα εγκαταλείψει το όνειρο για μελλοντικούς χρόνους. 
Δεν είμαι σίγουρη αν συμφωνώ με αυτή τη νοοτροπία. Κι εγώ έκανα ένα δεύτερο παιδί εν μέσω κρίσης και δεν το μετανιώνω στιγμή. Μπορώ όμως να καταλάβω πως όταν δεν έχεις ήδη οικογένεια το ξεκίνημα μιας μέσα σε τέτοιες αβέβαιες συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο. 
Με θλίβει αυτό. Στενοχωριέμαι όταν ακούω τους φίλους μου να παραιτούνται από το να κάνουν οικογένεια, γιατί γνωρίζω τα οφέλη και επειδή τους αγαπώ βαθιά θέλω να ζήσουν κι εκείνη την ομορφιά που φέρνει στη ζωή ενός ανθρώπου ένα παιδί. Οι περισσότεροι μάλιστα είναι ήδη κοντά στα 40 με αποτέλεσμα οι πιθανότητες να το αποφασίσουν κάποια στιγμή στο μέλλον να είναι ακόμα μικρότερες. 
Νομίζω πως αυτή είναι μια από τις χειρότερες συνέπειες της κρίσης που περνάμε. Ο κόσμος έχει σταματήσει να κάνει παιδιά. Και είναι απόλυτα λογικό το γιατί. Πως να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο όταν είσαι άνεργος; Πως να το αποφασίσεις όταν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει το αύριο; 
Ναι, νιώθω τυχερή που έχω τα παιδιά μου. Νιώθω τυχερή γιατί όταν τα έκανα (τουλάχιστον τη Νεφέλη) ένιωθα πιο ήρεμη για το μέλλον. Φυσικά αυτό δεν αλλάζει το άγχος που όλοι οι γονείς κουβαλάμε σήμερα μέσα μας για τα παιδιά μας. Εμείς δεν έχουμε επιλογές πλέον. Πρέπει να βρούμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση γιατί έχουμε όπως λένε «εξαρτώμενα μέλη»…εξαρτώμενα όχι μόνο υλικά αλλά και ψυχικά. Και δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να είμαστε χαλαροί και άνετοι με το μέλλον. 
Από την άλλη μεριά αν δεν είχαμε τα παιδιά μας θα ήμασταν ίσως πιο χαλαροί αλλά είμαι σίγουρη και λιγότερο ευτυχισμένοι. Άλλωστε η αγάπη μας περισσεύει για τα μικρά μας πλάσματα και αυτό είναι που χρειάζονται περισσότερο από κάθε άλλο. Για όλα τα υπόλοιπα προσπαθούμε κάθε μέρα όσο περισσότερο μπορούμε και είμαι σίγουρη πως τα παιδιά μας νιώθουν αυτήν την προσπάθεια.
Μόλις πριν από λίγο σκέπασα τα παιδιά μου και τα φίλησα για καληνύχτα.  Πόσο ανούσια μου μοιάζει σήμερα μια ζωή χωρίς αυτή τη δυνατότητα!
Καληνύχτα λοιπόν και καλή δύναμη σε όλους μας!
Advertisements

2 thoughts on “Οικογένεια εν μέσω κρίσης!

  1. ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΗΣΕΙΣ ΠΑΛΙ(ΟΧΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΑΝ ΗΔΗ!)ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΣΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ(ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ)ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ.ΟΣΟ ΘΑ ΖΩ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ.ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΥΤΑ ΟΛΑ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΑΣΤΕΙΟ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΓΕΛΑΜΕ.ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΚΕΦΤΗΚΟΙ ΚΑΙ ΕΥΕΞΑΠΤΟΙ.ΟΛΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ.ΘΑ ΔΕΙΤΕ.ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΘΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s