Από πείρα · Γαμος

Ο ιδανικός πατέρας!

Τι σημαίνει να είναι κανείς πατέρας; Χμ, δύσκολη ερώτηση και μάλλον ρητορική στη συγκεκριμένη περίπτωση. Λίγες ώρες μετά το πέρας αυτής της μέρας σκέφτομαι τι σημαίνει για μένα ως μητέρα να είναι ένας άντρας ο κατάλληλος πατέρας για τα παιδιά μου.
Λέγεται πως εμείς οι γυναίκες συχνά επιλέγουμε συζύγους επηρεαζόμενες από τη σχέση που είχαμε με τον δικό μας πατέρα. Στη δική μου περίπτωση αυτό μάλλον αληθεύει καθώς ο άντρας και ο πατέρας μου έχουν πολλά κοινά, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον πατρικό τους ρόλο. 
Δεν μπορώ να έχω παράπονα -τουλάχιστον σημαντικά- από τον πατέρα μου. Αντιμετώπισε το μεγάλωμα το δικό μου και της αδερφής μου με τον ίδιο επαγγελματισμό με τον οποίο αντιμετωπίζει οτιδήποτε στη ζωή του. Ναι, διαφέρουμε σε πολλά. Ναι, διαφωνούμε συχνά σε ακόμα περισσότερα.  
Πιστεύω όμως πως είναι προσωπικό του κατόρθωμα ότι κατάφερε να του εκμυστηρεύεται η κόρη του τις προσωπικές τις σκέψεις και περιπέτειες. Θεωρώ πως είναι κατόρθωμα αποκλειστικά δικό του η ασφάλεια που ένιωθα πάντα δίπλα του. Θεωρώ μεγάλη επιτυχία του ότι πάντα μα πάντα μπορώ ακόμα και σήμερα να πιω έναν καφέ με τον μπαμπά μου και να συζητήσω μαζί του σαν να είμαστε απλά δυο φίλοι – και όχι πατέρας και κόρη. 
Θέλει ταλέντο όταν είσαι άντρας να καταφέρεις να πετύχεις αυτού του είδους τη σχέση με τις κόρες σου. Νομίζω πως αυτό ακριβώς το ταλέντο έψαχνα κι εγώ στον πατέρα των παιδιών μου…δεν ξέρω αν το πέτυχα – το μέλλον θα δείξει. Όμως σίγουρα πέτυχα την αγάπη, τη φροντίδα, την έντονη παρουσία και τη συμμετοχή σε κάθε καθημερινή ή μη δραστηριότητα που αφορά τα παιδιά μου.
Πάντα ονειρευόμουν και ονειρεύομαι ακόμα ο πατέρας των παιδιών μου να μοιάσει στον δικό μου πατέρα. Σε όλα τα σημαντικά μου βήματα ο μπαμπάς μου ήταν εκεί. Η συμβουλή του ήταν πάντα διαθέσιμη. Τα αυτιά του πάντα ανοιχτά. Η φροντίδα του δεδομένη. Ήταν πάντα παρών, να αλλάξει πάνες, να ξενυχτήσει, να ταΐσει, να φροντίσει…σχεδόν ισάξια με τη μαμά μου. Και αυτό στην εποχή του ήταν σπάνιο. 
Γι’ αυτό δεν μπορώ παρά να νιώθω τυχερή που τα πρότυπά μου σήμερα είναι αυτά που είναι, πρότυπα ενός πατέρα που είναι παρών όχι μόνο στο παιχνίδι και στην απασχόληση των παιδιών του αλλά και στα καθημερινά, στα δύσκολα, στο διάβασμα, στις αρρώστιες και τους (ατελείωτους) τραυματισμούς, στα κλάματα και στην παρηγόρια, στα πολλά πολλά θέματα της εφηβείας και μετά.
Ναι, φαντάζομαι πως είναι δύσκολο για έναν άντρα που δεν έχει περάσει τη διαδικασία της  εγκυμοσύνης και της γέννας να συνειδητοποιήσει πως όπως «μάνα είναι μόνο μια» έτσι και πατέρας είναι μόνο ένας. Αντιλαμβάνομαι πως οι ρόλοι είναι από την ίδια την κοινωνία μοιρασμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε ένας άντρας να θεωρεί πως πιθανόν το άλλαγμα της πάνας ή το τάισμα δεν είναι δική του υπόθεση. Χαίρομαι που στο σπίτι μου σήμερα δεν ισχύουν αυτά τα πεπαλαιωμένα πρότυπα και καταρρίπτονται κάθε μέρα τόσοι και τόσοι μύθοι που αφορούν το ρόλο του πατέρα.
Πατέρας λοιπόν είναι για μένα εκείνος ο άντρας που όταν κρατά το παιδί του αγκαλιά δεν φοβάται να δείξει τη συγκίνησή του, εκείνος που έχει τα κότσια να παρακολουθήσει τη γέννα των παιδιών του συμπαραστεκόμενος στη σύντροφό του, κρατώντας της το χέρι σε όλη τη διαδικασία και ζώντας κι ο ίδιος το μεγαλείο αυτής την μοναδικής στιγμής. Πατέρας είναι ο άντρας που όταν επιστρέφει στο σπίτι με το μωρό δεν αρνείται να να ξενυχτήσει, να ταΐσει, να αλλάξει, να παρηγορήσει το παιδί του.
Πατέρας είναι ο άντρας που υπεύθυνα και με απόλυτη αίσθηση της πραγματικότητας συμμετέχει ενεργά σε κάθε δραστηριότητα της ζωής του παιδιού του από το παιχνίδι ως την ενημέρωση από τον παιδίατρο και τους δασκάλους ως το διάβασμα για το σχολείο. Είναι εκείνος που δεν συμπεριφέρεται διαφορετικά στο γιο σε σχέση με την κόρη. 
Είναι εκείνος που συζητά και μοιράζεται με τα παιδιά του κάθε τους σκέψη, εκείνος που ξέρει να ζητά συγνώμη όταν κάνει λάθος. Και τελικά είναι εκείνος που όταν τα παιδιά του μεγαλώσουν εξακολουθούν να επιστρέφουν στην αγκαλιά του για μια συμβουλή, για μια αγκαλιά – την οποία προσφέρει απλόχερα και χωρίς δεύτερη σκέψη.
Χρόνια πολλά λοιπόν μπαμπά μου (έστω και με μικρή καθυστέρηση). Χρόνια πολλά και στον αγαπημένο μου αντρούλη που με αξίωσε να γίνω μανούλα,χαρίζοντάς μου δυο υπέροχες κόρες και που αποτελεί για μένα πρότυπο πατέρα από την πρώτη στιγμή που η Νεφέλη μας ήρθε στον κόσμο και που συνεχίζει να είναι το ίδιο άψογος και με την Αλεξάνδρα μας!

Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες!

Advertisements

2 thoughts on “Ο ιδανικός πατέρας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s