Νεφέλη

Σχολική γιορτή…αφορμή για συγκίνηση!


Σήμερα έζησα μια ακόμα μοναδική εμπειρία που προσέθεσε στη μεγάλη μου λίστα έναν ακόμα λόγο για τον οποίο είμαι ευτυχισμένη που είμαι μαμά. Σήμερα η Νεφέλη μου πήρε μέρος σε ένα μικρό θεατρικό στο σχολείο της παίζοντας τη γάτα στο γνωστό παραμύθι «Ο Πέτρος και ο Λύκος».
Φαντάζομαι πως για κάθε μαμά μια τέτοια στιγμή είναι πραγματικά συγκινητική όμως πέρα από τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν μόλις την είδα να εμφανίζεται στη σκηνή, ατρόμητη, χαμογελαστή, μια πραγματική θεατρίνα, ένα πλάσμα τόσο εύθραυστο αλλά ταυτόχρονα και δυναμικό εκείνο που με γέμισε ακόμα περισσότερη ευτυχία ήταν πως ήμασταν όλοι εκεί. 
Παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, ακόμα και η μικρή μας Αλεξάνδρα που κοιτούσε όλο απορία την αδερφή της προσπαθώντας προφανώς να καταλάβει τι συνέβαινε! Η παρουσία όλων μας για να την υποστηρίξουμε, να τη χειροκροτήσουμε, να την ενθαρρύνουμε και τελικά να της πούμε ένα μεγάλο μπράβο ήταν τόσο όμορφη που για μια στιγμή συνειδητοποίησα πως ένα τόσο μικρό πλάσμα μπορεί να ενώσει τόσους ανθρώπους γύρω του…ανθρώπους διαφορετικούς, με κοινό σημείο την απέραντη λατρεία τους για αυτό το κοριτσάκι, αυτή την εύθραυστη πορσελάνη που μόνο χαρά μας έχει χαρίσει. 
Δάκρυσα όταν την είδα να εμφανίζεται. Όσο τετριμμένο και αν ακούγεται τα δάκρυα κύλησαν τόσο αυθόρμητα από τα μάτια μου, σαν να ήταν εκεί μέρες και να περίμεναν αυτή τη στιγμή. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν «παιδάκι μου…παιδάκι μου!» όπως ακριβώς παραμιλούσα τη στιγμή που γεννήθηκε! Την παρακολουθούσα και ευχόμουν να μπορούσα να μπω για ένα λεπτό μόνο στο μικρό της μυαλουδάκι ή στην καρδούλα της και να καταλάβω πως ένιωθε, τι σκεπτόταν εκείνη τη στιγμή. 



Το χαμόγελό της μου τα έλεγε όλα! Ήταν πραγματικά χαρούμενη. Έβλεπε έναν έναν τους πιο δικούς της ανθρώπους να συγκεντρώνονται και πήγαινε από αγκαλιά σε αγκαλιά…δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο. Καυχιόταν στις δασκάλες της για την αδερφή της – που έκανε την πρώτη της δημόσια εμφάνιση σε έναν χώρο κατά δικό της.
Και στο τέλος, όταν η γιαγιά και ο παππούς έφυγαν από το σπίτι τους φώναζε από το μπαλκόνι «Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε στη γιορτή μου!» 
Πόσες ακόμα τέτοιες στιγμές θα ζήσω; Πόσο ανυπομονώ να θαυμάσω κάθε μικρό της επίτευγμα, καθετί που θα κάνει την ίδια να είναι απλά ευτυχισμένη και να χαμογελά! Η μικρή μου γατούλα…
Υπόσχομαι πως δεν θα χάσω ποτέ καμία τέτοια στιγμή στη ζωή των παιδιών μου. Οι αναμνήσεις αυτές είναι τόσο σημαντικές που κανείς είτε γονιός είτε παππούς δεν πρέπει να χάνει. Και φυσικά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το χαμόγελο του παιδιού σου όταν σε βλέπει να είσαι δίπλα του σε όλες αυτές τις στιγμές με απέραντο θαυμασμό και συγκίνηση να διαγράφονται στο πρόσωπό σου.
Τότε, η χαρά σου γίνεται χαρά του και η συγκίνησή σου γίνεται δική του ευτυχία!
Advertisements

2 thoughts on “Σχολική γιορτή…αφορμή για συγκίνηση!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s